Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2008

la vie en noir

«- Δεν έχω διαβάσει ποτέ παραμύθια… Σε κανέναν.
- Δεν είχες ποτέ την ευκαιρία, Εντίθ.
- Την είχα, αλλά δεν το έκανα.»

Ήξερα ότι το “La Môme” ήταν δραματική ταινία, δεν περίμενα όμως ότι θα με «έριχνε» τόσο πολύ. Και να φανταστείς, ούτε ταυτίζομαι μαζί της, ούτε μου αρέσει η φωνή της Edith Piaf, προτιμώ να μου κοπούν τα αυτιά, παρά να ακούω τη γουργουριστή ερμηνεία της.
De toute façon, η Marion Cotillard είναι μεγάλο ταλέντο.

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2008

συλλεκτικός νους

«Το κτίριο είναι πολύ καλό. Ο αρχιτέκτονας, ο Μπερνάρ Τσουμί, είναι επίσης πολύ καλός.
Το θέμα όμως δεν είναι στο κτίριο ή στο αν έπρεπε να γίνει στη συγκεκριμένη περιοχή. Το θέμα είναι αν θα έπρεπε να γίνει γενικά αυτό το Μουσείο.
Ξέρετε, έχουμε ένα Αρχαιολογικό Μουσείο το οποίο είναι πραγματικά καταπληκτικό. Αυτό το Μουσείο μας, όμως, με τους εκπληκτικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς έχει εγκαταλειφθεί. Θα μπορούσαμε όμως να το φτιάξουμε, με τον ίδιο τρόπο που έγιναν οι παρεμβάσεις στο Λούβρο. Να το φέρουμε δηλαδή σε ένα σημείο που να είναι αντάξιο του Λούβρου στο Παρίσι. Όλα λοιπόν τα εκθέματα θα μπορούσαν να τοποθετηθούν εκεί.
Όσο για την επιστροφή των Ελγινείων είναι ένα άλλο θέμα που δεν ξέρω αν πρέπει να το συζητάμε, έτσι όπως είναι η κατάσταση… Στο Βρετανικό Μουσείο τουλάχιστον έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν τα μάρμαρά μας εκατομμύρια άνθρωποι. Πόσοι αλήθεια επισκέπτονται τους δικούς μας αρχαιολογικούς χώρους; Ενώ αν είχε αξιοποιηθεί σωστά το Αρχαιολογικό Μουσείο…»

Δάκης Ιωάννου, συλλέκτης, επιχειρηματίας - συνέντευξη στο Bημαgazino, τ.378, 13-1-08

Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2008

Black Square


Black Square - Kazimir Malevich

Το πρώτο Μαύρο Τετράγωνο εμφανίστηκε το 1915, στη φουτουριστική έκθεση 0.10 Exhibition, στην Πετρούπολη (δυο χρόνια νωρίτερα ωστόσο, στο σκηνικό της όπερας “Victory over the Sun”, που φιλοτέχνησε ο Malevich, είχε εμφανιστεί ένα μαύρο τετράγωνο τοποθετημένο κόντρα στον ήλιο).
Ο Malevich ζωγράφισε το δεύτερο Μαύρο Τετράγωνο ως τμήμα ενός τρίπτυχου που περιλάμβανε επίσης τον Κύκλο και το Σταυρό, με τη συμμετοχή των μαθητών/ συνεργατών του Anna Leporskaya, Konstantin Rozhdestvensky, Nikolay Suyetin – η βασική ιδέα είναι αυτή της συλλογικότητας, οπότε και το τετράγωνο χάνει τον μοναδικό χαρακτήρα του.
Το τρίτο Μαύρο Τετράγωνο δημιουργήθηκε το 1929, «είναι το πιο τυφλό και ανέλπιδο τετράγωνο» που έφτιαξε ο Malevich.
Ένα ακόμα, μικρότερο, Μαύρο Τετράγωνο κάνει την εμφάνισή του το 1932, παρέα του Κόκκινου Τετραγώνου, στο δίπτυχο που αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα του έργου που παρουσίασε ο Malevich στην έκθεση Artists of the RSFSR: 15 Years, στο Λένινγκραντ. «Το τελευταίο αυτό τετράγωνο, παρά τη σημείωση του δημιουργού «1913» στην πίσω πλευρά, πρέπει να ζωγραφίστηκε στα τέλη των ‘20s-αρχές ‘30s, καθώς δεν υπάρχουν προγενέστερες αναφορές σε αυτό».

“The artist himself created several variants of the Black Square. All four Squares painted by Malevich from 1915 to the early 1930s developed the same idea. Different are not only the sequence and year of creation, but also the color, design and texture. However he always created a new version rather than copied the previous one.”

«Black Square against white background became the symbol, the basic element in the system of the art of Suprematism, the step into the new art.”
"Called a "dead square" and a "void" by the critics, as well as "the greatest by far among the fairground tricks of instant culture."
To Malevich, however, this square symbolized a "full void," in that it showed how painting could fulfill itself unaided by any reference to a specific external reality.

Human Behavior

Είναι φορές που, ζητάς από κάποιον ένα πράγμα και αυτός, από μόνος του, σου δίνει πίσω εκατό. Κι ας μην είναι ο καλύτερός σου φίλος.
Από γενναιοδωρία; Ανθρωπιά; Υστεροβουλία; Σύμπλεγμα ανωτερότητας; Κατά τύχη;
Πάντως, όποιος κι αν είναι ο λόγος, είναι πολύ ωραίο να συμβαίνει, έστω κι αυτές τις ελάχιστες φορές. Ευχαριστώ, Κ., Μ.

the origin of love

When the earth was still flat,
And the clouds made of fire,
And mountains stretched up to the sky,
Sometimes higher,
Folks roamed the earth
Like big rolling kegs.
They had two sets of arms.
They had two sets of legs.
They had two faces peering
Out of one giant head
So they could watch all around them
As they talked; while they read.
And they never knew nothing of love.
It was before the origin of love.

And there were three sexes then,
One that looked like two men
Glued up back to back,
Called the children of the sun.
And similar in shape and girth
Were the children of the earth.
They looked like two girls
Rolled up in one.
And the children of the moon
Were like a fork shoved on a spoon.
They were part sun, part earth
Part daughter, part son.

Now the gods grew quite scared
Of our strength and defiance
And Thor said,
"I'm gonna kill them all
With my hammer,
Like I killed the giants."
And Zeus said, "No,
You better let me
Use my lightening, like scissors,
Like I cut the legs off the whales
And dinosaurs into lizards."
Then he grabbed up some bolts
And he let out a laugh,
Said, "I'll split them right down the middle.
Gonna cut them right up in half."
And then storm clouds gathered above
Into great balls of fire

And then fire shot down
From the sky in bolts
Like shining blades
Of a knife.
And it ripped
Right through the flesh
Of the children of the sun
And the moon
And the earth.
And some Indian god
Sewed the wound up into a hole,
Pulled it round to our belly
To remind us of the price we pay.
And Osiris and the gods of the Nile
Gathered up a big storm
To blow a hurricane,
To scatter us away,
In a flood of wind and rain,
And a sea of tidal waves,
To wash us all away,
And if we don't behave
They'll cut us down again
And we'll be hopping round on one foot
And looking through one eye.

Last time I saw you
We had just split in two.
You were looking at me.
I was looking at you.
You had a way so familiar,
But I could not recognize,
Cause you had blood on your face;
I had blood in my eyes.
But I could swear by your expression
That the pain down in your soul
Was the same as the one down in mine.
That's the pain,
Cuts a straight line
Down through the heart;
We called it love.
So we wrapped our arms around each other,
Trying to shove ourselves back together.
We were making love, making love.
It was a cold dark evening,
Such a long time ago,
When by the mighty hand of Jove,
It was the sad story
How we became
Lonely two-legged creatures,
It's the story of
The origin of love.
That's the origin of love.

Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008

everything changes


Η φετινή θεατρική χρονιά στην Αθήνα προσφέρεται για μπανιστήρι. Γυμνό σε αρκετές παραστάσεις, γυναικείο και ανδρικό, χωρίς οπτικούς περιορισμούς.
Βλέπε να μαθαίνεις, κοίταζε, αλλά μην ακουμπάς. Παρεμπιπτόντως - ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου με τους καλύτερους κοιλιακούς: Άννα Μάσχα.
Πήγα, είδα τις Metamorphoses+ (με αφορμή τον Οβίδιο).
Το’χω ρίξει στο θέατρο τελευταία, αλλά λυτρωμό δεν βρίσκω. Ή εγώ δεν πιάνω το νόημα ή μου φαίνεται ότι από τις παραστάσεις λείπει η κορύφωση, η κάθαρση, ένα κλείσιμο αντάξιο των προσδοκιών του θεατή (οκ, αντιλαμβάνομαι τον υποκειμενικό χαρακτήρα του αιτήματός μου) ή έστω μια κατάληξη στα γεγονότα που διαδραματίζονται επί σκηνής (αρκετά με τους πειραματισμούς ή τα ανολοκλήρωτα συμπεράσματα).
Το πρώτο μέρος της προαναφερθείσας παράστασης ήταν συναρπαστικό, δε χωράει αμφιβολία. Ούτε μια λέξη, ούτε ένας σπασμός των βλεφάρων δεν ήταν περιττός, ό,τι έβλεπα και άκουγα, μου φάνηκε δυνατό, αληθινό, σε μερικά σημεία ακόμα και συγκλονιστικό.
Στο δεύτερο μέρος όμως με μπέρδεψαν οι μύθοι, «ακούγονταν» πολλές φωνές και πολλές χωρίς νόημα. Έχασα τον αρχικό ενθουσιασμό ρε γαμώτο, διαφορετικά θα (παρα)μιλούσα για την παράσταση της χρονιάς.
Έστω κι έτσι πάντως, ήταν εμπειρία.
Μου άρεσε η σκηνοθεσία, μου άρεσε απίθανα η ιδέα Αυτής που κάνει τις Ερωτήσεις, αλλά και όλο το καστ, ξεχωρίζω όμως τον Κώστα Μπερικόπουλο και την Άννα Καλαϊτζίδου.
Σημείωση: δεν μου αρέσει που η Ξένια Καλογεροπούλου έχει τυποποιηθεί τελευταία (Bella Venezia, και άλλο ένα στο Αμόρε, που δεν θυμάμαι τίτλο) σε ρόλους γριάς που τα έχει χαμένα. Κρίμα τόσο ιδιαίτερο φιζίκ (και ώριμο ταλέντο) να μην αξιοποιείται και σε άλλες επιλογές.

Καλά ήταν,

…αλλά πέρασαν οι γιορτές, ευτυχώς.
Καλές εκπτώσεις τώρα.

Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008

A sudden sense of liberty

Know it sounds funny
But I just can't stand the pain

Lying in my bed I hear the clock tick and think of you
caught up in circles confusion-is nothing new
Take me out tonight
Where there’s music and there’s people
And they’re young and alive
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven’t got one
Anymore
The chances are we’ve gone too far
You took my time and you took my money
Now I fear you’ve left me standing
In a world that’s so demanding
I wanna be high, so high
I wanna be free to know
The things I do are right
if you're lost you can look--and you will find me
time after time
And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure - the privilege is mine
I don’t care cause I’m not there
And I don’t care if I’m here tomorrow
Again and again I’ve taken too much
Of the things that cost you too much
I wanna be free
Just me

Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2008

coming up, Rose

Ομορφούλα. Φρέσκο πρόσωπο, ωραίο χαμόγελο.
Από ερμηνεία δεν είμαι σίγουρη ακόμα, η μορφή της όμως στην οθόνη είναι σαγηνευτική και η παρουσία της μεταδίδει ζεστασιά.
Έτυχε βέβαια να δω και τρία έργα της στη σειρά: The Dead Girl, Sunshine, 28 Weeks Later και κόλλησα.
(btw, πολύ καλό το Sunshine)

μα, τι μπούρδα!

Μακριά από το "Σμήνος" του Φ. Σέτσινγκ!
Μπούρδα, την έπαθα εγώ, μην την πάθει και κανείς άλλος.

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2007

got time if you want to

Οριστική αποχώρηση του 2007 σε λίγες ώρες, καιρός να τελειώνουν και οι ενδοσκοπήσεις, ανασκοπήσεις, απολογισμοί.
Άνοιξα κουτάκια, έκλεισα συρταράκια, ξεσκόνισα το μυαλό μου, δεν βρήκα και πολλά πράγματα να θυμάμαι από τη χρονιά που φεύγει. Κρατάω το ταξίδι στην Αμερική και τη γνωριμία κάποιων αξιοθαύμαστων ανθρώπων.
Κατά τ’άλλα, υποτονική χρονιά, ξεκίνησε αισιόδοξα, τελειώνει καταθλιπτικά.
Όχι ότι ανυπομονώ να υποδεχτώ τον νέο χρόνο.
Αν γινόταν λίγο να τον πάγωνα, να μπορούσα να ηρεμήσω και να σκεφτώ ξεκάθαρα και μετά να συνεχίσω.
Αλλά τελικά δεν δουλεύουν τα new year resolutions, που να χτυπιέσαι κάτω, αν δεν είναι να έρθει, δεν θα’ρθει. Μοιρολατρικό το τελευταίο, αλλά δε βαριέσαι, τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια.
Ας τα μαζέψω λοιπόν κι εγώ, να προλάβω να ετοιμαστώ για το ρεβεγιόν. Καλά ξενύχτια...

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2007

walking in winter syntagma-land







Motortown


To “Motortown” ανέβηκε στο Royal Court του Λονδίνου το 2006.
Όπως δηλώνει ο συγγραφέας του, ο Σάιμον Στήβενς, είναι ένα έργο για την Αγγλία σε πόλεμο και γράφτηκε σε 4 μέρες.
Συνεχίζει: «Ήθελα να γράψω ένα έργο που δεν θα αθωώνει, αλλά θα ενοχοποιεί. Ήθελα να γράψω, όσο πιο ειλικρινά μπορούσα, για το μέγεθος της ευθύνης, της δικής μου και όλου του ακροατηρίου μου, στη δημιουργία και τη διαιώνιση ενός πολιτισμού που καθοδηγεί αυτούς τους πολέμους. Το έργο γεννήθηκε μέσα από μια κατάσταση σύγχυσης.
Δεν καταλάβαινα γιατί ένιωθα εκνευρισμένος με την αντιπολεμική καμπάνια και τις πορείες στο Χάιντ Παρκ. Δεν καταλάβαινα γιατί ένιωθα περισσότερη συμπάθεια για τον Γκάρι Μπάρτλαμ, που καταδικάστηκε στο Όσναμπρουκ για κάμποσα αδιευκρίνιστα εγκλήματα σε σχέση με Ιρακινούς κρατούμενους, παρά τον Χάρολντ Πίντερ ή τον Ντέιμον Άλμπαρν.
Τώρα πια βλέπω πως η σύγχυση μου πήγαζε από το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό αυτή η αρχική αντιπολεμική καμπάνια αποσκοπούσε σε μια ηθική σταθερότητα, κάτι που πλέον είναι ανέφικτο. Σ’αυτούς τους πολέμους, όπως και σε αυτή τη χώρα, στις αρχές της νέας χιλιετίας, δεν υπάρχουν πια καλοί και κακοί.»
Το έργο, στην εκδοχή του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στο Θέατρο Νέου Κόσμου, βρίθει ενοχών και σύγχυσης, αυτό είναι σίγουρο.
Και βίας – βία που εξωτερικεύεται, αν και φαινομενικά δε δικαιολογείται, αλλά και βία υφέρπουσα συναισθήματα που αναρωτιέσαι αν θα εκραγούν από στιγμή σε στιγμή. Η βία επί σκηνής, μαζί με το γυμνό, επιδρούν παραλυτικά στον θεατή, άλλωστε δεν μπορείς να κοιτάξεις κι αλλού, και στο Motortown υπάρχει μια αντίστοιχη σοκαριστική σκηνή, όπου οι δύο πρωταγωνιστές (Γιώργος Γάλλος, Νατάσα Ζάγκα) αποδίδουν τα μέγιστα.
Η σκηνή με το ζευγάρι στη θάλασσα είναι επίσης βασική στο έργο, αν και νομίζω ότι εννοιολογικά ξεπέφτει στον διδακτισμό.
Συνολικά η παράσταση ήταν προσεγμένη, ωστόσο με άφησε με την αίσθηση ότι όλα αυτά τα έχω ξαναδεί/ξανακούσει με άλλο τρόπο, από άλλους συγγραφείς, λίγο πιο πρωτότυπα.
Από την άλλη, πρόκειται για ένα έργο αποτέλεσμα της σύγχυσης, όπως λέει και ο δημιουργός του, άρα μπορούμε να το ερμηνεύσουμε και ως σημείο των μπερδεμένων καιρών.
Κατά την άποψή μου, το έργο παραχαϊδεύτηκε από κριτικούς και μίντια - βέβαια, τον Θεοδωρόπουλο τον εκτιμώ και τον παρακολουθώ από την αρχή του εγχειρήματος του Θεάτρου του Ν. Κόσμου.
Πολύ θετική εντύπωση μου έκανε ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου, σε ένα σχετικά μικρό, αλλά αξιοπρόσεκτο ρόλο.

ξεκουμπίδια


Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2007

Καλά Χριστούγεννα, κλπ


Παραμονή Χριστουγέννων πρωί στον ηλεκτρικό, τα βαγόνια είναι άδεια.
Δεν το περίμενα, αλλά σε κάθε στάση μπαίνουν παιδάκια, ανά δύο, και λένε τα κάλαντα. Τσάτρα-πάτρα, αλλά με το τριγωνάκι τους τα λένε.
Σε μια στάση μπαίνουν δύο ζεύγη παιδιών, από τη μεσαία πόρτα δυο κοριτσάκια, το μεγαλύτερο γύρω στα 8 και από την μπροστινή δυο αγόρια, μεταξύ 12-14.
Τα αγόρια, βλέποντας τον ανταγωνισμό, και πριν καν κλείσει η πόρτα και ξεκινήσει το τρένο, αρχίζουν με πολύ δυνατή και άκαμπτη φωνή να τραγουδάνε το Καλήν ημέραν άρχοντες. Τα κοριτσάκια, απογοητευμένα, κοιτιούνται μεταξύ τους, ψιθυρίζουν κάτι, αλλά τελικά χαμογελούν. Κατεβαίνουν στην επόμενη στάση και τρέχουν για να προλάβουν να μπουν σε κάποιο άλλο βαγόνι του τρένου, να είναι μόνες τους για να πουν τα κάλαντα...

un, dos, tres, toco la pared


Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2007

Χταπόδια στην Ομίχλη

Όλοι λένε ότι η Ομίχλη είναι καλή ταινία - ασχέτως αυτού, εγώ πιστεύω ότι αγγίζει τις παρυφές του cult.
Τα βιβλία του Stephen King ομολογώ ότι είναι σαν μίκυ μάους για μένα.
Ο Ντάραμποντ τα έχει πάει καλά μέχρι στιγμής με τις διασκευές των ιστοριών του King, άρα... ποπ κορν, αναψυκτικό και βύθισμα στην σινε-πολυθρόνα.
Ένταση, αγωνία, λαχτάρα και ατμόσφαιρα υπάρχει στην ταινία. Επίσης, η δράση αρχίζει αμέσως.
Μέχρι που εμφανίζονται τα τέρατα (μερικά δε, έχουν και τεράστια πλοκάμια) και χάνεται η μυστικοπάθεια και το όποιο μεταφυσικό του θέματος.
Από δω και πέρα, όλο το έργο βασίζεται στη διαπλοκή των χαρακτήρων, και τον απόλυτο ρόλο κατέχει ανάμεσά τους αυτός που ερμηνεύει η Marcia Gay Harden. Είναι απόλαυση πώς ολόκληρο το σινεμά συμμετέχει με γιουχαρίσματα, χειροκροτήματα, ή, εχμ, άλλες αντιδράσεις απέναντι στις ατάκες της στο έργο. Αν ήταν θεατρικό (που θα μπορούσε να είναι), θα μιλούσαμε για λιντσάρισμα του ηθοποιού από το κοινό!
Στον αντίποδα της θρησκομανούς μέγαιρας υπάρχει η γιαγιάκα-μαγκάιβερ Frances Sternhagen (η πεθερά της Σάρλοτ στο sex & the city!) και ο αναπάντεχα cool (έπαιξα-κι-εγώ-τον-Truman-Capote) Toby Jones. Η μύγα μες στο γάλα είναι ο πρωταγωνιστής/wannabe action hero, Thomas Jane, ο οποίος φαίνεται ανίκανος να παίξει, άσε που προσπαθεί αφόρητα να μιμηθεί τον Τομ Χανκς – λες αυτόν είχε για πρώτη επιλογή ο σκηνοθέτης;
Πιο πολύ απ’όλα μου άρεσε το φινάλε της ταινίας, που δεν με χαροποίησε δηλαδή, αλλά νομίζω ότι αυτό ξεχωρίζει την ταινία από τις άλλες τις σειράς. Και οι διάλογοι στο σουπερμάρκετ. Και η προετοιμασία της απόδρασης. Και η αγωνία του τοπίου στην ομίχλη…
Αν δεν φαινόντουσαν (σε μένα τουλάχιστον) τόσο αστεία τα τέρατα, θα μιλούσα για ταινία της χρονιάς.

supersonic feeling

Ο υπόκωφος βήχας του επιβάτη στο τρένο.

Το θρόισμα του σμήνους των αποδημητικών πουλιών (υπάρχουν ακόμα αυτά;).

Το σύρισμα του τσαλακώματος των φύλλων της εφημερίδας.

Το μουρμούρισμα των λαμπιονιών με μουσική, γύρω-γύρω στα στολισμένα μπαλκόνια.

Το τσίκι-τσίκι που κάνουν τα δάχτυλα του πάνω στο κινητό, όταν ο διπλανός γράφει μήνυμα.

Ο ξεσηκωτικός βηματισμός των καινούριων τακουνιών, βιαστικά, πάνω στο πεζοδρόμιο.

Η βοή του αχνού που βγαίνει από την καφετιέρα όταν ετοιμάζεται ο καφές.

Ο ήχος μυργμηγκιών από τη δυναμωμένη μουσική, στα ακουστικά της κοπέλας που ακούει τραγούδια από το mp3 της.

Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007

η τέχνη κάνει τη ζωή ανεκτή, η ποίηση μπορεί και να την ομορφύνει

Ποίημα που του λείπει η χαρά αφιερωμένο σε γυναίκα υπέροχη δωρήτρια πόθου και γαλήνης

αφού το θέλεις
γυναίκα αρμονική κι'ωραία
έτσι καθώς ένα βράδυ του Μαϊου ετοποθέτησες απλά κι ευγενικά μιαν άσπρη ζωντανή γαρδένια
ανάμεσα στα νεκρά λουλούδια
μέσα στο παλιό - ιταλικό μου φαίνεται - βάζο με παραστάσεις γαλάζιες τεράτων και χιμαιρών
έλα
πέσε στα χέρια μου
και χάρισε μου
- αφού το θέλεις -
τη θλίψη του πρασίνου βλέμματός σου
τη βαθειά πίκρα των κόκκινων χειλιών σου
τη νύχτα των μυστηρίων που είναι πλεγμένη μέσα στα μακρυά μαλλιά σου
τη σποδό του υπέροχου σώματός σου

- Ν. Εγγονόπουλος


Άργησα να πάω στην έκθεση του Εγγονόπουλου, αλλά πήγα, και ήταν μια ωραία και περιεκτική έκθεση - μπορείς να δεις τους πίνακες που ζωγράφησε, αλλά και πολλά από τα ποιήματα που έγραψε, σκίτσα που έφτιαξε, θεατρικά κοστούμια που ζωγράφησε.

Πριν τον Εγγονόπουλο, πέρασα και από την (μικρή) έκθεση της Εριέτας Αττάλη "Τοπία Αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα". Οι φωτογραφίες είναι πολύ ωραίες, μερικά από τα κτήρια πολύ άσχημα, αλλά αν έχει "μάτι" ο καλλιτέχνης μπορεί να τα μεταμορφώσει, μετουσιώσει ας πούμε, σε θέαμα όμορφο και άξιο προσοχής.

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2007