εικονική περιήγηση

Λίμνη Μουστού, έξω απ'το Άστρος

Ελαφόνησος

Μονεμβασιά

Γύθειο

Μάνη

Καλαμάτα

Κορώνη

Πύλος (τα ψάρια δάγκωναν σαν πιράνχας)

Ανάκτορο Νέστορος, Επάνω Εγκλιανός, Πύλος

Ξενία Ολυμπίας, ετοιμόρροπο (αρχιτέκτονας: Άρης Κωνσταντινίδης)

Ξενοδοχείο Αμαλία, Ολυμπία (αρχιτέκτονας: Ν. Βαλσαμάκης)

Φράγμα Φλόκα, Αλφειός

Αρχαιολογικός χώρος, Αρχαία Ολυμπία

Ερμής του Πραξιτέλη, 343 π.Χ., Μουσείο Αρχαίας Ολυμπίας

Κυλλήνη, η παραλία του Γκρεκοτέλ, δίπλα στα Λουτρά.

Mandola Rosa

(this is a) warning

Τις επόμενες εβδομάδες αυτό το μπλογκ πιθανόν να γίνει πολύ συναισθηματικό. Όχι ότι δεν είναι ήδη, αλλά τώρα μιλάμε για πολλή μελούρα.

μαρμελάδα ντομάτα

2 κιλά ντοματίνια ή πομοντόρια
ξύσμα λεμονιού
1 ½ κιλό καφέ ζάχαρη
½ κουταλάκι τριμμένο μοσχοκάρυδο
½ κουταλάκι κανέλα τριμμένη

Ξεφλουδίζουμε τα πομοντόρια και τα ξεσποριάζουμε πάνω από ένα σουρωτήρι έτσι ώστε τα ζουμιά τους να πέφτουν σε μια λεκάνη.

Βάζουμε στη λεκάνη τα πομοντόρια, από πάνω τους τη ζάχαρη και τα άλλα υλικά, σκεπάζουμε και τ' αφήνουμε για 12 ώρες.

Την επόμενη μέρα θα τα μεταφέρουμε σε μια κατσαρόλα και θα σιγοβράσουμε για 4 ώρες περίπου μέχρι να δέσει η μαρμελάδα. Την μεταφέρουμε όπως είναι ζεστή σε βαζάκια και τα κλείνουμε αμέσως.

Glourious Waltz

Αν θέλεις έστω ένα λόγο για να δεις το Inglourious Basterds, αυτός είναι ο Christoph Waltz. Αβανταδόρικος ο ρόλος έτσι κι αλλιώς, αλλά ο τύπος δίνει την ψυχή του, και το διασκεδάζει κιόλας.

Δηλαδή, βλέπεις τον Brad να ξεφυσάει και να ιδρώνει να πετύχει τη βλαχοπροφορά των νότιων πολιτειών, όσο ο φίλος μας ο Christoph παρλάρει αβίαστα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, φουμάρει την τεράστια πίπα του, και δίνει συμβουλές στη νεαρή Mélanie Laurent (enchantée!) στο πώς να φάει σωστά το στρούντελ (με κρέμα, με κρέμα).

Βεβαίως φέρεται εντελώς απαίσια στη Diane Kruger, αλλά είναι τόσο απολαυστικός που μάλλον δεν μπορείς να τον αντιπαθήσεις.

Όλη η ταινία είναι αυτός, και η τελική σκηνή στον κινηματογράφο. Όχι ότι δεν αξίζει η ταινία γενικά, ωστόσο σε κάποια σημεία βαραίνει, γίνεται αργή. Και κάπου εκνευρίζεσαι να βλέπεις σκαλπ να κόβονται…

ουτοπισμοί

Η έκρηξη στο Χρηματιστήριο να έγινε για λόγους αισθητικής, τόση ασχήμια πια..

Οι εκλογές να είχαν προκηρυχτεί για εθνικούς λόγους.

Να μη χρειαζόταν να γίνουν εκλογές, γιατί θα υπήρχε ήδη ένας πολιτικός που να μπορεί να κυβερνήσει.

Να γινόταν να εκλογικεύαμε την απαισιοδοξία και τη μελαγχολία, να μαθαίναμε κάτι ουσιαστικό από αυτές τις καταστάσεις.

Να σου χαμογελάσει μια φορά η θεά τύχη, ή έστω, να μην κατσουφιάσει κι αυτή τη φορά.

Οι γονείς να καταλάβαιναν πού και πού τα παιδιά τους και να μην υπήρχαν συνέχεια προστριβές.

Everybody Knows?

όχι στη φθινοπωρινή μελαγχολία-όχι στη φθινοπωρινή μελαγχολία-όχι στη φθινοπωρινή μελαγχολία-όχι στη φθινοπωρινή μελαγχολία-όχι στη φθινοπωρινή μελαγχολία-όχι στη φθινοπωρινή μελαγχολία, κλπ

back

already gone

(felt this way all along)

Αδιακρισίες;

Ταινία για να βλέπεις αυγουστιάτικο βράδυ, ενώ ο μπέμπης τον οποίο φυλάς, κοιμάται του καλού καιρού: Duplicity.

Σκηνοθεσία cool, αλά Ocean’s 11, μουσική κοσμοπολίτικη, χαζεύεις με τις ώρες τους λαμπερούς πρωταγωνιστές, δηλαδή τη Τζούλια Ρόμπερτς, απολαυστικότατη παρά τις χειλάρες και τις εμφανείς επιδράσεις του χρόνου στο πρόσωπό της, και τον Κλάιβ Όουεν, ο οποίος έχει μεν αγριόφατσα, αλλά εδώ είναι εντελώς κούκλος και είναι απίστευτα κομψά ντυμένος, το ένα κοστούμι καλύτερο απ’τ’άλλο.

Την παράσταση ωστόσο κλέβει ο Paul Giamatti, τι καλός ηθοποιός θε μου! Από locations, το ασύλληπτα μίνιμαλ γραφείο του Tom Wilkinson, μόνο ένα τράβερτιν- μαρμάρινο τραπέζι που έχει επάνω ένα μπονσάι, τίποτα άλλο, ούτε καν υπολογιστή, κι ένα τραπεζάκι απέναντι με τα σύνεργα περιποίησής του, σε ένα τεράστιο γραφείο πολυεθνικής εταιρείας, με θέα τους ουρανοξύστες του Μανχάταν. Α, κι ένα ρομάντζο που επιτέλους σφραγίζεται στη θερμή Ρώμη κι όχι στο κλισεδιάρικο χαζο-Παρίσι.

Το θέμα της ταινίας, βιομηχανική κατασκοπεία at war, μου φάνηκε ενδιαφέρον λόγω πρότερης εμπειρίας σε χώρους μάρκετινγκ και αδυσώπητου εταιρικού ανταγωνισμού, αλλά νομίζω ότι αγγίζει και όποιον έχει ποτέ δει διαφήμιση κι έχει σκεφτεί «μα καλά, για ένα σαπούνι τα κάνουν όλα αυτά;»

Τελοσπάντων, το τέλος της ταινίας είναι ελαφρώς άκομψο για τους ήρωες (και για σένα το θεατή), γενικά όμως είναι ευχάριστη σαν παγωμένη μαργαρίτα ένα ράθυμο καλοκαιρινό βράδυ.

U2 360° Tour

Στην Αθήνα πότε θα έρθουν;;;

Τ & Σ, ευχαριστώ για τις φωτογραφίες και το μπλουζάκι, αλλά μου χρωστάτε και βιντεάκι, ε; :)

μπιενάλε ψαρέματος

στο Φλοίσβο, στα βραχάκια. άρτος (ψάρια) και θέαμα (έργα τέχνης).

happy birthday M.

νέο, μουσείο, κι όχι μόνο

Πήγα και γω στο νέο μουσείο και γενικά μου άρεσε. Μου αρέσουν τα μοντέρνα κτήρια, το συγκεκριμένο δε είναι σαν ένα τεράστιο διαστημόπλοιο που προσγειώθηκε με όλο του τον εξοπλισμό στην καημένη την Αθήνα. Είναι τεράστιο, αλλά και πώς αλλιώς θα χώραγε ένας Παρθενώνας μέσα; Χρειαζόταν παραπάνω χώρο για να αναπνεύσει, αλλά δεν είμαστε Παρίσι να’μαστε τίγκα στα βουλεβάρτα και στην άπλα. Μου φάνηκε πάντως λιτό και επιβλητικό, επομένως και αρμόζον για το μνημείο στο οποίο αφιερώνεται.

Η πρώτη αίθουσα μου τα χάλασε λίγο, με τα κυκλάκια στους τοίχους και τα διάφορα ευρήματα πίσω από τις βιτρινούλες, σαν να βρίσκεσαι σε σούπερ μάρκετ και πλησιάζεις να δεις τις τιμές, δηλαδή να διαβάσεις τις ταμπέλες. Στην πιο πάνω αίθουσα, μου άρεσε που έκανες βόλτα ανάμεσα στα αγάλματα, και τα έβλεπες σαν να είναι «ζωντανά» ανάμεσά σου, όχι ως απόμακρα εκθέματα.

Η τελευταία αίθουσα έχει τρομερή θέα – προς τα έξω. Προς τα μέσα, τα ερείπια. Νομίζω, χρειάζονται περισσότερα στοιχεία, εικόνες, αναπαραστάσεις, κείμενα, κλπ, για να καταλάβει καθένας τη σημασία του μνημείου. Εκεί είναι που σε παίρνει να μην είσαι και τόσο λιτός, να εξηγήσεις λίγα περισσότερα στον αδαή πολίτη/επισκέπτη. Ας πούμε, το βιντεάκι που προβαλλόταν ήταν χρήσιμο, ενημερωτικό, ουσιώδες. Εγώ πέτυχα την κομμένη εκδοχή, ντροπή και κρίμα για το κόψιμο, αλλά τι να πεις...

Βγαίνεις έξω, στα τραπεζάκια, ωραιότατος αττικός ουρανός, κάτι γνώριζαν οι αρχαίοι ημών περί location, location, location. Προχωράμε λίγο στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, τα 2 επίμαχα κτήρια ευτυχώς στέκονται ακόμα. Άλλος παραλογισμός κι εκείνος...

Νομίζω ότι, και να μη σ’αρέσει το κτήριο του νέου μουσείου, σίγουρα σε βάζει σε σκέψεις περί αρχιτεκτονικής, πολεοδομίας, χωροταξίας. Λέμε τώρα. Νομίζω επίσης ότι διαπαιδαγωγεί: μάθαμε έναν διάσημο ξένο αρχιτέκτονα (τον 2^ο μετά τον Καλατράβα), μπαίνουμε λίγο στο νόημα, έστω και αργά, του πόσο καλό είναι να υπάρχουν σε μια πόλη αρχιτεκτονικά σημεία αναφοράς, όχι μόνο αρχαία, αλλά και νεότερα, πολύ νεότερα.

Πάντως, έχουμε και μεις πολύ καλούς αρχιτέκτονες. Και προς επίρρωση της τελευταίας παραγράφου, ορίστε ένα φανταστικό μοντέρνο συγκρότημα κατοικιών που είδα στο Μεταξουργείο, αφού είχα περάσει από το μουσείο:

Δεν κάνω διαφήμιση, άσε που δεν θυμάμαι και τα ονόματα των αρχιτεκτόνων. Χάρηκα όμως που είδα την περιοχή να παίρνει λίγο τα πάνω της, και, με το φτιάξιμο της πλατείας απέναντι, ίσως και λίγο να ομορφαίνει.

Λες Πωλ

Rock guitar pioneer Les Paul dies

Γυμνός

"Οι περισσότεροι άνθρωποι δηλώνουν ότι το ομορφότερο πράγμα επάνω μου είναι το δέρμα μου, που λάμπει – πραγματικά λάμπει!
Αναγκάζομαι να δέσω μια κάλτσα στα μάτια μου για να κοιμηθώ το βράδυ."

λεπρός

Έχει να πέσει πολύ γέλιο από Σεπτέμβριο…

Τις προάλλες στο τρένο, κάθεται ένας μεσήλικας κύριος. Ξαφνικά, αρχίζει να φτερνίζεται ασταμάτητα – βάζοντας ωστόσο κάθε φορά μπροστά του ένα μαντήλι, που το κρατούσε ήδη στο χέρι. Παρόλαυτά, το διπλανό και το απέναντί του κάθισμα αδειάζουν στο λεπτό.

Οι άνθρωποι που καθόντουσαν εκεί μάλιστα, σηκώνονται κοιτάζοντας τον μεσήλικα με το πιο υποτιμητικό τους βλέμμα, μουρμουρίζοντας κατσουφιασμένοι, λες και τα σάλια του να είχαν σκάσει επάνω τους.

Ποια ζέστη, ποιο αιρκοντίσιον, τα παράθυρα άνοιξαν αμέσως, κι όλοι έκαναν έναν νοητό κύκλο απόστασης από τον εν λόγω κύριο. Απορώ πώς άντεξε 3 στάσεις μέχρι να κατέβει μετά από αυτό το σκηνικό. Απορώ τι θα γίνει όταν γυρίσουν όλοι από διακοπές.

Έχει να πέσει πολύ γέλιο από Σεπτέμβριο, έτσι όπως μας έχουν τσιτώσει τα μμε… Μια συνάδελφος που μένει κοντά, μου δήλωσε ότι θα μετακινείται μόνο με το αυτοκίνητό της και αν θέλω να πηγαίνω κι εγώ. Αλλά έχει ωράριο μητρότητας, γμτ.

...stories from the sea

Things I once thought

Unbelievable

In my life

Have all taken place

So I take my

Good fortune

And I fantasize

Of our leaving

Like some modern-day

Gypsy landslide

Stories from the city...

Ο διευθυντής μας, καλός άνθρωπος αλλά μπορεί να κάνει τη ζωή δύσκολη με τις ιδιοτροπίες του, ώρες-ώρες λατρεύω να τον μισώ. Αυτόν τον Αύγουστο θα τον περάσουμε μαζί, εκείνος έφυγε νωρίτερα για διακοπές, εγώ αν φύγω, θα φύγω πιο μετά. Δεν έχω όρεξη ούτε εισιτήρια για μαντόνα να ψάξω, φαντάσου. Υπήρξε μια καλή ευκαιρία για βουδαπέστη, αλλά εγώ δεν τσίμπησα, τι σου λέει αυτό.

Ζηλεύω βέβαια κάποιους γνωστούς που θα τη δουν στην ευρώπη. Ζηλεύω και τους φίλους μου που θα δουν σε λίγο τους U2 στο Λονδίνο. Απόμακρα ζηλεύω και τις φράσεις καφές και ξαπλώστρα, είμαι στο πλοίο, κουφονήσια, και τέτοια, αλλά τελικά παραμένουν ένας απόηχος στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου.

Εδώ. Εγώ, εδώ. Προσπαθώ να απολαύσω την ηρεμία της πόλης, το μπάχαλο του τρένου φαίνεται λιγότερο μπάχαλο έτσι, ξυπνάς και έχει ησυχία στη γειτονιά. Υποβόσκει βλέπεις μελαγχολία στις απότιστες γλάστρες, στα βουναλάκια αλληλογραφίας έξω από τις πόρτες, στα κλειστά πατζούρια. Απουσίες.

Το βιβλίο τελικά αποδεικνύεται ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου, καλύτερος κι απ’τα σκυλιά γιατί δεν αφήνει σάλια, το βιβλίο σε ναρκώνει όσο το διαβάζεις και ξεφεύγεις με τις ιστορίες του, αλλά μόλις το τελειώσεις, επιστρέφεις στην πραγματικότητα. Μου τη δίνει αυτή η απότομη γείωση στο τέλος της τελευταίας σελίδας, μετά την τελεία και την παύλα, με πιάνει μελαγχολία που δεν έχει άλλο. Αν μου έχει αρέσει η ιστορία πολύ, μετά μου λείπουν οι χαρακτήρες.

Βουλιάζω ωστόσο σε ιστορίες, αφού δεν έχω δικές μου, κλέβω των άλλων.

Έπρεπε να καθαρίσω λίγο το γραφείο, πριν σαπίσουμε όλοι εδωμέσα (ενδεχομένως να το έχω ρίξει τελευταία στην καθαριότητα και την οργάνωση, όπως όλοι οι εμμονικοί τύποι), οπότε πήγα στο σούπερ μάρκετ, απέναντι από τον Οκανά, για τα απαραίτητα εφόδια. Μπροστά μου περπατάει μια κοπέλα, από τη σφριγηλότητα του δέρματος την κάνω πολύ νέα, κορίτσι. Φοράει εξευτελιστικά κοντή φουστίτσα και δεκάποντα ξύλινα πέδιλα, ψηλή, έχει αψεγάδιαστο σώμα, μαύρισμα, δεν γυρίζει για να δω πρόσωπο, αλλά όλοι σταματάνε και την κοιτάνε με καρτουνίστικα γουρλωμένα μάτια. Σταματάει στη γωνία που είναι η πιάτσα, εγώ μπαίνω στο κατάστημα. Στο λίγο διάστημα που κάνω να πάρω από το ράφι χλωρίνη, κουβά και σφουγγαρίστρα και να πληρώσω, αυτή έχει ήδη βρει πελάτη. Βγαίνω και έχει εξαφανιστεί, δεν είναι καν μεσημέρι, είναι μέρα, ακόμα νωρίς, πρωινές οι καύλες κυριολεκτικά. Στο απέναντι πεζοδρόμιο περιμένουν κι άλλα κορίτσια, όχι το ίδιο προκλητικά ντυμένα, όχι και τόσο κορίτσια. Κάνω διάφορες σκέψεις, συνειρμούς στο μυαλό μου, πώς να τις λένε, ηλικίες, αν έτσι περνά όλη τους η μέρα, πού θα βρίσκονται αύριο, πώς τις κοιτάνε οι περαστικοί και μουρμουρίζουν, ιστορίες ατελείωτες μέχρι να φτάσω στο γραφείο και να παραδοθώ στη φασίνα.

Η άλλη ιστορία έχει να κάνει με μια ηλικιωμένη γυναίκα, πρέπει να μένει κανα-δυο τετράγωνα πάνω από μένα, νόμιζα ότι είναι άπορη και στον ήλιο χωρίς μοίρα. Χώνεται στους θάμνους και τις πρασιές των πεζοδρομίων, την παίρνει ο ύπνος (ή πέφτει σε ένα είδος αφασίας), κρεμιέται ένα πόδι ή ένα χέρι ξαφνικά μπροστά σου, τρομάζεις, παραλίγο να την πατήσεις. Μου είπαν ωστόσο ότι έχει δικό της σπίτι, μονοκατοικία, έμενε μαζί με την αδερφή της, ανύπαντρες, μόνες στον κόσμο. Μέχρι τη στιγμή που η αδερφή της πεθαίνει κι αυτή τα χάνει. Παίρνει τους δρόμους σβάρνα, μαυροφορεμένη με λευκό κοντό μαλλί, ξεχνάει να φάει, δεν μιλάει σε κανένα, χαμένη στον κόσμο της. Έχει μείνει φλοίδα, κάποιοι γείτονες της πάνε φαγητό, ποιος ξέρει κι αν τ’ακουμπάει. Τις προάλλες είχε ξαπλάρει στο παρτέρι μιας πλατειούλας, μια μαύρη σκιά στο πράσινο χόρτο, περνούσαν αργά κάτι κορίτσια με ένα κάμπριο αυτοκίνητο, την είδαν και νόμιζαν ότι κάτι έχει πάθει. Σταματάνε και τρέχουν να βοηθήσουν αναστατωμένες, εγώ τις έβλεπα από το βάθος του δρόμου και τώρα που έφτασα μπροστά τους, τους λέω να την αφήσουν, έτσι το κάνει. Η γυναίκα ίσως και να με άκουσε, ανοίγει το ένα μάτι, μόνο το ένα, και κουνάει το χέρι της σαν να διώχνει μύγες. Η κοπέλα με κοιτάει συνωμοτικά και λέει ψιθυριστά «ντάξει είναι δηλαδή;», ναι της κουνάω το κεφάλι, μαζεύονται πίσω στο αυτοκίνητο που έχει αράξει με αλάρμ και φεύγουν. Φεύγω κι εγώ, δεν θέλω να είμαι δίπλα στην ηλικιωμένη γυναίκα.

Ανοίγω το πισί, μπαίνω στο ίντερνετ, άλλες ιστορίες από κει. Σερφάρω αφηρημένα, σκέφτομαι ποιο να είναι το επόμενο βιβλίο που θα ξεκινήσω να διαβάζω.

Σελεμπρέισον (και καλό μήνα!)

Νέο τραγούδι Madonna, από το νέο greatest hits album που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει.

Θα μπορούσε να το έχει γράψει παιδί νηπιαγωγείου, ίσως γιαυτόν ακριβώς το λόγο πατικώνεται σαν τσίχλα στο μυαλό σου. Come join the party, yeah! Coz anybody just won’t do! Let’s get this started, yeah! Coz everybody wants to party with you!

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο κλασικός μαντονικός στίχος: You wanna dance? Yeah. I guess I just don’t recognize you with your clothes on… (laughs). Πέστα μαντονάκι, πέστα!

Το εξώφυλλο σχεδιασμένο από τον Mr. Brainwash, που συνδυάζει Άντι Γουόρχολ και παλιότερες φωτογραφίες της Μ. τη μια πάνω στην άλλη. Το τραγούδι έχει διαρρεύσει στο ίντερνετ, ου καλά, επίσημα ακούς λιγάκι στο άμαζον εδώ.

Man vs Wild

Κάθε Πέμπτη βράδυ ετοιμάζω ένα καλό πιάτο φαί, βρίσκω την πιο άνετη θέση στον καναπέ και βάζω Σκάι για να δω "Man Vs Wild", ή αλλιώς, τον Bear Grylls να μάχεται να επιβιώσει ολομόναχος μέσα στα πιο άγρια φυσικά περιβάλλοντα.

Τραβάει μεγάλο ζόρι ο άνθρωπος, κόβει αγριόχορτα, φτιάχνει σχεδίες, ανάβει φωτιά τρίβοντας ξύλα, στήνει πρόχειρα νυχτερινά καταλύματα, καραδοκεί για επιθέσεις άγριων ζώων, τρώει κάμπιες, σκουλήκια, ωμά ψάρια, ζωντανά βατράχια, ρουφάει περίεργα φυτά, πίνει νερό από τα πιο αμφιβόλου καθαριότητας σημεία, ψήνεται στον ήλιο ή τρέμει στο ψοφόκρυο, κυκλοφορεί πενταβρόμικος και ενίοτε μούσκεμα ως το κόκαλο, παλεύει με κύματα, αέρηδες κι άλλα δεινά, ωστόσο πάντα κοιτάει κατάματα την κάμερα, εξηγώντας με ακρίβεια στον θεατή τι στο καλό να κάνει προκειμένου να επιβιώσει, σε περίπτωση που βρεθεί ποτέ κάτω από τέτοιες συνθήκες (όλα αυτά με άψογη βρετανική προφορά).

Ανεκτίμητης αξίας είναι οι πληροφορίες σχετικά με τη χλωρίδα και την πανίδα κάθε τόπου, τις οποίες αναφέρει λες και τις ήξερε από πάντα και θα τις θυμάται για πάντα.

Ο τύπος είναι απόλαυση να τον παρακολουθείς, - από την άνεση και ασφάλεια του σπιτιού σου τονίζω, ώστε να έχεις την ηδονή της αντιπαράθεσης, έστω κι αν πολλά από αυτά που κάνει είναι απολύτως στημένα. Σε κάθε επεισόδιο σε φέρνει στο σημείο να πεις, ε όχι, δεν το πιστεύω αυτό που κάνει (βλέπε βίντεο).

Άχρηστες πληροφορίες: ο Edward Michael Grylls, είναι 35 ετών, στα 23 του ανέβηκε στο Έβερεστ. Είναι παντρεμένος κι έχει 2 παιδιά. Έχει και σάιτ.

Πάντως, νομίζω ότι η δυσκολότερη περίπτωση επιβίωσης είναι να σε πετάξουν στο κέντρο μιας απρόσωπης μεγαλούπολης, άφραγκο, χωρίς κινητό, κλπ, και να σε αφήσουν να βρεις τρόπο να γυρίσεις σπίτι σου…

partners in crime

Charles Manson asks Phil Spector to collaborate in jail.

Spector's publicist Hal Lifson said: "Phil Spector has been very, very alarmed and scared at the notion of Charles Manson contacting him for any reason."

He went on to confirm that the collaboration would not be taking place, adding: "He is very worried that any association be made between himself and Charles Manson.

Αυτό το καλοκαίρι δεν θέλω…

…να ξανακούσω τρία πράγματα:

- σας προσκαλούμε στο γάμο μας ΚΑΙ στην βάφτιση του παιδιού μας (βαρετά μέχρι αυτοκτονίας τα γαμο/βαφτίσια)

- εσείς πού θα πάτε διακοπές; (πουθενά, σακ ιτ απ)

- θα πήγαινα εξωτερικό, αλλά είναι κι αυτή η γρίπη (λέει, και φτερνίζεται χωρίς να βάλει το χέρι μπροστά)

Stripes

Jinan - China

SAKO Architects (site)

"The building consists of 250 collective housing units, shops and a sports club. Various requirements in size and type, an irregular building site, different height limitations on the south and north sides and the combination of inner and outer corridors in order to optimize natural light make for a complicated scheme, requiring over 100 types of housing units. The façades reflect this diversity."

Stripes in Jinan

Mark mag

Βιβλίο της παραλίας - 2009

Ντάξει, εγώ στον καναπέ το διάβασα, αλλά αν πήγαινα παραλία, μ’αυτό θα την έβγαζα.

εμένακανείςδεμεσκέφτεται, μπου-χου

Αυτό που θα γράψω μάλλον δεν είναι πολιτικά ορθό, αλλά θα το γράψω: βαρέθηκα τη γκρίνια των άλλων. Πιο συγκεκριμένα, βαρέθηκα την ανεξέλεγκτη γκρίνια των άλλων. Όλοι γκρινιάζουμε και παραπονιόμαστε, κι εγώ αυτό κάνω τώρα, αλλά καλό είναι να το κοντρολάρουμε κάποιες φορές. Όπως ας πούμε, όταν έχουμε σταθεί πολύ τυχεροί μέχρι στιγμής - δεν πειράζει να παραδεχόμαστε την ευ-τυχία μας μερικές φορές. Και αν μη τι άλλο, να μη μιλάμε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Ή τουλάχιστον να κάνουμε προσπάθεια να μπούμε στη θέση του άλλου, πού και πού.

Και μια τελευταία κακία (μπλογκ μου είναι, ό,τι θέλω γράφω), χαίρομαι που φεύγουν όλοι για διακοπές και επιτέλους θα ησυχάσει το μυαλό μου.

Amoeba

pic: Marilyn Minter

green pink caviar

home

in Africa

Μια φίλη ταξίδεψε στην Τανζανία. Οι διηγήσεις της ζωντάνεψαν τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει, εγώ ζήλεψα, της ζήτησα να μου δώσει μερικές για να τις κάνω desktop background στον υπολογιστή (και να τις βάλω στο μπλογκ).

this time baby...

La Roux - Bulletproof

Με φτιάχνει ο τρόπος που προφέρει το "bullet".
Επίσης, φοράει ενδιαφέροντα σακάκια.

συμφωνώ κι επαυξάνω

«Οι βρισιές μετριάζουν τον πόνο» συμβουλεύουν ψυχολόγοι.

Μη διστάσετε να ξεσπάσετε σε μια κρίση αθυροστομίας αν χτυπήσετε κάπου και πονάτε, συμβουλεύουν Βρετανοί ψυχολόγοι που εξέτασαν το φαινόμενο των αναλγητικών βρισιών.

Don Melchor

More than 100 years ago, Don Melchor de Concha y Toro founded Viña Concha y Toro. From the start, he followed the advice of French experts which allowed him to produce high quality wines. In 1987 history repeated itself. This time not only did Concha y Toro produce the finest red wine in Chile, but it also created a Chilean wine of international distinction, comparable to the world's best wines. In honor of the founder of the vineyard, this wine was named Don Melchor.

Don Melchor Cabernet Sauvignon comes from grapes grown in a select area of the well known vineyards of Puente Alto, located in the very heart of the Maipo Valley, an ideal area for planting Cabernet Sauvignon. Poor soil, perfect climatic conditions, and proximity to the Andes Mountains combine to produce the finest Cabernet in Chile. After receiving expert agricultural care year-round, the grapes are gently harvested by hand in small baskets of 15 kilos each. The wine is then aged for 14 to 16 months in French oak barriques from the forests of Allier, Nevers and Troncais, among others, and then it is aged for an additional 12 months in bottles before release.