walkin'on by (design & other places)

* μαλορίν! μαλορίν!

Last Train to Trancentral

Το νέο ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό: παρατείνεται η λειτουργία του ηλεκτρικού και του μετρό μέχρι τις 2 τη νύχτα, μόνο Παρασκευές και Σάββατα και μόνο δοκιμαστικά για τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο.
Πρώτη του μήνα λοιπόν και ακούω κάποιον εκπρόσωπο των εργαζομένων το πρωί στο ραδιόφωνο να λέει με άνεση και χαμογελαστό τσαμπουκά «προειδοποιώ όλους τους сomme-il-faut (;;) που θα περιμένουν μετά τις 12 σήμερα στις αποβάθρες, να κρατάνε και 10€ στην τσέπη, γιατί θα τους χρειαστεί για να πάρουν ταξί να γυρίσουν σπίτι τους».
Οι εργαζόμενοι δηλαδή σε ηλεκτρικό και μετρό θα έχουν στάση εργασίας μεταξύ 12 και 2, άρα το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα επέκτασης του ωραρίου λειτουργίας δεν θα εφαρμοστεί.
Νόμιζα ότι προέκυπτε θέμα πληρωμής υπερωριών, κλπ, εξού και η ειρωνεία του εκπροσώπου, υπέθεσα. Στη συνέχεια της συνέντευξης όμως, άκουσα ότι οι εργαζόμενοι θα πληρώνονται κανονικά για αυτές τις εξτρά ώρες, τις δύο αυτές μέρες, στη δοκιμαστική αυτή περίοδο.
Αλλού υπάρχει το κώλυμα (κόλλημα): δεν έχει γίνει η κατάλληλη προετοιμασία, συν το ότι η εταιρεία είναι λέει από τις λίγες κερδοφόρες, αλλά αν εφαρμοστεί το μέτρο, θα αρχίσει να χάνει πολλά λεφτά, γιατί είναι υψηλό το κόστος συντήρησης, υψηλό το κόστος καθαριότητας, και γενικά υψηλά όλα τα άλλα κόστη.
Και άσε που, πότε θα καθαρίζονται και θα συντηρούνται οι σταθμοί; Αυτό γίνεται κατά τις ώρες μη λειτουργίας, οι οποίες τώρα – τρόμος – θα συρρικνωθούν κατά 2 περίπου ώρες. Εντάξει, για τις 2 αυτές μέρες, άσε και κανένα σκουπιδάκι στο πάτωμα, ξενύχτης θα είμαι δεν θα το προσέξω. Ή ας ρωτήσουμε τι κάνουν και στο εξωτερικό σε τέτοιες περιπτώσεις.
Σου λέει όμως μετά ο εκπρόσωπος: καρμίρης είσαι, τολμάς να βγαίνει για διασκέδαση και άρα να χαλάς λεφτά, θα τσιγκουνευτείς μετά να χαλάσεις λίγα ακόμα να πάρεις ένα ταξί να φύγεις; Τσιγκούνη!
Και στην τελική, τι θες; Στο Λονδίνο το subway σταματάει στη 1, εσύ μπουρτζόβλαχε Αθηναίε, μου θες και συγκοινωνία μέχρι τις 2; Να πάρεις το αυτοκίνητό σου, ρε καράβλαχε, ούτως ή άλλως και στο περίπτερο με αυτό πηγαίνεις, τώρα σ’έπιασαν οι οικολογίες, οι οικονομίες και τα πολιτικώς ορθά; Άντε ρε κομιλφώ, ε κομιλφώ!

ΥΓ. Το μέτρο αυτό, να λειτουργεί δηλαδή ο ηλεκτρικός και το μετρό μέχρι τις 2 τη νύχτα, Παρασκευή και Σάββατο, θα ήταν πιλοτικό. Δηλαδή δοκιμαστικό. Που σημαίνει ότι, αν δεν «έβγαινε» λόγω κόστους/απαιτούμενου αριθμού εργαζομένων/ύπαρξης βανδαλισμών ή άλλων σκοτεινών γεγονότων ή το κυριότερο, μη προσέλευσης κόσμου, το μέτρο θα σταματούσε.

Τουλάχιστον όμως θα είχαμε να λέμε με επιχειρήματα ότι, κύριοι, δοκιμάσαμε, αλλά αποτύχαμε. Και είναι πολύ πιθανό ο κόσμος να μην έκανε χρήση αυτού του μέτρου – σιγά που θα το έπαιρνε κιόλας χαμπάρι με τόση παραπληροφόρηση – γιατί οι συνήθειες ομολογουμένως αλλάζουν δύσκολα.
Ωστόσο, θα ήταν μια αξιοπρεπέστατη λύση, όχι μόνο, πχ, για φοιτητές, αλλά και για όποιον κάτοικο αυτής της πόλης και των περιχώρων της θα ήθελε να κατέβει στο κέντρο το βράδυ για ένα θέατρο/σινεμά/δείπνο/ποτό, χωρίς να έχει τον πονοκέφαλο του παρκαρίσματος, του ξεπαγιάσματος αναμονής ταξί, του τρεχαλητού να προλάβει το τελευταίο τρένο, του να πιεί ένα ποτήρι παραπάνω.
Δεν είναι πανάκεια το μέτρο, ούτε το τρένο θα σ’αφήσει ακριβώς έξω από το σπίτι σου, αλλά είναι μια πάρα πολύ καλή ιδέα που θα είναι κρίμα αν δεν δοκιμαστεί στην πράξη.
Στο κάτω κάτω, τόσα λεφτά χαλάστηκαν για να φτιαχτεί το μετρό, το χρειαζόμαστε, πόσο σκατά δύσκολο είναι να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε με όλες του τις δυνατότητες;
Απ’ό,τι φαίνεται, πολύ δύσκολο. Θα αρχίσουν οι κόντρες με το Υπουργείο Μεταφορών, αλλά το θέμα θα θαφτεί, έχουμε και σοβαρότερα να ασχοληθούμε, χα!

Άσε που αυτή είναι κατάφωρη περίπτωση όπου ο Δήμαρχος θα έπρεπε να πάρει θέση και να ασκήσει κάποια πίεση. (Επί τη ευκαιρία, είπα δήμαρχος, γιούχου, anybody home??)

i'm looking 4 a new love, babe, a new love

γιε, γιε, γιέα...

blu in Toyland

spooky, man, spooky...

it's cold outside, the night love died

the night you murdered love

ροζ βίντεο

Hard Edge

Οι επισκέψεις σε μουσεία και γκαλερί στην Καλιφόρνια (ναι, υπάρχουν και τέτοια εκεί), σε συνδυασμό με ένα σχετικό όψιμο χριστουγεννιάτικο βιβλιο-δώρο, μου δημιούργησαν εθισμό στον αφηρημένο κλασικισμό (abstract classicism) και συγκεκριμένα στην “hard-edge” (αμετάφραστο) ζωγραφική.
Η wikipedia αναφέρει ότι ο όρος hard-edge painting δημιουργήθηκε για να περιγράψει το έργο ορισμένων καλιφορνέζων ζωγράφων στα τέλη της δεκαετίας του 50, με επίκεντρο το Λος Άντζελες, οι οποίοι υιοθέτησαν απρόσωπο στιλ ζωγραφικής με σήμα κατατεθέν τη χρήση αδρών περιοχών που ξεχωρίζουν για την καθαρότητα των χρωμάτων και την ευκρίνεια των γραμμών τους, σε αντιδιαστολή με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό (abstract expressionism) των De Kooning, Pollock, Kline, Rothko.
Τελοσπάντων, δεν με απασχολούν ιδιαίτερα οι διακρίσεις ανάμεσα σε τάδε και δείνα καλλιτεχνικά ρεύματα, απλά μου αρέσουν πάρα πολύ (ε βέβαια, αφού θυμίζουν τόσο Μοντριάν & Μάλεβιτς) τα έργα των παρακάτω ζωγράφων, γνωστών και ως «4 Abstract Classicists», από τον τίτλο της ομώνυμης έκθεσης που έλαβε χώρο στο Los Angeles County Museum of Art το 1959:

John McLaughlin

Γεννήθηκε το 1898 στη Μασαχουσέτη και από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για την ιαπωνική κουλτούρα, επηρεασμένος και από τη συλλογή ιαπωνικών αντικειμένων που είχε ένας θείος της μητέρας του.

Αν και θεωρείται μινιμαλιστής καλλιτέχνης της harde edge style Δυτικής Ακτής, το έργο του διαπνέεται από ιδέες και φιλοσοφίες προερχόμενες από τον ιαπωνικό και κινέζικο πολιτισμό - άλλωστε έμεινε για ένα διάστημα στην Ιαπωνία, όπου ξεκίνησε να μαθαίνει τη γλώσσα. Αργότερα, μετακόμισε στην Καλιφόρνια, ωστόσο δεν ξεκίνησε να ζωγραφίζει παρά το 1938, ως αυτοδίδακτος ζωγράφος, δίνοντας έμφαση στη σχέση μεταξύ χρώματος, κλίμακας και σύνθεσης. Δημιουργούσε γεωμετρικές φόρμες, χρησιμοποιώντας μαύρο-άσπρο-γκρι, αλλά και γήινα χρώματα.

«He sought the discovery of an inner peace and the realization of man's relationship with nature for himself and his viewers.»
«By creating a work that is completely abstract, McLaughlin strove to interact with the viewer and show the relationship of man to nature, without telling them what to think. McLaughlin’s use of neutral forms is designed to free the viewer from the restraints and demands that are imposed by an image.»

Lorser Feitelson

Ο Feitelson γεννήθηκε το 1898 στην Σαβάνα, αλλά μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη όπου πραγματοποίησε καλλιτεχνικές σπουδές.

Έζησε για ένα διάστημα στο Παρίσι, αλλά επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, αποφάσισε να μετακομίσει και αυτός στο Λος Άντζελες. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε την Helen Lundberg, η οποία αποτελεί ουσιαστικά την «πέμπτη» της παρέας των τεσσάρων hard edge style ζωγράφων της Δυτικής Ακτής. Τα έργα του Feitelson είναι πιο σουρεαλιστικά, σε σύγκριση με αυτά των άλλων τριών ζωγράφων.

«Working within a classical figurative context, Feitelson combined symbolic elements into a structured surreal time-space, opposing the irrationality of European surrealism. This movement became the basis of the 1935 San Francisco Museum of Art's exhibition "Post-Surrealism", which went on to the Brooklyn Museum.»

Frederick Hammersley

Αυτός εδώ είναι μεταγενέστερος των δυο προηγούμενων, γεννήθηκε το 1919 στο Σωλτ Λέικ Σίτι και σπούδασε σε art schools στο Παρίσι και στο Λος Άντζελες.

Όντας λιγότερο φιλόδοξος από τους άλλους, αν και είχε ήδη δημιουργήσει σημαντικό έργο, είχε παρουσιάσει λίγες εκθέσεις και παραμένει ο λιγότερο γνωστός από την ομάδα. Το στιλ της ζωγραφικής του;

«Late Constructivism? Early Minimalism? Neo-Arpian organic Geometricism? Mid-century abstract Surrealism? Computer-generated concrete poetry? As the recent Hammersley retrospective at Pomona College, entitled “Hunches, Geometrics, Organics,” demonstrated, he has practiced–not dabbled in, but truly, deeply investigated–all these directions.»
Ο ίδιος διαίρεσε το έργο του σε 3 θεματικές ενότητες, “The Hunches” (1950), “The Geometrics” (1959), “The Organics” (1964-1982).

Karl Benjamin

Νεότερος απ’όλους, ο Benjamin γεννήθηκε στο Ιλινόις το 1925 αλλά γρήγορα μετακινήθηκε κι αυτός, όπως οι υπόλοιποι, προς τη Δυτική Ακτή.
Προσωπικά, ο Benjamin μου φαίνεται ο πιο “beat” και “jazz” ζωγράφος, σε σύγκριση με τους άλλους τρεις. Και αυτός βέβαια χρησιμοποιεί τεράστιους χρωματικούς όγκους στα έργα του, απλά οι δικοί του πίνακες μεταδίδουν περισσότερη ενέργεια και κίνηση.

«Benjamin's intuitive sensitivity to the peculiar union of form and color produces works that defy reason and return the viewer to the purely sensual delight of seeing.»
«Benjamin understood and explored the way in which language underlies our manner of seeing. Having already freed the object within the work, shifting from implicit representation to robust nonobjectivity came as he detached the painting simultaneously from pre-formed associations with depiction and verisimilitude.»

- Οι φωτογραφίες και οι πληροφορίες συμπληρώθηκαν από ένα σωρό site στο ίντερνετ, η βασική πηγή όμως ήταν αυτό εδώ το βιβλίο.

δυσάρεστη ιστορία

Τις προάλλες που πήγαινα να δω τους γονείς μου, ξαναέζησα μια όχι και τόσο ευχάριστη εμπειρία από το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.
Υπάρχει ένα στενό δρομάκι, κάθετο στη λεωφόρο Αθηνών, λειψά φωτισμένο, σχετικά μακριά από πλατεία και πολυκατοικίες, όπου πάνε οι νταλικιέρηδες, αράζουν τις νταλίκες και κοιμούνται – υπάρχουν εσοχές στο πεζοδρόμιο που διευκολύνουν το παρκάρισμα. Εκτός όμως από αυτούς, αράζουν στο δρομάκι και ταξιτζήδες, αυτοί για λιγότερο χρονικό διάστημα: είτε στιγμιαία, για κατούρημα, είτε για παραπάνω, ώστε να αδειάσουν τα τασάκια τους (κάτω, στο δρόμο, βουναλάκια οι γόπες), ή να τινάξουν τα πατάκια τους ή και γω δεν ξέρω για τι άλλο.
Πριν αποκτήσω το αυτοκίνητο, περνούσα από εκείνο το σημείο με τα πόδια, ήταν ο κοντινότερος δρόμος από τη στάση του λεωφορείου προς το σπίτι μου. Η δυσάρεστη λοιπόν εμπειρία ήταν ότι οι οδηγοί, ενώ γνώριζαν ότι βρίσκονταν σε κατοικημένη περιοχή και ελάχιστα μέτρα από μεγάλη οδική αρτηρία, ακόμα και μέρα μεσημέρι, σταματούσαν για κατούρημα.

Περνούσα λοιπόν συχνά από εκεί και τύχαινε συχνά να πέσω στο προαναφερθέν όμορφο σκηνικό. Το περίεργο όμως είναι στην αντίδραση των οδηγών: ήταν σα να θεωρούσαν ότι εσύ τους προσέβαλες και εσύ εισχωρούσες στον δικό τους χώρο και λες και ήθελαν να σε τιμωρήσουν. Έτσι, με το που αντιλαμβανόντουσαν ότι τους είχες πιάσει στα πράσα να κάνουν την ανάγκη τους, γυρνούσαν επιτόπου προς τη δική σου πλευρά, με το πουλί ακόμα έξω, και έκαναν κάποια αντίστοιχη χειρονομία ή έλεγαν κάποια ηλίθια ατάκα καμακιού σε απόγνωση.
Δεν ξέρω γιατί ποτέ δεν απευθύνθηκα σε κάποιον υπεύθυνο, πχ, του Δήμου, σχετικά με αυτή την κατάσταση. Δεν το είχα πει καν στους γονείς μου.
Μπορεί σήμερα και να έχουν καλυτερέψει τα πράγματα, δεδομένου ότι κοντά στο σημείο υπάρχει πλέον μια εκκλησία (!), και παραδίπλα αναγείρεται δημόσιο κτήριο. Μπορεί και όχι όμως, δεδομένου ότι τις προάλλες συνάντησα πάλι ένα ταξιτζή, είχε παρκάρει από την άλλη πλευρά του δρόμου, και αφού τελείωσε ό,τι είχε να κάνει, ετοιμαζόταν να περάσει απέναντι. Δεν πρόσεχε ιδιαίτερα και παραλίγο να πέσει πάνω στο αυτοκίνητο, που αυτή τη φορά οδηγούσα. Για λίγο χάρηκα που τρόμαξε, όπως είχα τρομάξει τόσες φορές εγώ στο παρελθόν, μετά θύμωσα, όπως θύμωνα και τότε, που εξακολουθεί να συμβαίνει αυτό, αλλά τελικά προσπέρασα, και όπως και τα προηγούμενα χρόνια, δεν είπα τίποτα σε κανέναν.

the World is A Vampire!

Επιτέλους, γέλιο!
http://www.exanimo.gr/

i'm not angry anymore

Ο Πετρίδης έχει ξεκινήσει αφιέρωμα στη δεκαετία του 90. Πω πω, μιλάμε για το απόλυτο φλασμπακ! Χτες είχε τη χρονιά του 90.

Τι να πρωτοπείς για τις αναμνήσεις - και τότε κάθε, μα κάθε τραγούδι, κάτι σήμαινε και με κάποιο γεγονός είχε συνδεθεί. 'Ντάξει, θα μου πεις, ήρεμα ήταν τότε τα πράγματα, σχολείο πήγαινα ακόμα, αλλά και πάλι, ακούγοντας, πχ το Vogue, θυμήθηκα τις εξαρθρώσεις στα χέρια προκειμένου να πετύχω τη χορογραφία, βέεεεεβαια! (Αλλά μόνο στον καθρέφτη του σπιτιού μου).
Ή το Black Velvet, το οποίο μου άρεσε σαν τραγούδι, αλλά ζήλευα φοβερά που ο Πετρίδης είχε πει ότι η Alannah Myles είναι μια πολύ όμορφη γυναίκα, γιατί τότε ήμουν ερωτευμένη μαζί του (και τώρα συνεχίζω, εδώ που τα λέμε, απλά δεν ζηλεύω την Αλάνα πια).
Μετά σου πετάει ένα Free Falling και θυμάμαι ότι η καλή μου φίλη ss, μου είχε δανείσει τότε τον δίσκο του Tom Petty (για βινύλιο μιλάμε), τον είχα αντιγράψει σε κασέτα και είχα βγάλει σε φωτοτυπία τα πάντα, εξώφυλλα, στίχους, γιατί δεν ήθελα να παραδεχτώ (;) ότι μου άρεσε, και άρα να αγοράσω το δίσκο κανονικά.
Μετά άκουσα το Roam των B52s και θυμήθηκα που άρεσε τρομερά στην αδερφή μου, εμένα όμως καθόλου, και όταν το έβαζε στο ραδιόφωνο, εκείνη το δυνάμωνε, εγώ το χαμήλωνα και τούμπαλιν, το ίδιο δωμάτιο μοιραζόμασταν γαρ…
Το Here’s where the story ends των Sundays θα έπαιρνα όρκο ότι είχε κυκλοφορήσει στα μέσα των 90’s και όχι ακριβώς την πρώτη χρονιά, πάντως είναι ένα πολύ όμορφο και αγαπημένο τραγούδι, όποια χρονιά και αν το ακούσεις. Παρόμοια για το Joey των Concrete Blonde, άλλη ανοιχτή πληγή και αυτό.
Για κλείσιμο; Το Jane’s got a gun, θυμάμαι τη στομάκλα του Steven Tyler στο βίντεο κλιπ, το δράμα που ζούσε η ηρωίδα στο βίντεο κλιπ, τους ακατάληπτους ήχους από το δωμάτιο του αδερφού μου, που προσπαθούσε να βγάλει τα ακόρντα στην κιθάρα του...
Ουφ, γέρασα.

ΥΓ Έβαλε και 1-2 ακόμα τραγούδια στην εκπομπή ο Πετρίδης, αλλά ομολογώ ότι δεν τα πρόσεξα γιατί ήμουν τόσο απορροφημένη από το ευτράπελο - and really sweet - γεγονός ότι για πρώτη φορά στα χρονικά ξέχασε ότι χτες ήταν η ημερομηνία αναγγελίας των υποψηφιοτήτων για όσκαρ, και τον πρόλαβε το μήνυμα ενός ακροατή... Πετρίδης rules anyway!

la vie en noir

«- Δεν έχω διαβάσει ποτέ παραμύθια… Σε κανέναν.
- Δεν είχες ποτέ την ευκαιρία, Εντίθ.
- Την είχα, αλλά δεν το έκανα.»

Ήξερα ότι το “La Môme” ήταν δραματική ταινία, δεν περίμενα όμως ότι θα με «έριχνε» τόσο πολύ. Και να φανταστείς, ούτε ταυτίζομαι μαζί της, ούτε μου αρέσει η φωνή της Edith Piaf, προτιμώ να μου κοπούν τα αυτιά, παρά να ακούω τη γουργουριστή ερμηνεία της.

De toute façon, η Marion Cotillard είναι μεγάλο ταλέντο.

συλλεκτικός νους

«Το κτίριο είναι πολύ καλό. Ο αρχιτέκτονας, ο Μπερνάρ Τσουμί, είναι επίσης πολύ καλός.

Το θέμα όμως δεν είναι στο κτίριο ή στο αν έπρεπε να γίνει στη συγκεκριμένη περιοχή. Το θέμα είναι αν θα έπρεπε να γίνει γενικά αυτό το Μουσείο.

Ξέρετε, έχουμε ένα Αρχαιολογικό Μουσείο το οποίο είναι πραγματικά καταπληκτικό. Αυτό το Μουσείο μας, όμως, με τους εκπληκτικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς έχει εγκαταλειφθεί. Θα μπορούσαμε όμως να το φτιάξουμε, με τον ίδιο τρόπο που έγιναν οι παρεμβάσεις στο Λούβρο. Να το φέρουμε δηλαδή σε ένα σημείο που να είναι αντάξιο του Λούβρου στο Παρίσι. Όλα λοιπόν τα εκθέματα θα μπορούσαν να τοποθετηθούν εκεί.

Όσο για την επιστροφή των Ελγινείων είναι ένα άλλο θέμα που δεν ξέρω αν πρέπει να το συζητάμε, έτσι όπως είναι η κατάσταση… Στο Βρετανικό Μουσείο τουλάχιστον έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν τα μάρμαρά μας εκατομμύρια άνθρωποι. Πόσοι αλήθεια επισκέπτονται τους δικούς μας αρχαιολογικούς χώρους; Ενώ αν είχε αξιοποιηθεί σωστά το Αρχαιολογικό Μουσείο…»

Δάκης Ιωάννου, συλλέκτης, επιχειρηματίας - συνέντευξη στο Bημαgazino, τ.378, 13-1-08

Black Square

Black Square - Kazimir Malevich

Το πρώτο Μαύρο Τετράγωνο εμφανίστηκε το 1915, στη φουτουριστική έκθεση 0.10 Exhibition, στην Πετρούπολη (δυο χρόνια νωρίτερα ωστόσο, στο σκηνικό της όπερας “Victory over the Sun”, που φιλοτέχνησε ο Malevich, είχε εμφανιστεί ένα μαύρο τετράγωνο τοποθετημένο κόντρα στον ήλιο).
Ο Malevich ζωγράφισε το δεύτερο Μαύρο Τετράγωνο ως τμήμα ενός τρίπτυχου που περιλάμβανε επίσης τον Κύκλο και το Σταυρό, με τη συμμετοχή των μαθητών/ συνεργατών του Anna Leporskaya, Konstantin Rozhdestvensky, Nikolay Suyetin – η βασική ιδέα είναι αυτή της συλλογικότητας, οπότε και το τετράγωνο χάνει τον μοναδικό χαρακτήρα του.
Το τρίτο Μαύρο Τετράγωνο δημιουργήθηκε το 1929, «είναι το πιο τυφλό και ανέλπιδο τετράγωνο» που έφτιαξε ο Malevich.
Ένα ακόμα, μικρότερο, Μαύρο Τετράγωνο κάνει την εμφάνισή του το 1932, παρέα του Κόκκινου Τετραγώνου, στο δίπτυχο που αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα του έργου που παρουσίασε ο Malevich στην έκθεση Artists of the RSFSR: 15 Years, στο Λένινγκραντ. «Το τελευταίο αυτό τετράγωνο, παρά τη σημείωση του δημιουργού «1913» στην πίσω πλευρά, πρέπει να ζωγραφίστηκε στα τέλη των ‘20s-αρχές ‘30s, καθώς δεν υπάρχουν προγενέστερες αναφορές σε αυτό».

“The artist himself created several variants of the Black Square. All four Squares painted by Malevich from 1915 to the early 1930s developed the same idea. Different are not only the sequence and year of creation, but also the color, design and texture. However he always created a new version rather than copied the previous one.”

«Black Square against white background became the symbol, the basic element in the system of the art of Suprematism, the step into the new art.”

"Called a "dead square" and a "void" by the critics, as well as "the greatest by far among the fairground tricks of instant culture."

To Malevich, however, this square symbolized a "full void," in that it showed how painting could fulfill itself unaided by any reference to a specific external reality.

For him the square represented only Suprematism: "the supremacy of pure feeling" in and of itself. Malevich removes specific subject matter by shifting away from representation and mimesis and towards the purity of mathematical geometry. "The square = feeling, the white field = the void beyond this feeling."

"Digital technology gives us another name for the Black Square – the Pixel."

Human Behavior

Είναι φορές που, ζητάς από κάποιον ένα πράγμα και αυτός, από μόνος του, σου δίνει πίσω εκατό. Κι ας μην είναι ο καλύτερός σου φίλος.

Από γενναιοδωρία; Ανθρωπιά; Υστεροβουλία; Σύμπλεγμα ανωτερότητας; Κατά τύχη;
Πάντως, όποιος κι αν είναι ο λόγος, είναι πολύ ωραίο να συμβαίνει, έστω κι αυτές τις ελάχιστες φορές. Ευχαριστώ, Κ., Μ.

the origin of love

When the earth was still flat,
And the clouds made of fire,
And mountains stretched up to the sky,
Sometimes higher,
Folks roamed the earth
Like big rolling kegs.
They had two sets of arms.
They had two sets of legs.
They had two faces peering
Out of one giant head
So they could watch all around them
As they talked; while they read.
And they never knew nothing of love.
It was before the origin of love.

And there were three sexes then,
One that looked like two men
Glued up back to back,
Called the children of the sun.
And similar in shape and girth
Were the children of the earth.
They looked like two girls
Rolled up in one.
And the children of the moon
Were like a fork shoved on a spoon.
They were part sun, part earth
Part daughter, part son.

Now the gods grew quite scared
Of our strength and defiance
And Thor said,
"I'm gonna kill them all
With my hammer,
Like I killed the giants."
And Zeus said, "No,
You better let me
Use my lightening, like scissors,
Like I cut the legs off the whales
And dinosaurs into lizards."
Then he grabbed up some bolts
And he let out a laugh,
Said, "I'll split them right down the middle.
Gonna cut them right up in half."
And then storm clouds gathered above
Into great balls of fire

And then fire shot down
From the sky in bolts
Like shining blades
Of a knife.
And it ripped
Right through the flesh
Of the children of the sun
And the moon
And the earth.
And some Indian god
Sewed the wound up into a hole,
Pulled it round to our belly
To remind us of the price we pay.
And Osiris and the gods of the Nile
Gathered up a big storm
To blow a hurricane,
To scatter us away,
In a flood of wind and rain,
And a sea of tidal waves,
To wash us all away,
And if we don't behave
They'll cut us down again
And we'll be hopping round on one foot
And looking through one eye.

Last time I saw you
We had just split in two.
You were looking at me.
I was looking at you.
You had a way so familiar,
But I could not recognize,
Cause you had blood on your face;
I had blood in my eyes.
But I could swear by your expression
That the pain down in your soul
Was the same as the one down in mine.
That's the pain,
Cuts a straight line
Down through the heart;
We called it love.
So we wrapped our arms around each other,
Trying to shove ourselves back together.
We were making love, making love.
It was a cold dark evening,
Such a long time ago,
When by the mighty hand of Jove,
It was the sad story
How we became
Lonely two-legged creatures,
It's the story of
The origin of love.
That's the origin of love.

everything changes

Η φετινή θεατρική χρονιά στην Αθήνα προσφέρεται για μπανιστήρι. Γυμνό σε αρκετές παραστάσεις, γυναικείο και ανδρικό, χωρίς οπτικούς περιορισμούς.

Βλέπε να μαθαίνεις, κοίταζε, αλλά μην ακουμπάς. Παρεμπιπτόντως - ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου με τους καλύτερους κοιλιακούς: Άννα Μάσχα.
Πήγα, είδα τις Metamorphoses+ (με αφορμή τον Οβίδιο).

Το’χω ρίξει στο θέατρο τελευταία, αλλά λυτρωμό δεν βρίσκω. Ή εγώ δεν πιάνω το νόημα ή μου φαίνεται ότι από τις παραστάσεις λείπει η κορύφωση, η κάθαρση, ένα κλείσιμο αντάξιο των προσδοκιών του θεατή (οκ, αντιλαμβάνομαι τον υποκειμενικό χαρακτήρα του αιτήματός μου) ή έστω μια κατάληξη στα γεγονότα που διαδραματίζονται επί σκηνής (αρκετά με τους πειραματισμούς ή τα ανολοκλήρωτα συμπεράσματα).
Το πρώτο μέρος της προαναφερθείσας παράστασης ήταν συναρπαστικό, δε χωράει αμφιβολία. Ούτε μια λέξη, ούτε ένας σπασμός των βλεφάρων δεν ήταν περιττός, ό,τι έβλεπα και άκουγα, μου φάνηκε δυνατό, αληθινό, σε μερικά σημεία ακόμα και συγκλονιστικό.

Στο δεύτερο μέρος όμως με μπέρδεψαν οι μύθοι, «ακούγονταν» πολλές φωνές και πολλές χωρίς νόημα. Έχασα τον αρχικό ενθουσιασμό ρε γαμώτο, διαφορετικά θα (παρα)μιλούσα για την παράσταση της χρονιάς.

Έστω κι έτσι πάντως, ήταν εμπειρία.

Μου άρεσε η σκηνοθεσία, μου άρεσε απίθανα η ιδέα Αυτής που κάνει τις Ερωτήσεις, αλλά και όλο το καστ, ξεχωρίζω όμως τον Κώστα Μπερικόπουλο και την Άννα Καλαϊτζίδου.

Σημείωση: δεν μου αρέσει που η Ξένια Καλογεροπούλου έχει τυποποιηθεί τελευταία (Bella Venezia, και άλλο ένα στο Αμόρε, που δεν θυμάμαι τίτλο) σε ρόλους γριάς που τα έχει χαμένα. Κρίμα τόσο ιδιαίτερο φιζίκ (και ώριμο ταλέντο) να μην αξιοποιείται και σε άλλες επιλογές.

Καλά ήταν,

…αλλά πέρασαν οι γιορτές, ευτυχώς.
Καλές εκπτώσεις τώρα.

A sudden sense of liberty

Know it sounds funny
But I just can't stand the pain

Lying in my bed I hear the clock tick and think of you
caught up in circles confusion-is nothing new

Take me out tonight
Where there’s music and there’s people
And they’re young and alive
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven’t got one
Anymore

The chances are we’ve gone too far
You took my time and you took my money
Now I fear you’ve left me standing
In a world that’s so demanding
I wanna be high, so high
I wanna be free to know
The things I do are right

if you're lost you can look--and you will find me
time after time

And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure - the privilege is mine
I don’t care cause I’m not there
And I don’t care if I’m here tomorrow
Again and again I’ve taken too much
Of the things that cost you too much

I wanna be free
Just me

coming up, Rose

Rose Byrne.

Ομορφούλα. Φρέσκο πρόσωπο, ωραίο χαμόγελο.

Από ερμηνεία δεν είμαι σίγουρη ακόμα, η μορφή της όμως στην οθόνη είναι σαγηνευτική και η παρουσία της μεταδίδει ζεστασιά.

Έτυχε βέβαια να δω και τρία έργα της στη σειρά: The Dead Girl, Sunshine, 28 Weeks Later και κόλλησα.

(btw, πολύ καλό το Sunshine)

μα, τι μπούρδα!

Μακριά από το "Σμήνος" του Φ. Σέτσινγκ!

Μπούρδα, την έπαθα εγώ, μην την πάθει και κανείς άλλος.

got time if you want to

Οριστική αποχώρηση του 2007 σε λίγες ώρες, καιρός να τελειώνουν και οι ενδοσκοπήσεις, ανασκοπήσεις, απολογισμοί.

Άνοιξα κουτάκια, έκλεισα συρταράκια, ξεσκόνισα το μυαλό μου, δεν βρήκα και πολλά πράγματα να θυμάμαι από τη χρονιά που φεύγει. Κρατάω το ταξίδι στην Αμερική και τη γνωριμία κάποιων αξιοθαύμαστων ανθρώπων.

Κατά τ’άλλα, υποτονική χρονιά, ξεκίνησε αισιόδοξα, τελειώνει καταθλιπτικά.

Όχι ότι ανυπομονώ να υποδεχτώ τον νέο χρόνο.

Αν γινόταν λίγο να τον πάγωνα, να μπορούσα να ηρεμήσω και να σκεφτώ ξεκάθαρα και μετά να συνεχίσω.

Αλλά τελικά δεν δουλεύουν τα new year resolutions, που να χτυπιέσαι κάτω, αν δεν είναι να έρθει, δεν θα’ρθει. Μοιρολατρικό το τελευταίο, αλλά δε βαριέσαι, τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια.

Ας τα μαζέψω λοιπόν κι εγώ, να προλάβω να ετοιμαστώ για το ρεβεγιόν. Καλά ξενύχτια...

walking in winter syntagma-land

Motortown

To “Motortown” ανέβηκε στο Royal Court του Λονδίνου το 2006.

Όπως δηλώνει ο συγγραφέας του, ο Σάιμον Στήβενς, είναι ένα έργο για την Αγγλία σε πόλεμο και γράφτηκε σε 4 μέρες.

Συνεχίζει: «Ήθελα να γράψω ένα έργο που δεν θα αθωώνει, αλλά θα ενοχοποιεί. Ήθελα να γράψω, όσο πιο ειλικρινά μπορούσα, για το μέγεθος της ευθύνης, της δικής μου και όλου του ακροατηρίου μου, στη δημιουργία και τη διαιώνιση ενός πολιτισμού που καθοδηγεί αυτούς τους πολέμους. Το έργο γεννήθηκε μέσα από μια κατάσταση σύγχυσης.

Δεν καταλάβαινα γιατί ένιωθα εκνευρισμένος με την αντιπολεμική καμπάνια και τις πορείες στο Χάιντ Παρκ. Δεν καταλάβαινα γιατί ένιωθα περισσότερη συμπάθεια για τον Γκάρι Μπάρτλαμ, που καταδικάστηκε στο Όσναμπρουκ για κάμποσα αδιευκρίνιστα εγκλήματα σε σχέση με Ιρακινούς κρατούμενους, παρά τον Χάρολντ Πίντερ ή τον Ντέιμον Άλμπαρν.

Τώρα πια βλέπω πως η σύγχυση μου πήγαζε από το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό αυτή η αρχική αντιπολεμική καμπάνια αποσκοπούσε σε μια ηθική σταθερότητα, κάτι που πλέον είναι ανέφικτο. Σ’αυτούς τους πολέμους, όπως και σε αυτή τη χώρα, στις αρχές της νέας χιλιετίας, δεν υπάρχουν πια καλοί και κακοί.»

Το έργο, στην εκδοχή του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στο Θέατρο Νέου Κόσμου, βρίθει ενοχών και σύγχυσης, αυτό είναι σίγουρο.

Και βίας – βία που εξωτερικεύεται, αν και φαινομενικά δε δικαιολογείται, αλλά και βία υφέρπουσα συναισθήματα που αναρωτιέσαι αν θα εκραγούν από στιγμή σε στιγμή. Η βία επί σκηνής, μαζί με το γυμνό, επιδρούν παραλυτικά στον θεατή, άλλωστε δεν μπορείς να κοιτάξεις κι αλλού, και στο Motortown υπάρχει μια αντίστοιχη σοκαριστική σκηνή, όπου οι δύο πρωταγωνιστές (Γιώργος Γάλλος, Νατάσα Ζάγκα) αποδίδουν τα μέγιστα.

Η σκηνή με το ζευγάρι στη θάλασσα είναι επίσης βασική στο έργο, αν και νομίζω ότι εννοιολογικά ξεπέφτει στον διδακτισμό.
Συνολικά η παράσταση ήταν προσεγμένη, ωστόσο με άφησε με την αίσθηση ότι όλα αυτά τα έχω ξαναδεί/ξανακούσει με άλλο τρόπο, από άλλους συγγραφείς, λίγο πιο πρωτότυπα.

Από την άλλη, πρόκειται για ένα έργο αποτέλεσμα της σύγχυσης, όπως λέει και ο δημιουργός του, άρα μπορούμε να το ερμηνεύσουμε και ως σημείο των μπερδεμένων καιρών.

Κατά την άποψή μου, το έργο παραχαϊδεύτηκε από κριτικούς και μίντια - βέβαια, τον Θεοδωρόπουλο τον εκτιμώ και τον παρακολουθώ από την αρχή του εγχειρήματος του Θεάτρου του Ν. Κόσμου.

Πολύ θετική εντύπωση μου έκανε ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου, σε ένα σχετικά μικρό, αλλά αξιοπρόσεκτο ρόλο.

ξεκουμπίδια

Καλά Χριστούγεννα, κλπ

Παραμονή Χριστουγέννων πρωί στον ηλεκτρικό, τα βαγόνια είναι άδεια.

Δεν το περίμενα, αλλά σε κάθε στάση μπαίνουν παιδάκια, ανά δύο, και λένε τα κάλαντα. Τσάτρα-πάτρα, αλλά με το τριγωνάκι τους τα λένε.

Σε μια στάση μπαίνουν δύο ζεύγη παιδιών, από τη μεσαία πόρτα δυο κοριτσάκια, το μεγαλύτερο γύρω στα 8 και από την μπροστινή δυο αγόρια, μεταξύ 12-14.

Τα αγόρια, βλέποντας τον ανταγωνισμό, και πριν καν κλείσει η πόρτα και ξεκινήσει το τρένο, αρχίζουν με πολύ δυνατή και άκαμπτη φωνή να τραγουδάνε το Καλήν ημέραν άρχοντες. Τα κοριτσάκια, απογοητευμένα, κοιτιούνται μεταξύ τους, ψιθυρίζουν κάτι, αλλά τελικά χαμογελούν. Κατεβαίνουν στην επόμενη στάση και τρέχουν για να προλάβουν να μπουν σε κάποιο άλλο βαγόνι του τρένου, να είναι μόνες τους για να πουν τα κάλαντα...

un, dos, tres, toco la pared

Χταπόδια στην Ομίχλη

Όλοι λένε ότι η Ομίχλη είναι καλή ταινία - ασχέτως αυτού, εγώ πιστεύω ότι αγγίζει τις παρυφές του cult.

Τα βιβλία του Stephen King ομολογώ ότι είναι σαν μίκυ μάους για μένα.

Ο Ντάραμποντ τα έχει πάει καλά μέχρι στιγμής με τις διασκευές των ιστοριών του King, άρα... ποπ κορν, αναψυκτικό και βύθισμα στην σινε-πολυθρόνα.

Ένταση, αγωνία, λαχτάρα και ατμόσφαιρα υπάρχει στην ταινία. Επίσης, η δράση αρχίζει αμέσως.

Μέχρι που εμφανίζονται τα τέρατα (μερικά δε, έχουν και τεράστια πλοκάμια) και χάνεται η μυστικοπάθεια και το όποιο μεταφυσικό του θέματος.

Από δω και πέρα, όλο το έργο βασίζεται στη διαπλοκή των χαρακτήρων, και τον απόλυτο ρόλο κατέχει ανάμεσά τους αυτός που ερμηνεύει η Marcia Gay Harden. Είναι απόλαυση πώς ολόκληρο το σινεμά συμμετέχει με γιουχαρίσματα, χειροκροτήματα, ή, εχμ, άλλες αντιδράσεις απέναντι στις ατάκες της στο έργο. Αν ήταν θεατρικό (που θα μπορούσε να είναι), θα μιλούσαμε για λιντσάρισμα του ηθοποιού από το κοινό!

Στον αντίποδα της θρησκομανούς μέγαιρας υπάρχει η γιαγιάκα-μαγκάιβερ Frances Sternhagen (η πεθερά της Σάρλοτ στο sex & the city!) και ο αναπάντεχα cool (έπαιξα-κι-εγώ-τον-Truman-Capote) Toby Jones. Η μύγα μες στο γάλα είναι ο πρωταγωνιστής/wannabe action hero, Thomas Jane, ο οποίος φαίνεται ανίκανος να παίξει, άσε που προσπαθεί αφόρητα να μιμηθεί τον Τομ Χανκς – λες αυτόν είχε για πρώτη επιλογή ο σκηνοθέτης;

Πιο πολύ απ’όλα μου άρεσε το φινάλε της ταινίας, που δεν με χαροποίησε δηλαδή, αλλά νομίζω ότι αυτό ξεχωρίζει την ταινία από τις άλλες τις σειράς. Και οι διάλογοι στο σουπερμάρκετ. Και η προετοιμασία της απόδρασης. Και η αγωνία του τοπίου στην ομίχλη…

Αν δεν φαινόντουσαν (σε μένα τουλάχιστον) τόσο αστεία τα τέρατα, θα μιλούσα για ταινία της χρονιάς.

supersonic feeling

Ο υπόκωφος βήχας του επιβάτη στο τρένο.

Το θρόισμα του σμήνους των αποδημητικών πουλιών (υπάρχουν ακόμα αυτά;).

Το σύρισμα του τσαλακώματος των φύλλων της εφημερίδας.

Το μουρμούρισμα των λαμπιονιών με μουσική, γύρω-γύρω στα στολισμένα μπαλκόνια.

Το τσίκι-τσίκι που κάνουν τα δάχτυλα του πάνω στο κινητό, όταν ο διπλανός γράφει μήνυμα.

Ο ξεσηκωτικός βηματισμός των καινούριων τακουνιών, βιαστικά, πάνω στο πεζοδρόμιο.

Η βοή του αχνού που βγαίνει από την καφετιέρα όταν ετοιμάζεται ο καφές.

Ο ήχος μυργμηγκιών από τη δυναμωμένη μουσική, στα ακουστικά της κοπέλας που ακούει τραγούδια από το mp3 της.

η τέχνη κάνει τη ζωή ανεκτή, η ποίηση μπορεί και να την ομορφύνει

Ποίημα που του λείπει η χαρά αφιερωμένο σε γυναίκα υπέροχη δωρήτρια πόθου και γαλήνης

αφού το θέλεις
γυναίκα αρμονική κι'ωραία
έτσι καθώς ένα βράδυ του Μαϊου ετοποθέτησες απλά κι ευγενικά μιαν άσπρη ζωντανή γαρδένια
ανάμεσα στα νεκρά λουλούδια
μέσα στο παλιό - ιταλικό μου φαίνεται - βάζο με παραστάσεις γαλάζιες τεράτων και χιμαιρών
έλα
πέσε στα χέρια μου
και χάρισε μου
- αφού το θέλεις -
τη θλίψη του πρασίνου βλέμματός σου
τη βαθειά πίκρα των κόκκινων χειλιών σου
τη νύχτα των μυστηρίων που είναι πλεγμένη μέσα στα μακρυά μαλλιά σου
τη σποδό του υπέροχου σώματός σου

- Ν. Εγγονόπουλος

Άργησα να πάω στην έκθεση του Εγγονόπουλου, αλλά πήγα, και ήταν μια ωραία και περιεκτική έκθεση - μπορείς να δεις τους πίνακες που ζωγράφησε, αλλά και πολλά από τα ποιήματα που έγραψε, σκίτσα που έφτιαξε, θεατρικά κοστούμια που ζωγράφησε.

Πριν τον Εγγονόπουλο, πέρασα και από την (μικρή) έκθεση της Εριέτας Αττάλη "Τοπία Αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα". Οι φωτογραφίες είναι πολύ ωραίες, μερικά από τα κτήρια πολύ άσχημα, αλλά αν έχει "μάτι" ο καλλιτέχνης μπορεί να τα μεταμορφώσει, μετουσιώσει ας πούμε, σε θέαμα όμορφο και άξιο προσοχής.

dog day afternoon

πρότζεκτ μελομακάρονα

Την 1η φορά που έφτιαξα κουραμπιέδες, τους έκανα με κουπάτ σε σχήμα αστεριού και βγήκαν μικροί και κριτσανιστοί, σα μπισκοτάκια με ζάχαρη άχνη.
Ο πεθερός τα λάτρεψε και τα εξαφάνιζε με τον καφέ του, η πεθερά είπε ότι απέφευγε να κάνει κουραμπιέδες, ακριβώς για το λόγο ότι της έβγαιναν πολύ κριτσανιστοί και δεν έπρεπε. (Οι γονείς, δεν το συζητάμε, δάκρυσαν και μόνο στην ιδέα «η κόρη μας έφτιαξε κουραμπιέδες»).
Κι εγώ είχα δακρύσει την πρώτη φορά, αλλά από νεύρα – είχα κατά λάθος μετακινήσει απότομα τη λαδόκολλα με τη ζάχαρη άχνη και η φλοκάτη της κουζίνας έγινε κάτασπρη από το ζαχαρένιο νέφος. Καθάριζα ώρα, βράζοντας στο ζουμί μου, αλλά έριχνα και κλεφτές, περήφανες ματιές, στο πιάτο με τα λευκά αστεράκια. Κάθε αρχή και δύσκολη.
Πέρσι πρώτη φορά τόλμησα να φτιάξω μελομακάρονα. Μέχρι τώρα τα παρείχε η μαμά και η πεθερά – της δεύτερης ήταν τα καλύτερα, παράδεισος! Γευστική αμαρτία! Έλεγα στον εαυτό μου, θα τρώω μόνο ένα για πρωινό και ένα με τον απογευματινό καφέ, αλλά η τεράστια πιατέλα άδειαζε ασκαρδαμυκτί, χαρίζοντάς μου 30 κιλά σε 2 ημέρες.
Ε, τα δικά μου μελομακάρονα βγήκαν όχι και μέχρι το μεδούλι μελωμένα, γεγονός που δέχτηκε ως επί το πλείστον, αρνητικές κριτικές, ωστόσο η πιατέλα άδειασε, δηλαδή δεν έμειναν παρά μόνο τρίμματα καρυδιού κολλημένα στο μέλι. Φέτος λέω να ξαναφτιάξω, με μια παραλλαγή της περσινής συνταγής.
Αν δε με πιάσει καμιά γιορτινή τεμπελιά ή αν δεν κρεβατωθώ από κανένα κρυολόγημα, λέω φέτος να φτιάξω και βασιλόπιτα. Οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η φύσις όλη...

Are u facebooking 2 me?

Μου αρέσει που:

• ξαναβρίσκω παλιούς γνωστούς
• εκεί που νιώθω βαρεμάρα / μοναξιά / κλπ, φίλοι και γνωστοί μου στέλνουν από το πουθενά ποτάκια, δωράκια και λουλουδάκια (και είναι ωραία)
• ενδιαφέρονται αν έχω καιρό να ανανεώσω το mood
• μπορώ να χαζεύω τα προφίλ των άλλων
• α, ο τάδε παντρεύτηκε και έκανε και παιδί! Πω πω…
• μαθαίνω σε ποια πόλη θα έπρεπε να ζήσω, με ποιόν σελέμπριτι ταιριάζω, ποιος χαρακτήρας από τα Friends είμαι, τι έργο τέχνης θα ήμουν, τι ναρκωτικό είμαι, σκύλος ή γάτα, νορμάλ ή όχι, κλπ
• ενισχύθηκε η κοινωνική μου ζωή (χα, βλέπε πάσης φύσεως reunions)
• με ένα εικονίδιο μπορώ να εκφράσω ό,τι δεν θα έλεγα ούτε με 1000 λέξεις
• δεν είμαι πια 20 χρονών για να μπλεχτώ σε ένα κυκεώνα διαδικτυακών και εντελώς εικονικών σχέσεων
• υπάρχουν οι υπενθυμίσεις γενεθλίων και έτσι δεν ξεχνάω κανέναν πια - αν γινόταν να βάζανε και τις ονομαστικές εορτές θα ήταν ακόμα καλύτερα
• φέτος στόλισα όσο νωρίς ήθελα το χριστουγεννιάτικο δέντρο (πρώτα ον-λάιν και μετά σπίτι μου :)
• είναι ένα κοινωνικό μέσο χασίματος χρόνου, ειδικά όταν θες ουσιαστικά να χαθείς από τους πάντες και τα πάντα...
  

Δε μου αρέσει που:

• κολλάνε τα applications
• πρέπει κάθε τόσο να σετάρω το mood μου. Αμάν ρε παιδί μου, είπαμε, έχω κατάθλιψη, άσε με στην ησυχία μου!
• στέλνουν κάθε τρεις και λίγο spam Yes στο r u interested
• οι άλλοι μπορούν να παρακολουθούν τη ζωή μου («είδα ότι ψάχνεις δωμάτιο, αλήθεια πού σκοπεύεις να πας τα χριστούγεννα;»)
• μου στέλνουν σωρηδόν προσκλήσεις για άσχετα νέα applications – συνήθως δέχομαι, αλλά σπάνια τα χρησιμοποιώ
• κάνω τεστάκια για να δω πόσο ταιριάζω σε διάφορους τομείς με το πρόσωπο που μου έστειλε την πρόσκληση, ενώ ξέρω από πριν την απάντηση
• δεν είμαι πια 20 χρονών και να έχω τη δυνατότητα να γνωρίσω κάποιον χωρίς να χρειαστεί αναγκαστικά και να τον συναντήσω (αν τελικά δε γουστάρω)
• με καλούν σε βαρετά reunions…
• τι σκτ φωτό να βάλω στο προφίλ μου;;;
• που έχουν χαζο-αμερικανιές τύπου gingerbread cookies. Κουραμπιέδες και μελομακάρονα είναι πιο νόστιμα, παγκοσμιοποίηση sucks!
• είναι ένα ασύστολο χάσιμο χρόνου…

ντομ μιέλνικαβα (το σπίτι του Μέλνικοφ)

Melnikov House (1929) – Moscow, Russia
Architect: Константин Степанович Мельников

Materials: bricks, glass

Το κτήριο αποτελείται από δύο λευκούς κυλίνδρους που διαπλέκονται εσωτερικά μέσω μιας ελικοειδούς σκάλας. Οι τοίχοι είναι κατάστικτοι από εξαγωνικά παράθυρα που κάνουν το οίκημα να μοιάζει με ευμεγέθη κυψέλη - συνολικά 200 παράθυρα και ανοίγματα πλημμυρίζουν με φως το σπίτι (που ήταν χώρος διαμονής αλλά και εργασίας του καλλιτέχνη), ενώ κάποια δωμάτια έχουν σφηνοειδή μορφή.

Ακούγεται περίπλοκο, ωστόσο εκτός από μια μοναδική στιγμή έμπνευσης, ο συγκεκριμένος τρόπος κατασκευής οφείλεται και στην έλλειψη (ή κρατική διανομή με το δελτίο) βασικών πρώτων υλών, όπως ξύλο, τούβλα, γυαλί. Ο ίδιος ο Melnikov πρότεινε στο σοβιετικό καθεστώς ένα παρόμοιο τρόπο κατασκευής οικοδομικών συγκροτημάτων και πολυκατοικιών, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε.

Περίεργο είναι έτσι κι αλλιώς που ένας πολίτης, ένας ιδιώτης, σχεδίασε ο ίδιος και κατασκεύασε το δικό του σπίτι, εκείνη την κομμουνιστική εποχή στη Σοβιετική Ένωση. Ευτυχώς που το αντιπροσωπευτικό αυτό δείγμα ρωσικής κονστρουκτιβιστικής αρχιτεκτονικής επιζεί ακόμα μέχρι τις μέρες μας, στο κέντρο της Μόσχας.

www.muar.ru
http://arts.guardian.co.uk/features/story/0,,1580263,00.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Konstantin_Melnikov

Συμβασιούχοι

Υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες οι εργαζόμενοι των οποίων είναι κατά 50% μόνιμοι και κατά 50% συμβασιούχοι.

Οι μόνιμοι είναι αυτό που λέει η λέξη, οι συμβασιούχοι είναι (τουλάχιστον στην υπηρεσία στην οποία αναφέρομαι) άνθρωποι που συμφώνησαν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στο κράτος για χρονικό διάστημα ενός έτους, έναντι ορισμένης αντιμισθίας.

Και μετά τελειώνει ο χρόνος και μην τους είδατε.

Θέλω να πω, για θέσεις εργασίας που ορίζονται ούτως ή άλλως στο οργανόγραμμα και για αντικείμενο που χρειάζεται εξορισμού υποκείμενο να το πραγματώσει, δεν προσλαμβάνεται σταθερός υπάλληλος (θες να το πεις μόνιμος, θες αορίστου χρόνου), αλλά κάθε φορά αλλάζει, στο χρόνο που ορίζει η σύμβασή του, και στο πλαίσιο ικανοποίησης των αντίστοιχων εκάστοτε πολιτικών συμφερόντων...

Ας παραμείνουμε στην εικόνα της Υπηρεσίας που κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, το 50% των θέσεων εργασίας της αδειάζει. Πρακτικά δηλαδή φεύγουν οι μισοί από τους εργαζόμενους της υπηρεσίας, οι οποίοι, έστω μέσα σε ένα χρόνο, είχαν μάθει να κάνουν τη συγκεκριμένη δουλειά τους, λιγότερο ή περισσότερο πολύπλοκη δεν έχει σημασία, και ξαφνικά αυτοί πρέπει να φύγουν και να έρθουν άλλοι στη θέση τους – το 50% του συνόλου των εργαζομένων.

Φτου κι απ’την αρχή δηλαδή να τους δείξουν οι μόνιμοι υπάλληλοι τι πρέπει να κάνουν, γιατί φυσικά είναι ελάχιστες οι φορές που η παλιά με τη νέα φουρνιά συμβασιούχων συμπίπτει, προκειμένου να «εκπαιδεύσει» ο προηγούμενος τον επόμενο και να κυλήσουν ομαλά τα πράγματα. Και να εξηγείς σε έναν καινούριο κάτι που σε ένα χρόνο θα πρέπει να ξαναεξηγήσεις στον επόμενο καινούριο, δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο. Σίγουρα πάντως δεν είναι ό,τι πιο παραγωγικό ή λειτουργικό.
Για την ίδια την Υπηρεσία, αν θέλουμε να μιλήσουμε τεχνοκρατικά, η προαναφερθείσα διαδικασία κοστίζει σε χρόνο, χρήμα, ανθρωποώρες, ευελιξία, αποτελεί καταστρατήγηση της φιλοσοφίας των οικονομιών κλίμακος και τελικά υποβαθμίζει την ποιότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας στον απλό, «μέσο», εμένα, εσένα, έλληνα πολίτη.

Ψυχολογικά αν το πάρεις, καταρρακώνει τους ανθρώπους, που και να μη θέλουν, έναν ολόκληρο χρόνο συνδέονται μεταξύ τους, και άντε κάθε φορά στο τέλος της χρονιάς τα κλάματα, οι αποχαιρετισμοί (καλά, κάποιοι χαίρονται εκατέρωθεν που θα φύγουν οι άλλοι, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα) και να μετά από λίγο οι νέες γνωριμίες, οι χαιρετούρες, η προσπάθεια να ψυχανεμιστείς τι είναι το καινούριο φρούτο που ήρθε στο γραφείο.
Οι δε όροι εργασίας των συμβασιούχων είναι μιας εποχής μάλλον μεσαιωνικής για τα σημερινά δεδομένα. Οι συμβασιούχοι δεν δικαιούνται καθόλου άδεια, πρακτικά δηλαδή δεν επιτρέπεται να αρρωστήσουν, δεν πρέπει να πάνε διακοπές, δεν μπορούν να έχουν μια μέρα να κάνουν τις έκτακτες δουλειές που προκύπτουν στη ζωή, εκτός κι αν ο προϊστάμενος είναι άνθρωπος με κατανόηση και κάνει τα στραβά μάτια – ειδάλλως, αν λείψεις και είσαι συμβασιούχος, σου κόβεται το αντίστοιχο ημερομίσθιο της ούτως ή άλλως πενιχρής σου αντιμισθίας. Εννοείται βέβαια ότι ο συμβασιούχος δεν δικαιούται ούτε δώρα χριστουγέννων, εορτών, διακοπών, ούτε τα όποια επιδόματα, ούτε τίποτα.

Σε σύγκριση με τον μόνιμο, είναι παιδί ενός κατώτερου θεού, κι ας κάνει πολλές φορές ίδια ή και περισσότερη δουλειά από τον μόνιμο υπάλληλο.
Θα μου πεις, γιατί κάποιος επιλέγει να γίνει συμβασιούχος; Κάποιοι δεν το επιλέγουν, είναι το πρώτο σκέλος της απάντησης - όπως πολλά άλλα πράγματα, έτσι κι αυτό το φέρνει η ζωή.

Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι, οι περισσότεροι αν θες, οι οποίοι έρχονται φυτευτοί από κάποια ανώτερη δύναμη, βλέπε μάνα ή πατέρα σε διευθυντικό γραφείο υπουργού, μέγα τμηματάρχη, μέλος ευρύτερου συγγενικού κύκλου εξέχοντος πολιτικού και δε συμμαζεύεται. Συνήθως αυτές οι περιπτώσεις είναι και οι πιο δραματικές από άποψη εργασιακής ισορροπίας, καθότι οι ανωτέρω συμβασιούχοι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων φέρονται σαν κωλόπαιδα, είτε έχουν την ηλικία παιδιού είτε όχι, δεν παρέχουν καμία βοήθεια στο έργο της υπηρεσίας και μάλλον περισσότερα προβλήματα δημιουργούν με την ανώριμη ή ακόμα χειρότερα, ρουφιανική συμπεριφορά τους.
Ξέρω, το πιθανότερο είναι να πει κάποιος διαβάζοντας τα παραπάνω, σιγά μωρέ, μπουρδέλο είναι το δημόσιο, οι συμβασιούχοι μας χάλασαν;

Παρόλαυτα, κανείς δεν δικαιούται να μιλάει για μεταρρυθμίσεις και αναβάθμιση του δημόσιου τομέα, εάν πρώτα δεν (τολμήσει να) λύσει το πολιτικά επαίσχυντο και αναχρονιστικό, κοινωνικά άδικο και απαξιωτικό, και διοικητικά, απλά απαράδεκτο πρόβλημα της ύπαρξης συμβασιούχων εργαζομένων.

Samantha Morton

Είναι μερικοί ηθοποιοί – κολλάς με το πρόσωπό τους, κι ας μην τους λες και ωραίους. Ή ωραίες.

Πάρε τη Σαμάνθα Μόρτον για παράδειγμα. Είναι μουτράκι γλυκό και έξυπνο μαζί, αλλά είναι και φορές που μοιάζει με ξασπρισμένη, ατημέλητη, αδιάφορη εγγλέζα νοικοκυρά.

Ένα τέτοιο ρόλο έπαιξε και ως σύζυγος του Ίαν Κέρτις στο “Control” (κακία). Έχει παίξει και πιο κομψούς ρόλους, πχ στο “Sweet & Lowdown” του W. Allen, που της έδωσε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ, αλλά και ρόλους όπου φαίνεται εύθραυστη, αλλόκοσμη, όμως ανθρώπινη και χειροπιαστή σε δεύτερη ανάγνωση. Πχ, ως «προγνώστης» Άγκαθα στο Minority Report, έκανε τον Τομ Κρουζ να δείχνει ακόμα πιο ηλίθιος από ό,τι συνήθως δείχνει στις ταινίες του.

Ένιγουέι, το Σαμανθάκι κάνει και ένα πέρασμα από την Elizabeth II, ως Mary Stewart, αλλά κάτι δεν πάει καλά στην εμφάνισή της, που βασιλική δεν τη λες, μάλλον προς αγγλίδα αρχοντοχωριάτα φέρνει. Και η ερμηνεία, φφφ, επιφανειακή και πομπώδης, κάπως όπως και όλη η ταινία άλλωστε. Είναι προφανές ότι ο σκηνοθέτης λατρεύει την Κέιτ Μπλάνσετ και αυτήν ευνόησε στα πλάνα, στα φορέματα, σε όλα.
Εγώ πάντως θυμήθηκα την πιο σέξι εμφάνιση της Σαμάνθα στην οθόνη, στο ούτως ή άλλως όμορφο βιντεάκι των U2 για το Electrical Storm.

i don't worry cause, everything's gonna be alright (όλοι μαζί)

Το τελευταίο - μεγάλο - διάστημα με πλάκωσε τόση κατάθλιψη που παραλίγο να καταλήξω emo (ίσως βάψω τα νύχια μαύρα, παρόλαυτά).

Η μουσική δεν αποτελεί πλέον τόσο καλό καταφύγιο, ούτε καν food for thought, τα πράγματα φαίνονται να με ξεπερνούν και να μη με αφορούν καθόλου σε αυτό τον τομέα πια.

Πάντως, το παρακάτω τραγουδάκι το ακούω με ευχαρίστηση αυτόν τον καιρό. alicia, well done.

Music Videos - No One

reset password

under the blacklight

sarcasm prevails

and then, there's hope