yes, they do

Ωρεβουάρ

"Τα μπορντό κουρτινάκια της τζαμαρίας, η ψάθινη ταπετσαρία, τα υφαντά αμπαζούρ της Λορεντζάτου, τα κομό με τα μπιμπελό, οι πίνακες του Σούντα και ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός του Αριστομένη Προβελέγγιου ψιθυρίζουν “Au Revoir” στα 50 χρόνια που μεσολάβησαν από τις 10 Μαρτίου του 1958 μέχρι σήμερα.

Στο vintage bar της Πατησίων, ο χρόνος έχει παγώσει σε βραδιές με τσιγάρα Sante και αναπτήρα Zippo, διπλό malt ουίσκι, κοκτέιλ σκρουντράιβερ σε συνδυασμό με παράνομα φιλιά στον απομονωμένο καναπέ του παταριού. Ο Ψαθάς να εμπνέεται τις ιστορίες του από τις εξιστορήσεις του ιδιοκτήτη, ο Ηλιόπουλος να περνάει μετά το θέατρο για ένα metaxa πέντε αστέρων και ο Frank Sinatra να επισκέπτεται το Au Revoir μετά τη συναυλία του στην Αθήνα (1992).

Ιδανικό για το πρώτο ή ακόμα περισσότερο για το τελευταίο – κινηματογραφικό – rendez vous, μια εναλλακτική μηχανή του χρόνου που σε μεταφέρει ακαριαία στην κραιπάλη της δεκαετίας του 1960, το Au Revoir έχει συμφιλιωθεί με το μισό αιώνα ζωής.

Με αλμυρά πτι φουρ και κρακεράκια σε σχήμα ψαράκι, την coca cola σε ξεχωριστό μπουκάλι και το bourbon σου στο ποτήρι (για να ορίσεις εσύ τη δοσολογία), με θαμώνες που παραπέμπουν σε casting για κάποιο ιδιάζον film noir και ένα επιμελώς ημιφωτισμένο σκηνικό, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ακριβώς σε ποια χρονολογία βρίσκεσαι. Ίσως μόνο εάν κάθεσαι στο τραπέζι πίσω από τη τζαμαρία και παρατηρείς τα σύγχρονα αυτοκίνητα που διασχίζουν την οδό Πατησίων."
- Ματίνα Κουσίδη, από τη σημερινή Athens Voice


Λοιπόν, αυτό το μέρος κάνει ακόμα και έναν μη-πότη άνθρωπο σαν κι εμένα, να θέλει να στεγνώσει κάθε ποτήρι αλκοόλ μέχρι τον πάτο, το ένα μετά το άλλο, συνοδεία πάντα του κράκερ σε σχήμα ψαριού…

Είναι κάπως συνωμοτικό μπαρ το Au Revoir, αν όχι για παράνομα φιλιά, σίγουρα για ασυγκράτητες εξομολογήσεις, εκμυστηρεύσεις κάθε είδους.

Ίσως να φταίει το φως, όπως βγαίνει από αυτά τα υφαντά αμπαζούρ. Στο πατάρι είναι πολύ ωραία.

Και το πιο καλτ σημείο του μαγαζιού είναι η φωτισμένη βιτρίνα-έπιπλο, με τα πάσης φύσεως ποτήρια και ποτηράκια αλκοολούχων ποτών…

take me on a trip, I'd like to go some day

Κανονικά, δε μου αρέσουν τέτοια τραγούδια, αλλά το American Boy είναι το ιδανικό "goodbye winter, hello spring" tune. Μ'άλλα λόγια, με έχει πιάσει η άνοιξη.

(Κρίμα που δεν το λέει μόνη της η Estelle, αλλά πρέπει να ανεχόμαστε μαζί της και τον K. West. Οκ, τώρα σταματάω τη γκρίνια.)

Grassman

My darling, I would not die
I would kill for you
And let me choose the man who is the sacrifice
Shout and groan and cry and bite
Make me forget my pain
Scratch my back and pull my hair
Make me forget my name

I am the Grassman
Put me where you choose
I am the Grassman
I will burn for you

Come the storms that try to doubt us
We won't feel the rain
Alas the world is worthless now
I see my fate
Darling, you are my heroine
The everything I need
Come into my arms
Don't let me bleed

Up on a hillside in the night
Burn so fierce I scorch the sky
Join me now, stand by my side
And in the morning we'll be gone
Let the blessed people come
They're standing in the shadows where you shone

Grassman - Dodgy

όπως το δει κανείς

παραλογισμοί (daydreamin')

Είναι μέρα και ονειρεύομαι. Περιμένω στην ουρά στο ΑΤΜ, βαριέμαι και με χτύπησαν τα παπούτσια, κάνει ζέστη, περιμένω…

Υπνωτίζομαι με τους ήχους των κινητών τριγύρω και τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις των χεριών στo μηχάνημα - αρχίζω να «φεύγω»…
Πάω στην πιο νωχελική και έρημη παραλία που υπάρχει, γυαλί ηλίου, μαγιό-παρεό, ξαπλώνω στην σεζλονγκ, η ομπρέλα από κλαδιά φοίνικα απλώνει παχύ ίσκιο, έχει ζέστη αλλά και ένα δροσερό αεράκι, μπροστά βλέπω μόνο θάλασσα, πλάι μόνο άμμο, βάζω τέρμα τους Vampire Weekend, ξαπλώνω, τεντώνομαι, από την κορφή ως τα νύχια, ξανά και ξανά, και λίγο ακόμα, αρχίζω τις μαργαρίτες, προσπαθώ να αποφασίσω ποιο βιβλίο να διαβάσω, ή μήπως περιοδικό, κάνω κύκλους με τα πόδια στην άμμο, αφουγκράζομαι τον αχνό παφλασμό των κυμάτων, έρχονται από το πουθενά και μου κάνουν αέρα, μου κάνουν μασάζ, αλόε βέρα και καρύδα στον αέρα, ή μήπως …όχι;

Βαριά σαπίλα, ξινίλα και ταγκίλα έρχεται απ’το βουνό των σκουπιδιών παραδίπλα, ήρθε η σειρά μου στο μηχάνημα, έφυγε η παραλία, έφυγε κι η κάρτα από τα χέρια, τι θέλω γω τα όνειρα, αφού σπάνια ονειρεύομαι.
Η Dusty το’χει πει καλύτερα, “daydreaming (you gotta wake up!)".

Ηρακλής, Προμηθέας ή Άτλαντας;

:)

i just dont know wat to do wit myself

on an escapade, baby

Σαράντα μέρες (και κάτι) νηστεία, δεν την αντέχω, το ομολογώ. Εδώ, με της Καθαρής Δευτέρας τη νηστεία ίσα που τα έβγαλα πέρα.
Ωστόσο, με τη συνοδεία ενός καλού κρασιού, πολλά φαρμάκια πάνε κάτω.

Αστειευόμενη υπερβάλλω, αλλά δοκίμασα επιτέλους το Sauvignon Blanc “Escapades” και ομολογώ ότι οι Γεροβασιλείου-Τσακτσαρλής το έκαναν πάλι το θαύμα τους.

Μετά την πρωτοφανή, αλλά δικαιολογημένη επιτυχία – ποιοτική και εμπορική, ως είθισται να λέγεται - του Κτήματος Βιβλία Χώρα, οι δυο πρωτοπόροι έλληνες οινοπαραγωγοί, μετέφεραν την έμπνευσή τους από το Παγγαίο της Ελλάδας, στο Stellenbosch, την κύρια ζώνη παραγωγής κρασιού της Νότιας Αφρικής.

Ευχάριστη οξύτητα, σπιρτώδη εσπεριδοειδή στον ουρανίσκο, αν το παγώσεις σωστά, άνετα μπορεί να γίνει το κρασί του καλοκαιριού. Και για πιο πριν όμως, τη νηστεία που λέγαμε, βλέπε θαλασσινά και λιτά μαγειρέματα, είναι ό,τι πρέπει.

Ακούγομαι σαν διαφήμιση, αλλά οκ, το κρασί μου άρεσε, γιατί να το κρύψω;

Οι δύο οινοπαραγωγοί παρουσιάζουν τη φιλοσοφία των συγκεκριμένων κρασιών στο φετινό Οινόραμα – το γνωστό και πλέον αναμενόμενο ανοιξιάτικο τριήμερο ενημέρωσης/δοκιμής-ευγενικού φτυσίματος των εν Ελλάδι οινοφίλων…

έσβησαν τα φώτα, έλα πιο κοντά

Στρίβω αριστερά από τη λεωφόρο και μπαίνω σε ένα κόσμο σκοτεινό και σκονισμένο: λόγω της απεργίας της ΔΕΗ, η γειτονιά δεν έχει καθόλου ρεύμα, αλλά και λόγω των έργων της ΔΕΗ, που κατά σύμπτωση γίνονταν εκεί το ίδιο διάστημα, τα αυτοκίνητα είναι καλυμμένα από πηχτή σκόνη.

Τα φώτα του αμαξιού μου μοιάζουν με τεράστιους προβολείς μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι – ξύνουν την επιφάνεια των άλλων αμαξιών, του σκαμμένου δρόμου, των τοίχων των σπιτιών, σαν να μπήκα σε σκηνικό ταινίας τρόμου, όπου τα τέρατα έφαγαν όλους τους ανθρώπους και έμειναν μόνο τα αντικείμενα-κουφάρια. Σωματίδια σκόνης στροβιλίζονται μπροστά στο τζάμι μου, η μόνη κίνηση που παρατηρώ στο δρόμο εκείνη την ώρα.
Ένα στενό πιο κάτω βλέπω ανθρώπους στο μπαλκόνι, συγκεντρωμένους γύρω από ένα αναμμένο κερί, μιλάνε και γελάνε, η ψύχρα του βραδιού είναι υποφερτή και το σκηνικό είναι κάπως κωμικό. Θυμάμαι τη συνομιλία μιας κοπέλας με τη φίλη της, στο τρένο, «χτες κόπηκε το φως βραδιάτικα και δεν είχαμε τι να κάνουμε με τον Μ.» Και γω που νόμιζα ότι μπορεί να προέκυπτε και κανένα baby-boom μετά από τόσες διακοπές ρεύματος...
Την άλλη μέρα είμαι σε άλλη περιοχή, ανεβαίνω την Ηρακλείου προς Πεύκη, αυτή τη φορά το ρεύμα έχει κοπεί κατά μήκος του μεγάλου δρόμου. Μια σκοτεινή, σαν κοιμώμενη, Ηρακλείου, ουάου, καλό και τούτο.

Στη μεγάλη διασταύρωση τρομάζω λίγο, καθώς δεν λειτουργούν τα φανάρια. Όμως ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου μου παραχωρεί προτεραιότητα. Μπορεί το σκοτάδι να μη μας φέρνει πιο κοντά τελικά, λες όμως να μας κάνει πιο ευγενικούς;
Ανεβάζω ταχύτητα και το μόνο που σκέφτομαι είναι να έχει ρεύμα εκεί που πάω, να βρω κάτι μαγειρεμένο για φαί, πεινάω πολύ.

Σκόνη, πιστολίδια, ο Ράσελ και ο Κρίστιαν

Αγαπητέ σινεφίλ, μη φοβηθείς να δεις το Τελευταίο Τρένο για τη Γιούμα. Είναι καλή ταινία.

Έχει τη μουσική του παλιού, τυπικού γουέστερν, έχει τη φωτογραφία (Phedon Papamichael) του παλιού, τυπικού γουέστερν, και έχει την καλή χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, Russell Crowe και Christian Bale.

Εντάξει, αυτοί οι δύ μπορεί να κυκλοφορούν συνέχεια σκονισμένοι, άπλυτοι και αξύριστοι, αλλά οι μεταξύ τους αναμετρήσεις, λεκτικές και πιστολιδικές, είναι πολύ «δεμένες» και υποβλητικές, θα μπορούσαν να υπάρχουν σε μια οποιαδήποτε καλή περιπέτεια και όχι απαραίτητα μόνο σε γουέστερν.

Άσε και που και η ιστορία δεν είναι αυστηρά γουεστερνική, έχει κάτι από ξανθόπουλο, άτιμη κοινωνία, τι κάνει ο άνθρωπος για τα λεφτά, κλπ.

Ο τρίτος καλύτερος στην ταινία είναι σίγουρα ο (εικονιζόμενος) Ben Foster - τον έχει το ρόλο του κακού, γυαλίζει το μάτι του σου λέω! Ωραίο τζάκετ, παρεμπιπτόντως.

celebrity woman’s day

(λίγο μετά την «ημέρα της γυναίκας»…)

- Το εξώφυλλο του Μαντονακίου για το Dazed είναι τόσο χάλια, που ούτε η Μπρίτνεϋ στο χάλι που έχει φτάσει δεν θα φαινόταν έτσι. Το εξώφυλλο του Interview ωστόσο, είναι καλύτερο, πολύ καλύτερο. Το νέο τραγούδι της, χμ και πάλι χμ…

- Η Κέλι το δουλεύει πολύ καλά.

- Η Τζάνετ χρειαζόταν να επιστρέψει τώρα; Κάποια τραγούδια από το νέο της δίσκο ψιλοακούγονται η αλήθεια είναι, αλλά το νέο της κλιπ είναι άκρως ξενερωτικό, ούτε ο Μάικλ δεν θα παρουσίαζε τέτοια χαζομάρα! (ακόμα χειρότερα, μοιάζει με διαφημιστικό για σοκολάτα γάλακτος)

- Θεά-του-σεξ-Καλομοίρα ή αυτό-μας-έλειπε-τώρα; Το ερώτημα απασχολεί πολλές αντροπαρέες.

- Επίσης σε άντρες φίλους, θέτω το ερώτημα, σας αρέσει το Mercy; - «αυτό που το τραγουδάει μια ξανθιά;», «ναι», και χαμογελάνε πονηρά: «ωραίο γκομενάκι».

- Και μια ερώτηση-απάντηση από τη συνέντευξη της Κ. Δελημήτρου στο "Κ" της σημερινής Καθημερινής:

Τι αλλάζει στον καθένα όταν μπαίνει στα blogs;

Η κουλτούρα του διαλόγου. Πριν μπεις στο Ίντερνετ, θεωρείς τον εαυτό σου πολύ σημαντικό. Κανείς δεν σου λέει ότι είσαι μαλ... γιατί θα του δώσεις μια μπουνιά. Εκεί γράφεις την "κειμενάρα" σου και μπαίνει ένας ανώνυμος και σε κάνει σκόνη λέγοντάς σου "τι είναι αυτά που γράφεις". Πρέπει να υπερασπισθείς με επιχειρήματα τον εαυτό σου για να σταθείς δίπλα στους άλλους. Αυτό σου κάνει πάρα πολύ καλό, ακόμα κι αν βρίζεσαι. Χάρη στην αντιπαράθεση βγαίνουν καλύτερα πράγματα.

(Το πιο ξενέρωτο ραδιόφωνο του κόσμου, το ελληνικό. Αν ακούσω άλλη μια φορά ερώτηση τύπου «πιστεύετε ότι στα αντρικά περιοδικά η γυναίκα παρουσιάζεται ως αντικείμενο;» σε αντίστοιχο υπεύθυνο, την Ημέρα της γυναίκας, ε, θα βάζω πλέον μόνο mp3.)

T + G = love 4ever

Manga - μάσκα, καραγκιόζης - άγγλος τουρίστας, ακορντεόν & φουστανέλα, έρωτας & προδοσία, Τάσος - Γκόλφω: κωμειδύλιο, με φόντο το τελευταίο επιζήσαν δέντρο της Πελοποννήσου.

gολφω version 2.3 beta @ θέατρο Πολιτεία

all the pain was worth it

This guy was meant for me
And I was meant for him
This guy was dreamt for me
And I was dreamt for him

This guy has danced for me
And I have danced for him
This guy has cried for me
And I have cried for him

This guy has prayed for me
And I have prayed for him
This guy was made for me
And I was made for him

Many miles many roads I have traveled
Fallen down on the way
Many hearts many years have unraveled
Leading up to today

I have no regrets
There's nothing to forget
All the pain
Was worth it

Πετρέλαιο, καπιταλισμός και διάδρομοι στα σινεμά

Έχω μπει στο σινεμά, καθώς και στο mood να δω καλή ταινία, αλλά πίσω μου κάθονται δύο κυριούληδες, γύρω στα 60, κυριευμένοι από επιθυμία για σχολιασμό επί παντός καλλιτεχνικού, κυρίως όμως κινηματογραφικού επιστητού.

Εννοείται ότι είναι ενοχλητικό να πιάνει ακατάστατη φλυαρία τον (άγνωστο σε σένα) διπλανό/πισινό/μπροστινό στην αίθουσα και να μη σε αφήνει να δεις αναπόσπαστος το φιλμ, αλλά οι διάλογοι αυτών των 2 τύπων ήταν οξυδερκείς και χαριτωμένοι.

Από όσα πρόλαβα να συγκρατήσω: σχολίασαν την περίεργη επιλογή της Ακαδημίας να βραβεύσει φέτος την ταινία των Κοέν και όχι την ταινία «με τον πετρελαιά» - οι αμερικάνοι λέει, δεν ήθελαν να ευνοήσουν μια πολιτική ταινία.

Στη συνέχεια, και καθώς ορδές νεαρών τους σήκωναν, φορτωμένοι με ποπκορν και αναψυκτικά, για να κάτσουν στις μέσα θέσεις, παρατήρησαν πόσο ανυπόφορο είναι που, η επιδίωξη του καπιταλιστικού κέρδους έχει κάνει πλέον τις κινηματογραφικές αίθουσες όλο και να μικραίνουν το χώρο ανάμεσα στα πόδια σου και στα μπροστινά καθίσματα.

Στο διάλειμμα, ρώτησαν τα παιδιά που έβγαιναν, προς τα έξω αυτή τη φορά, αν τους άρεσε το έργο (όντας και λίγο σοκαρισμένοι προφανώς από τις βίαιες σκηνές του “No country for old men”) ή αν προτιμούσαν τον πετρελαιά. «Ποιόν πετρελαιά;» απάντησαν τα παιδιά, και εκείνοι γέλασαν.

(Παρεμπιπτόντως, παράξενη, όσο και εκκωφαντική η έλλειψη μουσικής στην ταινία των Κοέν. Ασχέτως αυτού, εγώ προτιμώ τον πετρελαιά.)

Τελικά, δεν χύθηκε τίποτα

Εκτός ίσως από τα δάκρυα της Marion Cotillard, στα όσκαρ, δατ ιζ.
Πάνω-κάτω όλα πήγαν όπως είχε προβλεφθεί. Ευχάριστη έκπληξη ήταν η βράβευση της Τίλντα Σουίντον για τον β’ γυναικείο ρόλο.
Κρίμα να μην έχουμε δει ακόμα στην Ελλάδα την ταινία των Κοέν, η ώρα πλησιάζει βεβαίως, αλλά ήταν ωραία, πχ, που ξέραμε περί της μπρουτάλ – και βραβευμένης πια - ερμηνείας του Daniel Day Lewis στο “There will be Blood”, καθώς το φιλμ είχε ήδη βγει στις αίθουσες.

Ο ήρωας της ταινίας λέγεται κι αυτός Ντάνιελ, και αντιπροσωπεύει ένα άσχημο κομμάτι του εαυτού μας, που όλοι λίγο-πολύ έχουμε, άσχετα αν δεν το δείχνουμε προς τα έξω. «Έχω τον ανταγωνισμό μέσα μου», «Δεν θέλω να με πλησιάζουν, μισώ όλους τους ανθρώπους», είναι μερικές από τις αξέχαστες ατάκες του στην οθόνη.
Ο Ντάνιελ (ο ηθοποιός) έχει αποδείξει την φοβερότητα και τρομερότητά του, δεν χρειαζόταν και αυτήν την ταινία για να μας το (επι)δείξει άλλη μια φορά.

Παρόλαυτά, είναι μάλλον ευτύχημα που ενσάρκωσε αυτός τελικά, ετούτη τη μισητή σκατόφατσα, τον μαγκούφη, pathetic excuse for a human being, που είναι ο ήρωας αυτού του έργου.

Αδικία όμως που πέρασε στην αφάνεια ο δεύτερος ρόλος του Paul – Little Miss Sunshine – Dano. Δηλαδή αυτοί στα όσκαρ, έκλειναν το ένα μάτι και δεν τον έβλεπαν καν, όταν εμφανιζόταν στην οθόνη; Πώς γίνεται να τον έχασαν; Κορυφαία παρουσία ο νέος! Και η μουσική ήταν κορυφαία, όχι να την ακούς στο κρεβάτι σου με κλειστά μάτια, αλλά από πλευράς δεσίματος με την εικόνα. Totally narrative, η μουσική είχε κι αυτή το δικό της ρόλο.
Το Όσκαρ α’ ανδρικού πάντως, εγώ θα το έδινα στον Tommy Lee Jones, για το “In the Valley of Elah”.
Σε κάθε περίπτωση, το αγαπημένο μου βραβείο φέτος, ήταν για την ταινία κινουμένων σχεδίων, δηλαδή χάρηκα που πήρε το βραβείο ο Ρατατούης. Δίχως αστείο, είναι από τις ταινίες της χρονιάς.

Ειδικά η σκηνή που ο κριτικός ακουμπά τα χείλη του στο πηρούνι για να δοκιμάσει το πιάτο που έφτιαξε γι’αυτόν ο chef ποντικός, ε, πρόκειται περί συμπυκνωμένης, σε λίγα σκιτσαρισμένα καρέ, κινηματογραφικής μαγείας…

Very Desirable Objects, p.2

cave ring

Very Desirable Objects, p.1

i don't know what you do, but you do it well, i'm under your spell

in & out of love

As soon as I wake up
Every night, every day
I know that it's you I need
To take the blues away

It must be love, love, love
It must be love, love, love

And it's a hard winter's day
I dream away...

It must have been love, but it's over now
It was all that I wanted, now I'm living without
It must have been love, but it's over now
From the moment we touched till the time had run out

χιόνι ήταν, και πάει

διαλογισμοί της ανάρρωσης (ή βαρεμάρας)

Το χειρότερο αίσθημα μετά τη μοναξιά, είναι η βαρεμάρα.
Προκειμένου να αναρρώσουν τα ματάκια μου, έπρεπε για λίγο καιρό να μη διαβάζω, να μη χρησιμοποιώ η/υ, να αποφεύγω τον ήλιο και τα καπνισμένα/σκονισμένα μέρη. Όλως περιέργως, η tv επιτρεπόταν.

Έβαλα και γω να δω τηλεόραση, μετά από πολύ καιρό - τελευταία, την άνοιγα μόνο για να δω dvd. Με έπιασε απόγνωση!
Όλες οι γυναίκες στην τηλεόραση είναι τέλειες, θεές. Σούπερ κορμιά, απίθανα ρούχα, μακιγιάζ 35 αστέρων, χαμόγελο 36 (αστέρων), μαλλί στην τρίχα, το γέλιο κακαριστό και ομιλία μόνο για τα βασικά απαραίτητα – μου θύμισαν τα cyborgs στο Stepford Housewives. Δεν χρειάζεται να είναι ωραίες πλέον οι γυναίκες, με τόσο στάιλινγκ και σωστό φωτισμό, μέχρι και η Τρέμη δείχνει γκόμενα (τουλάχιστον αυτή δε γελάει κακαριστά).

Οι άντρες πάλι, είναι σαν να αρκούνται να επιβάλλονται μόνο μέσω του μεγέθους – του πορτοφολιού τους, της φήμης τους, του σωματικού τους βάρους, της large προσωπικότητάς τους ή οτιδήποτε άλλο.

Να το θέσω από γυναικεία άποψη, καθότι, για τους άντρες ισχύει μια χαρά το «φάτε μάτια ψάρια»: για ποιό λόγο (και για ποιόν τηλεοπτικό άνδρα) να κάτσει μια γυναίκα στην τηλεόραση να πάρει μάτι; Ποιόν να δει; Σαν αδιάφοροι και άοσμοι χαλβάδες είναι οι περισσότεροι παρουσιαστές, εκφωνητές, μαϊντανοί, και το χειρότερο, δεν έχουν καθόλου στυλ, δεν κάνουν καν προσπάθεια να αποκτήσουν λίγο.

Από αυτή την άποψη, νομίζω ότι το μεγαλύτερο έγκλημα του Μάκη είναι αυτό το εμετικό μαλλί και το γενικότερο σταρχίδιαμου styling που υιοθετεί στα ρούχα του και στο σκηνικό της εκπομπής του. Από την άλλη, οι λίγοι ωραίοι άνδρες (συνήθως μοντέλα ή ηθοποιοί) που εμφανίζονται στην τηλεόραση, είναι κατά κύριο λόγο χαζοί. Και εντάξει, στη χαζή γυναίκα, κλείνεις το στόμα και τα βγάζεις κάπως πέρα, στον άντρα η βλακεία διαρρέει από κάθε κίνηση, από την παραμικρή συμπεριφορά του.

Και πού να έβλεπα και καμιά ελληνική σειρά, αυτό δεν το άντεξα. Τελοσπάντων, είδα λίγο Λαζόπουλο, για να έχω άποψη, αλλά γενικά με την τηλεόραση δεν τα πήγα καλά το διάστημα του εγκλεισμού.

Την έκλεισα, για να μην ακούω και τα αφόρητα κλισέ του Τσίπρα – είναι μάλλον δυστυχία να γίνεσαι σε τόσο νεαρή ηλικία ηγέτης κόμματος, που δεν το έχεις τουλάχιστον ιδρύσει εσύ. Πάντως δεν είναι αντιπαθής, μακάρι να περιστοιχίζεται από ανθρώπους που να τον αγαπούν, ώστε να του λένε τα πράγματα με τ’όνομά τους – τι λέω τώρα…
Μέσα στην απόγνωση της βαρεμάρας, έκανα προσπάθεια να επανασυνδεθώ με την άλλη μεγάλη μου αντιπάθεια, το τηλέφωνο. Πλούτισα αρκετά τον οτέ με τις συνομιλίες μου, το σύστημα δούλεψε πολύ καλύτερα από την τηλεόραση, αν και σε λίγες μέρες είμαι σίγουρη ότι θα απογοητευτώ με τη σταδιακά φθίνουσα τήρηση όλων αυτών των ραντεβού που έκλεισα τηλεφωνικά «να τα πούμε» από κοντά.
Πάντως, το καλύτερο και πλέον αναπάντεχο μου συνέβη εκτός σπιτιού: έβγαλε ήλιο, πήρα τα μάτια μου και βγήκα βόλτα. Είμαι στη Β. Σοφίας και ενώ περιεργάζομαι αυτό το νέο μουσείο/ίδρυμα του Θεοχαράκη, πέφτω πάνω στον Daniel Day Lewis! Δεν είναι ψέμα, είχε έρθει για μια φιλανθρωπική εκδήλωση ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ, αλλά εκμεταλλεύτηκε τη λιακάδα για μια βόλτα στην πόλη – ολομόναχος, ασυνόδευτος, αυτός και το καπελάκι του. Σχεδόν έπεσα πάνω του, γύρισα, τον αντίκρισα και μόλις κατάλαβα ποιος είναι, ψέλλισα ένα “fuck!” (γιατί είμαι τόσο ψώνιο που σκέφτομαι στα αγγλικά) και κοκκίνισα. Καθώς απομακρυνόμουν, τον είδα να χαμογελάει, αλλά είμαι τόσο δειλή που δε γύρισα πίσω να του ζητήσω ένα αυτόγραφο, μια φωτογραφία, ένα συγγνώμη, κάτι.
Μιλώντας για έξω, πού είναι ρε παιδιά αυτές οι «hearts in Athens»; Μόνη μου να έφτιαχνα κολλάζ/χαρτοκοπτική, που δεν πιάνουν και τα χέρια μου, πιο ενδιαφέροντα πράγματα θα έβγαζα.
Σε κάθε περίπτωση, περιμένω, πρώτον, να τελειώσει ο αναρρωτικός εγκλεισμός μου και δεύτερον, να γυρίσει η φίλη μου από το Βερολίνο, να μου πει αν είδε τη Madonna, την ταινία της ή κάτι σχετικό με το φεστιβάλ κινηματογράφου (και τη Μαντόνα) τελοσπάντων. Εγώ πάντως είδα τον Daniel Day Lewis!
Το χειρότερο αίσθημα μετά τη μοναξιά, είναι η βαρεμάρα…

so, i don't look back

Γιατί συνέχεια να μου κολλάνε ποπ χαζοτράγουδα; (όχι και τόσο πρόσφατα κιόλας)
Τώρα έχω ξεμωραθεί με το With Every Heartbeat της χαζο-Robyn, που, ξέρω, ακούγεται εντελώς μπανάλ και early-90s ξεπερασμένο, αλλά έχει κάτι το αισιόδοξο στη διάθεση.
Από την άλλη, έχω ξεμωραθεί γενικώς από τη χαρά που έκανα επιτέλους το λέιζερ στα μάτια και πέταξα τα γυαλιά. Αν είναι δυνατόν, βλέπω καλύτερα και από όταν φορούσα φακούς!

Η οξύτητα των χρωμάτων και των σχημάτων με έχει συνεπάρει, πώς ζούσα τόσο καιρό στα μουντά;
Μέχρι και στη θάλασσα ανυπομονώ να μπω, να δω πώς είναι να κολυμπάς και να βλέπεις...
Φιού, καταστρατήγησα και το απαγορευτικό χρήσης pc, αλλά δεν άντεξα να μην τσεκάρω να δω πώς φαίνεται η οθόνη με τα νέα μου μάτια.

-James, οι Tool πώς πάνε, καλά; -Καλά κρασιά!

Ο M.J. Keenan παίρνει θέση στην "to screw or not to screw (caps)" διαμάχη των απανταχού οινοποιών-οινοπαραγωγών.

Μου φαίνεται περίεργο που αυτός ο μυστήριος τύπος-frontman των Tool, κι όχι μόνο, διαθέτει αμπελάκι (στην Αριζόνα, που δεν τη λες και την πιο εύκολη περιοχή για οινοπαραγωγή), κάβα πλούσια και αρκούντως εξεζητημένη, εμπεριστατωμένη άποψη, και τελικά, γνώση για το κρασί.

Δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό του για τα ιταλικά κρασιά, αλλά οκ, το έχει πάρει σοβαρά το θέμα και είναι καλό που ακούγεται τόσο παθιασμένος με το κρασί.

Ποιό ελληνικό κρασί να δοκίμασε άραγε όταν ήρθε εδώ και ποιό να του άρεσε πιο πολύ;

walkin'on by (design & other places)

* μαλορίν! μαλορίν!

Last Train to Trancentral

Το νέο ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό: παρατείνεται η λειτουργία του ηλεκτρικού και του μετρό μέχρι τις 2 τη νύχτα, μόνο Παρασκευές και Σάββατα και μόνο δοκιμαστικά για τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο.
Πρώτη του μήνα λοιπόν και ακούω κάποιον εκπρόσωπο των εργαζομένων το πρωί στο ραδιόφωνο να λέει με άνεση και χαμογελαστό τσαμπουκά «προειδοποιώ όλους τους сomme-il-faut (;;) που θα περιμένουν μετά τις 12 σήμερα στις αποβάθρες, να κρατάνε και 10€ στην τσέπη, γιατί θα τους χρειαστεί για να πάρουν ταξί να γυρίσουν σπίτι τους».
Οι εργαζόμενοι δηλαδή σε ηλεκτρικό και μετρό θα έχουν στάση εργασίας μεταξύ 12 και 2, άρα το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα επέκτασης του ωραρίου λειτουργίας δεν θα εφαρμοστεί.
Νόμιζα ότι προέκυπτε θέμα πληρωμής υπερωριών, κλπ, εξού και η ειρωνεία του εκπροσώπου, υπέθεσα. Στη συνέχεια της συνέντευξης όμως, άκουσα ότι οι εργαζόμενοι θα πληρώνονται κανονικά για αυτές τις εξτρά ώρες, τις δύο αυτές μέρες, στη δοκιμαστική αυτή περίοδο.
Αλλού υπάρχει το κώλυμα (κόλλημα): δεν έχει γίνει η κατάλληλη προετοιμασία, συν το ότι η εταιρεία είναι λέει από τις λίγες κερδοφόρες, αλλά αν εφαρμοστεί το μέτρο, θα αρχίσει να χάνει πολλά λεφτά, γιατί είναι υψηλό το κόστος συντήρησης, υψηλό το κόστος καθαριότητας, και γενικά υψηλά όλα τα άλλα κόστη.
Και άσε που, πότε θα καθαρίζονται και θα συντηρούνται οι σταθμοί; Αυτό γίνεται κατά τις ώρες μη λειτουργίας, οι οποίες τώρα – τρόμος – θα συρρικνωθούν κατά 2 περίπου ώρες. Εντάξει, για τις 2 αυτές μέρες, άσε και κανένα σκουπιδάκι στο πάτωμα, ξενύχτης θα είμαι δεν θα το προσέξω. Ή ας ρωτήσουμε τι κάνουν και στο εξωτερικό σε τέτοιες περιπτώσεις.
Σου λέει όμως μετά ο εκπρόσωπος: καρμίρης είσαι, τολμάς να βγαίνει για διασκέδαση και άρα να χαλάς λεφτά, θα τσιγκουνευτείς μετά να χαλάσεις λίγα ακόμα να πάρεις ένα ταξί να φύγεις; Τσιγκούνη!
Και στην τελική, τι θες; Στο Λονδίνο το subway σταματάει στη 1, εσύ μπουρτζόβλαχε Αθηναίε, μου θες και συγκοινωνία μέχρι τις 2; Να πάρεις το αυτοκίνητό σου, ρε καράβλαχε, ούτως ή άλλως και στο περίπτερο με αυτό πηγαίνεις, τώρα σ’έπιασαν οι οικολογίες, οι οικονομίες και τα πολιτικώς ορθά; Άντε ρε κομιλφώ, ε κομιλφώ!

ΥΓ. Το μέτρο αυτό, να λειτουργεί δηλαδή ο ηλεκτρικός και το μετρό μέχρι τις 2 τη νύχτα, Παρασκευή και Σάββατο, θα ήταν πιλοτικό. Δηλαδή δοκιμαστικό. Που σημαίνει ότι, αν δεν «έβγαινε» λόγω κόστους/απαιτούμενου αριθμού εργαζομένων/ύπαρξης βανδαλισμών ή άλλων σκοτεινών γεγονότων ή το κυριότερο, μη προσέλευσης κόσμου, το μέτρο θα σταματούσε.

Τουλάχιστον όμως θα είχαμε να λέμε με επιχειρήματα ότι, κύριοι, δοκιμάσαμε, αλλά αποτύχαμε. Και είναι πολύ πιθανό ο κόσμος να μην έκανε χρήση αυτού του μέτρου – σιγά που θα το έπαιρνε κιόλας χαμπάρι με τόση παραπληροφόρηση – γιατί οι συνήθειες ομολογουμένως αλλάζουν δύσκολα.
Ωστόσο, θα ήταν μια αξιοπρεπέστατη λύση, όχι μόνο, πχ, για φοιτητές, αλλά και για όποιον κάτοικο αυτής της πόλης και των περιχώρων της θα ήθελε να κατέβει στο κέντρο το βράδυ για ένα θέατρο/σινεμά/δείπνο/ποτό, χωρίς να έχει τον πονοκέφαλο του παρκαρίσματος, του ξεπαγιάσματος αναμονής ταξί, του τρεχαλητού να προλάβει το τελευταίο τρένο, του να πιεί ένα ποτήρι παραπάνω.
Δεν είναι πανάκεια το μέτρο, ούτε το τρένο θα σ’αφήσει ακριβώς έξω από το σπίτι σου, αλλά είναι μια πάρα πολύ καλή ιδέα που θα είναι κρίμα αν δεν δοκιμαστεί στην πράξη.
Στο κάτω κάτω, τόσα λεφτά χαλάστηκαν για να φτιαχτεί το μετρό, το χρειαζόμαστε, πόσο σκατά δύσκολο είναι να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε με όλες του τις δυνατότητες;
Απ’ό,τι φαίνεται, πολύ δύσκολο. Θα αρχίσουν οι κόντρες με το Υπουργείο Μεταφορών, αλλά το θέμα θα θαφτεί, έχουμε και σοβαρότερα να ασχοληθούμε, χα!

Άσε που αυτή είναι κατάφωρη περίπτωση όπου ο Δήμαρχος θα έπρεπε να πάρει θέση και να ασκήσει κάποια πίεση. (Επί τη ευκαιρία, είπα δήμαρχος, γιούχου, anybody home??)

i'm looking 4 a new love, babe, a new love

γιε, γιε, γιέα...

blu in Toyland

spooky, man, spooky...

it's cold outside, the night love died

the night you murdered love

ροζ βίντεο

Hard Edge

Οι επισκέψεις σε μουσεία και γκαλερί στην Καλιφόρνια (ναι, υπάρχουν και τέτοια εκεί), σε συνδυασμό με ένα σχετικό όψιμο χριστουγεννιάτικο βιβλιο-δώρο, μου δημιούργησαν εθισμό στον αφηρημένο κλασικισμό (abstract classicism) και συγκεκριμένα στην “hard-edge” (αμετάφραστο) ζωγραφική.
Η wikipedia αναφέρει ότι ο όρος hard-edge painting δημιουργήθηκε για να περιγράψει το έργο ορισμένων καλιφορνέζων ζωγράφων στα τέλη της δεκαετίας του 50, με επίκεντρο το Λος Άντζελες, οι οποίοι υιοθέτησαν απρόσωπο στιλ ζωγραφικής με σήμα κατατεθέν τη χρήση αδρών περιοχών που ξεχωρίζουν για την καθαρότητα των χρωμάτων και την ευκρίνεια των γραμμών τους, σε αντιδιαστολή με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό (abstract expressionism) των De Kooning, Pollock, Kline, Rothko.
Τελοσπάντων, δεν με απασχολούν ιδιαίτερα οι διακρίσεις ανάμεσα σε τάδε και δείνα καλλιτεχνικά ρεύματα, απλά μου αρέσουν πάρα πολύ (ε βέβαια, αφού θυμίζουν τόσο Μοντριάν & Μάλεβιτς) τα έργα των παρακάτω ζωγράφων, γνωστών και ως «4 Abstract Classicists», από τον τίτλο της ομώνυμης έκθεσης που έλαβε χώρο στο Los Angeles County Museum of Art το 1959:

John McLaughlin

Γεννήθηκε το 1898 στη Μασαχουσέτη και από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για την ιαπωνική κουλτούρα, επηρεασμένος και από τη συλλογή ιαπωνικών αντικειμένων που είχε ένας θείος της μητέρας του.

Αν και θεωρείται μινιμαλιστής καλλιτέχνης της harde edge style Δυτικής Ακτής, το έργο του διαπνέεται από ιδέες και φιλοσοφίες προερχόμενες από τον ιαπωνικό και κινέζικο πολιτισμό - άλλωστε έμεινε για ένα διάστημα στην Ιαπωνία, όπου ξεκίνησε να μαθαίνει τη γλώσσα. Αργότερα, μετακόμισε στην Καλιφόρνια, ωστόσο δεν ξεκίνησε να ζωγραφίζει παρά το 1938, ως αυτοδίδακτος ζωγράφος, δίνοντας έμφαση στη σχέση μεταξύ χρώματος, κλίμακας και σύνθεσης. Δημιουργούσε γεωμετρικές φόρμες, χρησιμοποιώντας μαύρο-άσπρο-γκρι, αλλά και γήινα χρώματα.

«He sought the discovery of an inner peace and the realization of man's relationship with nature for himself and his viewers.»
«By creating a work that is completely abstract, McLaughlin strove to interact with the viewer and show the relationship of man to nature, without telling them what to think. McLaughlin’s use of neutral forms is designed to free the viewer from the restraints and demands that are imposed by an image.»

Lorser Feitelson

Ο Feitelson γεννήθηκε το 1898 στην Σαβάνα, αλλά μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη όπου πραγματοποίησε καλλιτεχνικές σπουδές.

Έζησε για ένα διάστημα στο Παρίσι, αλλά επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, αποφάσισε να μετακομίσει και αυτός στο Λος Άντζελες. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε την Helen Lundberg, η οποία αποτελεί ουσιαστικά την «πέμπτη» της παρέας των τεσσάρων hard edge style ζωγράφων της Δυτικής Ακτής. Τα έργα του Feitelson είναι πιο σουρεαλιστικά, σε σύγκριση με αυτά των άλλων τριών ζωγράφων.

«Working within a classical figurative context, Feitelson combined symbolic elements into a structured surreal time-space, opposing the irrationality of European surrealism. This movement became the basis of the 1935 San Francisco Museum of Art's exhibition "Post-Surrealism", which went on to the Brooklyn Museum.»

Frederick Hammersley

Αυτός εδώ είναι μεταγενέστερος των δυο προηγούμενων, γεννήθηκε το 1919 στο Σωλτ Λέικ Σίτι και σπούδασε σε art schools στο Παρίσι και στο Λος Άντζελες.

Όντας λιγότερο φιλόδοξος από τους άλλους, αν και είχε ήδη δημιουργήσει σημαντικό έργο, είχε παρουσιάσει λίγες εκθέσεις και παραμένει ο λιγότερο γνωστός από την ομάδα. Το στιλ της ζωγραφικής του;

«Late Constructivism? Early Minimalism? Neo-Arpian organic Geometricism? Mid-century abstract Surrealism? Computer-generated concrete poetry? As the recent Hammersley retrospective at Pomona College, entitled “Hunches, Geometrics, Organics,” demonstrated, he has practiced–not dabbled in, but truly, deeply investigated–all these directions.»
Ο ίδιος διαίρεσε το έργο του σε 3 θεματικές ενότητες, “The Hunches” (1950), “The Geometrics” (1959), “The Organics” (1964-1982).

Karl Benjamin

Νεότερος απ’όλους, ο Benjamin γεννήθηκε στο Ιλινόις το 1925 αλλά γρήγορα μετακινήθηκε κι αυτός, όπως οι υπόλοιποι, προς τη Δυτική Ακτή.
Προσωπικά, ο Benjamin μου φαίνεται ο πιο “beat” και “jazz” ζωγράφος, σε σύγκριση με τους άλλους τρεις. Και αυτός βέβαια χρησιμοποιεί τεράστιους χρωματικούς όγκους στα έργα του, απλά οι δικοί του πίνακες μεταδίδουν περισσότερη ενέργεια και κίνηση.

«Benjamin's intuitive sensitivity to the peculiar union of form and color produces works that defy reason and return the viewer to the purely sensual delight of seeing.»
«Benjamin understood and explored the way in which language underlies our manner of seeing. Having already freed the object within the work, shifting from implicit representation to robust nonobjectivity came as he detached the painting simultaneously from pre-formed associations with depiction and verisimilitude.»

- Οι φωτογραφίες και οι πληροφορίες συμπληρώθηκαν από ένα σωρό site στο ίντερνετ, η βασική πηγή όμως ήταν αυτό εδώ το βιβλίο.

δυσάρεστη ιστορία

Τις προάλλες που πήγαινα να δω τους γονείς μου, ξαναέζησα μια όχι και τόσο ευχάριστη εμπειρία από το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.
Υπάρχει ένα στενό δρομάκι, κάθετο στη λεωφόρο Αθηνών, λειψά φωτισμένο, σχετικά μακριά από πλατεία και πολυκατοικίες, όπου πάνε οι νταλικιέρηδες, αράζουν τις νταλίκες και κοιμούνται – υπάρχουν εσοχές στο πεζοδρόμιο που διευκολύνουν το παρκάρισμα. Εκτός όμως από αυτούς, αράζουν στο δρομάκι και ταξιτζήδες, αυτοί για λιγότερο χρονικό διάστημα: είτε στιγμιαία, για κατούρημα, είτε για παραπάνω, ώστε να αδειάσουν τα τασάκια τους (κάτω, στο δρόμο, βουναλάκια οι γόπες), ή να τινάξουν τα πατάκια τους ή και γω δεν ξέρω για τι άλλο.
Πριν αποκτήσω το αυτοκίνητο, περνούσα από εκείνο το σημείο με τα πόδια, ήταν ο κοντινότερος δρόμος από τη στάση του λεωφορείου προς το σπίτι μου. Η δυσάρεστη λοιπόν εμπειρία ήταν ότι οι οδηγοί, ενώ γνώριζαν ότι βρίσκονταν σε κατοικημένη περιοχή και ελάχιστα μέτρα από μεγάλη οδική αρτηρία, ακόμα και μέρα μεσημέρι, σταματούσαν για κατούρημα.

Περνούσα λοιπόν συχνά από εκεί και τύχαινε συχνά να πέσω στο προαναφερθέν όμορφο σκηνικό. Το περίεργο όμως είναι στην αντίδραση των οδηγών: ήταν σα να θεωρούσαν ότι εσύ τους προσέβαλες και εσύ εισχωρούσες στον δικό τους χώρο και λες και ήθελαν να σε τιμωρήσουν. Έτσι, με το που αντιλαμβανόντουσαν ότι τους είχες πιάσει στα πράσα να κάνουν την ανάγκη τους, γυρνούσαν επιτόπου προς τη δική σου πλευρά, με το πουλί ακόμα έξω, και έκαναν κάποια αντίστοιχη χειρονομία ή έλεγαν κάποια ηλίθια ατάκα καμακιού σε απόγνωση.
Δεν ξέρω γιατί ποτέ δεν απευθύνθηκα σε κάποιον υπεύθυνο, πχ, του Δήμου, σχετικά με αυτή την κατάσταση. Δεν το είχα πει καν στους γονείς μου.
Μπορεί σήμερα και να έχουν καλυτερέψει τα πράγματα, δεδομένου ότι κοντά στο σημείο υπάρχει πλέον μια εκκλησία (!), και παραδίπλα αναγείρεται δημόσιο κτήριο. Μπορεί και όχι όμως, δεδομένου ότι τις προάλλες συνάντησα πάλι ένα ταξιτζή, είχε παρκάρει από την άλλη πλευρά του δρόμου, και αφού τελείωσε ό,τι είχε να κάνει, ετοιμαζόταν να περάσει απέναντι. Δεν πρόσεχε ιδιαίτερα και παραλίγο να πέσει πάνω στο αυτοκίνητο, που αυτή τη φορά οδηγούσα. Για λίγο χάρηκα που τρόμαξε, όπως είχα τρομάξει τόσες φορές εγώ στο παρελθόν, μετά θύμωσα, όπως θύμωνα και τότε, που εξακολουθεί να συμβαίνει αυτό, αλλά τελικά προσπέρασα, και όπως και τα προηγούμενα χρόνια, δεν είπα τίποτα σε κανέναν.

the World is A Vampire!

Επιτέλους, γέλιο!
http://www.exanimo.gr/

i'm not angry anymore

Ο Πετρίδης έχει ξεκινήσει αφιέρωμα στη δεκαετία του 90. Πω πω, μιλάμε για το απόλυτο φλασμπακ! Χτες είχε τη χρονιά του 90.

Τι να πρωτοπείς για τις αναμνήσεις - και τότε κάθε, μα κάθε τραγούδι, κάτι σήμαινε και με κάποιο γεγονός είχε συνδεθεί. 'Ντάξει, θα μου πεις, ήρεμα ήταν τότε τα πράγματα, σχολείο πήγαινα ακόμα, αλλά και πάλι, ακούγοντας, πχ το Vogue, θυμήθηκα τις εξαρθρώσεις στα χέρια προκειμένου να πετύχω τη χορογραφία, βέεεεεβαια! (Αλλά μόνο στον καθρέφτη του σπιτιού μου).
Ή το Black Velvet, το οποίο μου άρεσε σαν τραγούδι, αλλά ζήλευα φοβερά που ο Πετρίδης είχε πει ότι η Alannah Myles είναι μια πολύ όμορφη γυναίκα, γιατί τότε ήμουν ερωτευμένη μαζί του (και τώρα συνεχίζω, εδώ που τα λέμε, απλά δεν ζηλεύω την Αλάνα πια).
Μετά σου πετάει ένα Free Falling και θυμάμαι ότι η καλή μου φίλη ss, μου είχε δανείσει τότε τον δίσκο του Tom Petty (για βινύλιο μιλάμε), τον είχα αντιγράψει σε κασέτα και είχα βγάλει σε φωτοτυπία τα πάντα, εξώφυλλα, στίχους, γιατί δεν ήθελα να παραδεχτώ (;) ότι μου άρεσε, και άρα να αγοράσω το δίσκο κανονικά.
Μετά άκουσα το Roam των B52s και θυμήθηκα που άρεσε τρομερά στην αδερφή μου, εμένα όμως καθόλου, και όταν το έβαζε στο ραδιόφωνο, εκείνη το δυνάμωνε, εγώ το χαμήλωνα και τούμπαλιν, το ίδιο δωμάτιο μοιραζόμασταν γαρ…
Το Here’s where the story ends των Sundays θα έπαιρνα όρκο ότι είχε κυκλοφορήσει στα μέσα των 90’s και όχι ακριβώς την πρώτη χρονιά, πάντως είναι ένα πολύ όμορφο και αγαπημένο τραγούδι, όποια χρονιά και αν το ακούσεις. Παρόμοια για το Joey των Concrete Blonde, άλλη ανοιχτή πληγή και αυτό.
Για κλείσιμο; Το Jane’s got a gun, θυμάμαι τη στομάκλα του Steven Tyler στο βίντεο κλιπ, το δράμα που ζούσε η ηρωίδα στο βίντεο κλιπ, τους ακατάληπτους ήχους από το δωμάτιο του αδερφού μου, που προσπαθούσε να βγάλει τα ακόρντα στην κιθάρα του...
Ουφ, γέρασα.

ΥΓ Έβαλε και 1-2 ακόμα τραγούδια στην εκπομπή ο Πετρίδης, αλλά ομολογώ ότι δεν τα πρόσεξα γιατί ήμουν τόσο απορροφημένη από το ευτράπελο - and really sweet - γεγονός ότι για πρώτη φορά στα χρονικά ξέχασε ότι χτες ήταν η ημερομηνία αναγγελίας των υποψηφιοτήτων για όσκαρ, και τον πρόλαβε το μήνυμα ενός ακροατή... Πετρίδης rules anyway!

la vie en noir

«- Δεν έχω διαβάσει ποτέ παραμύθια… Σε κανέναν.
- Δεν είχες ποτέ την ευκαιρία, Εντίθ.
- Την είχα, αλλά δεν το έκανα.»

Ήξερα ότι το “La Môme” ήταν δραματική ταινία, δεν περίμενα όμως ότι θα με «έριχνε» τόσο πολύ. Και να φανταστείς, ούτε ταυτίζομαι μαζί της, ούτε μου αρέσει η φωνή της Edith Piaf, προτιμώ να μου κοπούν τα αυτιά, παρά να ακούω τη γουργουριστή ερμηνεία της.

De toute façon, η Marion Cotillard είναι μεγάλο ταλέντο.

συλλεκτικός νους

«Το κτίριο είναι πολύ καλό. Ο αρχιτέκτονας, ο Μπερνάρ Τσουμί, είναι επίσης πολύ καλός.

Το θέμα όμως δεν είναι στο κτίριο ή στο αν έπρεπε να γίνει στη συγκεκριμένη περιοχή. Το θέμα είναι αν θα έπρεπε να γίνει γενικά αυτό το Μουσείο.

Ξέρετε, έχουμε ένα Αρχαιολογικό Μουσείο το οποίο είναι πραγματικά καταπληκτικό. Αυτό το Μουσείο μας, όμως, με τους εκπληκτικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς έχει εγκαταλειφθεί. Θα μπορούσαμε όμως να το φτιάξουμε, με τον ίδιο τρόπο που έγιναν οι παρεμβάσεις στο Λούβρο. Να το φέρουμε δηλαδή σε ένα σημείο που να είναι αντάξιο του Λούβρου στο Παρίσι. Όλα λοιπόν τα εκθέματα θα μπορούσαν να τοποθετηθούν εκεί.

Όσο για την επιστροφή των Ελγινείων είναι ένα άλλο θέμα που δεν ξέρω αν πρέπει να το συζητάμε, έτσι όπως είναι η κατάσταση… Στο Βρετανικό Μουσείο τουλάχιστον έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν τα μάρμαρά μας εκατομμύρια άνθρωποι. Πόσοι αλήθεια επισκέπτονται τους δικούς μας αρχαιολογικούς χώρους; Ενώ αν είχε αξιοποιηθεί σωστά το Αρχαιολογικό Μουσείο…»

Δάκης Ιωάννου, συλλέκτης, επιχειρηματίας - συνέντευξη στο Bημαgazino, τ.378, 13-1-08

Black Square

Black Square - Kazimir Malevich

Το πρώτο Μαύρο Τετράγωνο εμφανίστηκε το 1915, στη φουτουριστική έκθεση 0.10 Exhibition, στην Πετρούπολη (δυο χρόνια νωρίτερα ωστόσο, στο σκηνικό της όπερας “Victory over the Sun”, που φιλοτέχνησε ο Malevich, είχε εμφανιστεί ένα μαύρο τετράγωνο τοποθετημένο κόντρα στον ήλιο).
Ο Malevich ζωγράφισε το δεύτερο Μαύρο Τετράγωνο ως τμήμα ενός τρίπτυχου που περιλάμβανε επίσης τον Κύκλο και το Σταυρό, με τη συμμετοχή των μαθητών/ συνεργατών του Anna Leporskaya, Konstantin Rozhdestvensky, Nikolay Suyetin – η βασική ιδέα είναι αυτή της συλλογικότητας, οπότε και το τετράγωνο χάνει τον μοναδικό χαρακτήρα του.
Το τρίτο Μαύρο Τετράγωνο δημιουργήθηκε το 1929, «είναι το πιο τυφλό και ανέλπιδο τετράγωνο» που έφτιαξε ο Malevich.
Ένα ακόμα, μικρότερο, Μαύρο Τετράγωνο κάνει την εμφάνισή του το 1932, παρέα του Κόκκινου Τετραγώνου, στο δίπτυχο που αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα του έργου που παρουσίασε ο Malevich στην έκθεση Artists of the RSFSR: 15 Years, στο Λένινγκραντ. «Το τελευταίο αυτό τετράγωνο, παρά τη σημείωση του δημιουργού «1913» στην πίσω πλευρά, πρέπει να ζωγραφίστηκε στα τέλη των ‘20s-αρχές ‘30s, καθώς δεν υπάρχουν προγενέστερες αναφορές σε αυτό».

“The artist himself created several variants of the Black Square. All four Squares painted by Malevich from 1915 to the early 1930s developed the same idea. Different are not only the sequence and year of creation, but also the color, design and texture. However he always created a new version rather than copied the previous one.”

«Black Square against white background became the symbol, the basic element in the system of the art of Suprematism, the step into the new art.”

"Called a "dead square" and a "void" by the critics, as well as "the greatest by far among the fairground tricks of instant culture."

To Malevich, however, this square symbolized a "full void," in that it showed how painting could fulfill itself unaided by any reference to a specific external reality.

For him the square represented only Suprematism: "the supremacy of pure feeling" in and of itself. Malevich removes specific subject matter by shifting away from representation and mimesis and towards the purity of mathematical geometry. "The square = feeling, the white field = the void beyond this feeling."

"Digital technology gives us another name for the Black Square – the Pixel."

Human Behavior

Είναι φορές που, ζητάς από κάποιον ένα πράγμα και αυτός, από μόνος του, σου δίνει πίσω εκατό. Κι ας μην είναι ο καλύτερός σου φίλος.

Από γενναιοδωρία; Ανθρωπιά; Υστεροβουλία; Σύμπλεγμα ανωτερότητας; Κατά τύχη;
Πάντως, όποιος κι αν είναι ο λόγος, είναι πολύ ωραίο να συμβαίνει, έστω κι αυτές τις ελάχιστες φορές. Ευχαριστώ, Κ., Μ.

the origin of love

When the earth was still flat,
And the clouds made of fire,
And mountains stretched up to the sky,
Sometimes higher,
Folks roamed the earth
Like big rolling kegs.
They had two sets of arms.
They had two sets of legs.
They had two faces peering
Out of one giant head
So they could watch all around them
As they talked; while they read.
And they never knew nothing of love.
It was before the origin of love.

And there were three sexes then,
One that looked like two men
Glued up back to back,
Called the children of the sun.
And similar in shape and girth
Were the children of the earth.
They looked like two girls
Rolled up in one.
And the children of the moon
Were like a fork shoved on a spoon.
They were part sun, part earth
Part daughter, part son.

Now the gods grew quite scared
Of our strength and defiance
And Thor said,
"I'm gonna kill them all
With my hammer,
Like I killed the giants."
And Zeus said, "No,
You better let me
Use my lightening, like scissors,
Like I cut the legs off the whales
And dinosaurs into lizards."
Then he grabbed up some bolts
And he let out a laugh,
Said, "I'll split them right down the middle.
Gonna cut them right up in half."
And then storm clouds gathered above
Into great balls of fire

And then fire shot down
From the sky in bolts
Like shining blades
Of a knife.
And it ripped
Right through the flesh
Of the children of the sun
And the moon
And the earth.
And some Indian god
Sewed the wound up into a hole,
Pulled it round to our belly
To remind us of the price we pay.
And Osiris and the gods of the Nile
Gathered up a big storm
To blow a hurricane,
To scatter us away,
In a flood of wind and rain,
And a sea of tidal waves,
To wash us all away,
And if we don't behave
They'll cut us down again
And we'll be hopping round on one foot
And looking through one eye.

Last time I saw you
We had just split in two.
You were looking at me.
I was looking at you.
You had a way so familiar,
But I could not recognize,
Cause you had blood on your face;
I had blood in my eyes.
But I could swear by your expression
That the pain down in your soul
Was the same as the one down in mine.
That's the pain,
Cuts a straight line
Down through the heart;
We called it love.
So we wrapped our arms around each other,
Trying to shove ourselves back together.
We were making love, making love.
It was a cold dark evening,
Such a long time ago,
When by the mighty hand of Jove,
It was the sad story
How we became
Lonely two-legged creatures,
It's the story of
The origin of love.
That's the origin of love.

everything changes

Η φετινή θεατρική χρονιά στην Αθήνα προσφέρεται για μπανιστήρι. Γυμνό σε αρκετές παραστάσεις, γυναικείο και ανδρικό, χωρίς οπτικούς περιορισμούς.

Βλέπε να μαθαίνεις, κοίταζε, αλλά μην ακουμπάς. Παρεμπιπτόντως - ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου με τους καλύτερους κοιλιακούς: Άννα Μάσχα.
Πήγα, είδα τις Metamorphoses+ (με αφορμή τον Οβίδιο).

Το’χω ρίξει στο θέατρο τελευταία, αλλά λυτρωμό δεν βρίσκω. Ή εγώ δεν πιάνω το νόημα ή μου φαίνεται ότι από τις παραστάσεις λείπει η κορύφωση, η κάθαρση, ένα κλείσιμο αντάξιο των προσδοκιών του θεατή (οκ, αντιλαμβάνομαι τον υποκειμενικό χαρακτήρα του αιτήματός μου) ή έστω μια κατάληξη στα γεγονότα που διαδραματίζονται επί σκηνής (αρκετά με τους πειραματισμούς ή τα ανολοκλήρωτα συμπεράσματα).
Το πρώτο μέρος της προαναφερθείσας παράστασης ήταν συναρπαστικό, δε χωράει αμφιβολία. Ούτε μια λέξη, ούτε ένας σπασμός των βλεφάρων δεν ήταν περιττός, ό,τι έβλεπα και άκουγα, μου φάνηκε δυνατό, αληθινό, σε μερικά σημεία ακόμα και συγκλονιστικό.

Στο δεύτερο μέρος όμως με μπέρδεψαν οι μύθοι, «ακούγονταν» πολλές φωνές και πολλές χωρίς νόημα. Έχασα τον αρχικό ενθουσιασμό ρε γαμώτο, διαφορετικά θα (παρα)μιλούσα για την παράσταση της χρονιάς.

Έστω κι έτσι πάντως, ήταν εμπειρία.

Μου άρεσε η σκηνοθεσία, μου άρεσε απίθανα η ιδέα Αυτής που κάνει τις Ερωτήσεις, αλλά και όλο το καστ, ξεχωρίζω όμως τον Κώστα Μπερικόπουλο και την Άννα Καλαϊτζίδου.

Σημείωση: δεν μου αρέσει που η Ξένια Καλογεροπούλου έχει τυποποιηθεί τελευταία (Bella Venezia, και άλλο ένα στο Αμόρε, που δεν θυμάμαι τίτλο) σε ρόλους γριάς που τα έχει χαμένα. Κρίμα τόσο ιδιαίτερο φιζίκ (και ώριμο ταλέντο) να μην αξιοποιείται και σε άλλες επιλογές.

Καλά ήταν,

…αλλά πέρασαν οι γιορτές, ευτυχώς.
Καλές εκπτώσεις τώρα.

A sudden sense of liberty

Know it sounds funny
But I just can't stand the pain

Lying in my bed I hear the clock tick and think of you
caught up in circles confusion-is nothing new

Take me out tonight
Where there’s music and there’s people
And they’re young and alive
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven’t got one
Anymore

The chances are we’ve gone too far
You took my time and you took my money
Now I fear you’ve left me standing
In a world that’s so demanding
I wanna be high, so high
I wanna be free to know
The things I do are right

if you're lost you can look--and you will find me
time after time

And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure - the privilege is mine
I don’t care cause I’m not there
And I don’t care if I’m here tomorrow
Again and again I’ve taken too much
Of the things that cost you too much

I wanna be free
Just me

coming up, Rose

Rose Byrne.

Ομορφούλα. Φρέσκο πρόσωπο, ωραίο χαμόγελο.

Από ερμηνεία δεν είμαι σίγουρη ακόμα, η μορφή της όμως στην οθόνη είναι σαγηνευτική και η παρουσία της μεταδίδει ζεστασιά.

Έτυχε βέβαια να δω και τρία έργα της στη σειρά: The Dead Girl, Sunshine, 28 Weeks Later και κόλλησα.

(btw, πολύ καλό το Sunshine)

μα, τι μπούρδα!

Μακριά από το "Σμήνος" του Φ. Σέτσινγκ!

Μπούρδα, την έπαθα εγώ, μην την πάθει και κανείς άλλος.