Belgian architects import.export have created a mobile multi-storey structure that allows people to camp in urban areas. (...)
Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009
Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009
Τρίτη 16 Ιουνίου 2009
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
.jpg)
Σάββατο 6 Ιουνίου 2009
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
Τρίτη 26 Μαΐου 2009
τέλειαταινία-τέλειαταινία-τέλειαταινία
Ήξερα ότι θα μ'αρέσει πολύ το In Search of A Midnight Kiss, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο, όλο ανέβαλα να το δω. Μέχρι που...
Μου άρεσε τόσο, χωρίς να θέλω να εξηγήσω το γιατί. Ίσως οι πρωταγωνιστές (γιατί είναι άγνωστοι), οι διάλογοι, η κινηματογράφηση της πόλης του Λος Άντζελες όπως δεν τη φανταζόσουν ποτέ, ίσως η μουσική, η απλή ιστοριούλα (γλυκόπικρος ρεαλισμός)... Ίσως βέβαια να είναι και θέμα διάθεσης.
Πέμπτη 21 Μαΐου 2009
Τρίτη 19 Μαΐου 2009
4 αγόρια, 1 ΣΚ
Ewan McGregor
Οι ρόμπες του θροΐζουν καθώς περιδιαβαίνει τις κρύπτες του Βατικανού, κι ας νομίζω εγώ ότι από στιγμή σε στιγμή θα αποκαλύψει το φωτόσπαθό του, κραδαίνοντάς το ενάντια στους κακούς...
Sakis
Όσο μεγαλώνει ομορφαίνει. Είναι και συμπαθητικός. Αρκεί να σταματήσει πια τις κωλοτούμπες στη Γιουροβίζιον.
Zachary Quinto
Στο “Heroes” ήταν αχώνευτος και μουντρούχος. Στο Star Trek είναι μουντρούχος, αλλά κατά βάθος τόσο γούτσου-γούτσου!
Chris Pine
Μαζί με τον Robert Pattinson είναι από τα γκομενάκια της χρονιάς. Κι όχι κακός ηθοποιός.
Τετάρτη 13 Μαΐου 2009
έργα (που τα'χουμε ξαναδεί)
«από την Κυριακή 10 Μαϊου 2009 τίθενται εκτός λειτουργίας και για όσο καιρό διαρκούν τα έργα, οι σταθμοί ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ και ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣΙΑ που σημαίνει ότι οι συρμοί θα διέρχονται από τους ανωτέρω δύο σταθμούς χωρίς να πραγματοποιούν στάση»
Γουστάρω την άψογη οργάνωση του κράτους μας και κατ’επέκταση των υπηρεσιών που αυτό προσφέρει.
Απεχθάνομαι όμως να στοιβάζομαι κάθε μέρα με τους άλλους επιβάτες σαν τα ψόφια ψάρια, να περιμένω μισή ώρα σε κάθε σταθμό, να χάνω το ένα τρένο επειδή δεν χωράει ούτε τρίχα στο βαγόνι και να περιμένω με ελπίδα το επόμενο, για να φτάσω τελικά ράκος στη δουλειά.
Και μισώ τον εαυτό μου που με αναγκάζουν πρωί-μεσημέρι, κάθε μέρα, να θέλω να πεθάνω στις αγκωνιές τον διπλανό μου ή να του σκάσω 2-3 χαστούκια, γιατί κι αυτός με τη σειρά του, με έχει ήδη ποδοπατήσει και χιλιοσπρώξει στη διάρκεια της διαδρομής.
Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, το παραδέχομαι. Ποιος ξέρει τι άλλη κοπτοραπτική στα δρομολόγια μας περιμένει. Ένας χρόνος θα χρειαστεί για τα *έργα, λες και κατασκευάζουν από την αρχή τον υπερσιβηρικό. Και χωρίς κανένα πρόγραμμα, όπως μου δίνει να καταλάβω το «για όσο διαρκούν τα έργα».
Άσε που μπαίνει και καλοκαίρι-πολύ θάθελα να στριμώξω έστω για 5 λεπτά όλους τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης μέσα στον ιδρώτα και τη μπίχλα, να δουν την ευχαρίστηση.
Ζητούμε την κατανόησή σας. Ε, δεν την έχετε.
Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, το παραδέχομαι. Ποιος ξέρει τι άλλη κοπτοραπτική στα δρομολόγια μας περιμένει. Ένας χρόνος θα χρειαστεί για τα *έργα, λες και κατασκευάζουν από την αρχή τον υπερσιβηρικό. Και χωρίς κανένα πρόγραμμα, όπως μου δίνει να καταλάβω το «για όσο διαρκούν τα έργα».
Άσε που μπαίνει και καλοκαίρι-πολύ θάθελα να στριμώξω έστω για 5 λεπτά όλους τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης μέσα στον ιδρώτα και τη μπίχλα, να δουν την ευχαρίστηση.
Ζητούμε την κατανόησή σας. Ε, δεν την έχετε.
in and out of
Πόσες φορές αντέχεις να ακούσεις ArminVan Buuren χωρίς να θες να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα; Ακόμα δεν έχω φτάσει στο σημείο αυτό, αλλά λέμε.
Άκουγα ήδη το "In and Out of Love" στο τρένο μέσω ringtone, μετά στο δρόμο, από αμάξι σε αμάξι, και πιο μετά από μαγαζί σε μαγαζί, το ένα δίπλα στο άλλο στη σειρά, χαζεύοντας βιτρίνες.
Μπήκα στο Ζάρα όπως πάντα – οκ, δεν ακουγόταν Armin εκείνη την ώρα για να είμαι ειλικρινής. Πήρα ένα λεμονί μπλουζάκι, λέω να το φοράω με μπλουτζίν και ντεμί-σεζόν καφέ μπότες. Πάντως όχι με allstar, ειδικά τα μποτάκια.
Ίσως θα πρέπει να απαγορευτεί στα κορίτσια κάτω των 18 να φοράνε σταράκια-μποτάκια. Μη σου πω και στα αγόρια. Αλλά ειδικά στα κορίτσια μου φαίνεται τόσο άκομψο, σίγουρα όχι πρωτότυπο, ούτε cool.
Υπάρχει άλλος τρόπος να φτιάξεις τσακμπαμ τη διάθεσή σου (μόνος σου), από το να βγεις να πας για ψώνια; Δεν νομίζω. Εντάξει, το φτιάξιμο δεν κρατάει πολύ, αλλά είπαμε, το αποτέλεσμα είναι άμεσο. Κοίτα αυτό το βραχιόλι, τεράστιο, κοκάλινο, πολύ της μόδας, δεν είναι φανταστικό; Είναι. Από το Uterque, το ανακάλυψα επιτέλους, άλλο δημιούργημα κι αυτό του μεγάλου-ισπανικού-ομίλου (ο θεός να φυλάει την ίντιτεξ). Ακριβό για βραχιόλι, αλλά όταν το φορέσεις δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει απαρατήρητο.
Μπαίνω σε άλλο Ζάρα, έχει παπούτσια σε special price, 19,90€. Σε καλούν, σε ικετεύουν από το ράφι να τα πάρεις, σχεδόν σου χαρίζονται. Δυστυχώς όμως, δεν έχει στο νούμερό μου.
Μπαίνω σε άλλο μαγαζί, αμέσως μου κολλάει η πωλήτρια «να βοηθήσω;». Όχι, απλά κοιτάω. Μου τη δίνει να γίνεται τσιμπούρι η πωλήτρια, θέλω να ψάξω μόνη μου.
Ακούω και τον Armin ξανά, φτάνει. Βγαίνω έξω.
Αναρωτιέμαι αν οι πωλήτριες, πχ στο Ζάρα, την ώρα που χτυπάνε τις τιμές, κάνουν με το μυαλό τους ένα πρόχειρο προφίλ της πελάτισσας που έχουν μπροστά τους, με βάση τα ρούχα που έχει αγοράσει. Ξέρεις, όπως αντίστοιχα στο σούπερμάρκετ καταλαβαίνεις ότι ο άλλος είναι μπακουροφοιτητής όταν στο καλάθι του έχει μόνο κατεψυγμένη πίτσα, πακέτα μπίρες και μονή συσκευασία φρέσκου γάλακτος. Από την άλλη, οι υπάλληλοι στα βίντεο κλαμπ τι να σκέφτονται για τους πελάτες τους, την ώρα που περνάνε τους κωδικούς των ταινιών που έχουν διαλέξει;
Στο βίντεο-(dvd?-blue ray?)κλαμπ ψάχνω να βρω καμιά ευχάριστη ταινία. Δεν είναι ώρα για καταθλίψεις, είμαι ήδη σε κακή διάθεση. “Happy Go Lucky”, there you go, Mike Leigh. Το γραπώνω.
Άκουγα ήδη το "In and Out of Love" στο τρένο μέσω ringtone, μετά στο δρόμο, από αμάξι σε αμάξι, και πιο μετά από μαγαζί σε μαγαζί, το ένα δίπλα στο άλλο στη σειρά, χαζεύοντας βιτρίνες.
Μπήκα στο Ζάρα όπως πάντα – οκ, δεν ακουγόταν Armin εκείνη την ώρα για να είμαι ειλικρινής. Πήρα ένα λεμονί μπλουζάκι, λέω να το φοράω με μπλουτζίν και ντεμί-σεζόν καφέ μπότες. Πάντως όχι με allstar, ειδικά τα μποτάκια.
Ίσως θα πρέπει να απαγορευτεί στα κορίτσια κάτω των 18 να φοράνε σταράκια-μποτάκια. Μη σου πω και στα αγόρια. Αλλά ειδικά στα κορίτσια μου φαίνεται τόσο άκομψο, σίγουρα όχι πρωτότυπο, ούτε cool.
Υπάρχει άλλος τρόπος να φτιάξεις τσακμπαμ τη διάθεσή σου (μόνος σου), από το να βγεις να πας για ψώνια; Δεν νομίζω. Εντάξει, το φτιάξιμο δεν κρατάει πολύ, αλλά είπαμε, το αποτέλεσμα είναι άμεσο. Κοίτα αυτό το βραχιόλι, τεράστιο, κοκάλινο, πολύ της μόδας, δεν είναι φανταστικό; Είναι. Από το Uterque, το ανακάλυψα επιτέλους, άλλο δημιούργημα κι αυτό του μεγάλου-ισπανικού-ομίλου (ο θεός να φυλάει την ίντιτεξ). Ακριβό για βραχιόλι, αλλά όταν το φορέσεις δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει απαρατήρητο.
Μπαίνω σε άλλο Ζάρα, έχει παπούτσια σε special price, 19,90€. Σε καλούν, σε ικετεύουν από το ράφι να τα πάρεις, σχεδόν σου χαρίζονται. Δυστυχώς όμως, δεν έχει στο νούμερό μου.
Μπαίνω σε άλλο μαγαζί, αμέσως μου κολλάει η πωλήτρια «να βοηθήσω;». Όχι, απλά κοιτάω. Μου τη δίνει να γίνεται τσιμπούρι η πωλήτρια, θέλω να ψάξω μόνη μου.
Ακούω και τον Armin ξανά, φτάνει. Βγαίνω έξω.
Αναρωτιέμαι αν οι πωλήτριες, πχ στο Ζάρα, την ώρα που χτυπάνε τις τιμές, κάνουν με το μυαλό τους ένα πρόχειρο προφίλ της πελάτισσας που έχουν μπροστά τους, με βάση τα ρούχα που έχει αγοράσει. Ξέρεις, όπως αντίστοιχα στο σούπερμάρκετ καταλαβαίνεις ότι ο άλλος είναι μπακουροφοιτητής όταν στο καλάθι του έχει μόνο κατεψυγμένη πίτσα, πακέτα μπίρες και μονή συσκευασία φρέσκου γάλακτος. Από την άλλη, οι υπάλληλοι στα βίντεο κλαμπ τι να σκέφτονται για τους πελάτες τους, την ώρα που περνάνε τους κωδικούς των ταινιών που έχουν διαλέξει;
Στο βίντεο-(dvd?-blue ray?)κλαμπ ψάχνω να βρω καμιά ευχάριστη ταινία. Δεν είναι ώρα για καταθλίψεις, είμαι ήδη σε κακή διάθεση. “Happy Go Lucky”, there you go, Mike Leigh. Το γραπώνω.
Στο σπίτι διαπιστώνω ότι κατά λάθος η κοπέλα μου έβαλε στη θήκη το «Πριν ο Διάβολος καταλάβει ότι Πέθανες» του Σίντεϊ Λιούμετ. !?! Και πάντα κοιτάω το δισκάκι πριν φύγω...
Και τον μισώ τον Σίντνεϊ. Και αυτή ήταν μια άκρως μίζερη και καταθλιπτική ταινία…
Τετάρτη 6 Μαΐου 2009
Τρίτη 5 Μαΐου 2009
urusei yatsura
Δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να πήγε για σπουδές στη Γλασκόβη και να μην μου είπε πόσο φανταστικά πέρασε εκεί, και τι ωραία πόλη, κλπ. Πρόσφατα, μια φίλη από τα παλιά μου θύμισε ότι έκανε μεταπτυχιακό εκεί (εγώ νόμιζα Λονδίνο) και μου μιλούσε για το τρελό clubbing της πόλης.
Τελοσπάντων, εγώ άλλού το πάω, ότι υπάρχει (υπήρχε) ένα συγκρότημα το όνομα του οποίου μου είχε φανεί αστείο και ενδιαφέρον μαζί: οι Urusei Yatsura. Δεν είναι ιάπωνες, γλασκοβέζοι είναι, αλλά έχουν δανειστεί το όνομα από το αντίστοιχο γιαπωνέζικο μάνγκα. Δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα, αλλά τους θυμήθηκα για πολλοστή φορά λόγω της φίλης που έλεγα, οπότε, urusei yatsura!
Τελοσπάντων, εγώ άλλού το πάω, ότι υπάρχει (υπήρχε) ένα συγκρότημα το όνομα του οποίου μου είχε φανεί αστείο και ενδιαφέρον μαζί: οι Urusei Yatsura. Δεν είναι ιάπωνες, γλασκοβέζοι είναι, αλλά έχουν δανειστεί το όνομα από το αντίστοιχο γιαπωνέζικο μάνγκα. Δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα, αλλά τους θυμήθηκα για πολλοστή φορά λόγω της φίλης που έλεγα, οπότε, urusei yatsura!
Δευτέρα 27 Απριλίου 2009
Παρασκευή 24 Απριλίου 2009
dazed, confused
Όλη αυτή την εβδομάδα η διάθεση χτύπησε πάτο. Μέχρι και το καινούριο γραφείο που έφτιαχνα, βρέθηκε κάποιος να πει «μην κουράζεσαι, μπορεί να μην το κρατήσεις για πολύ». Συναδελφικότατο, ε;
Αυτό, συν το γεγονός ότι έψαχνα για ημερολόγια τοίχου (της προκοπής) να χρωματίσω το γραφειάκι, και μου είπαν ότι έχει περάσει η σεζόν των (ωραίων) ημερολογίων…
Το κερασάκι σε μια τούρτα που δεν πέτυχε από την αρχή, όσο καλή κι αν ήταν η συνταγή. Ή κάπως έτσι.
Τουλάχιστον σήμερα φεύγω για ένα πανέμορφο μέρος και ένα πολύ ευχάριστο λόγο. Είδες, μην το βάζεις ποτέ κάτω.
Αυτό, συν το γεγονός ότι έψαχνα για ημερολόγια τοίχου (της προκοπής) να χρωματίσω το γραφειάκι, και μου είπαν ότι έχει περάσει η σεζόν των (ωραίων) ημερολογίων…
Το κερασάκι σε μια τούρτα που δεν πέτυχε από την αρχή, όσο καλή κι αν ήταν η συνταγή. Ή κάπως έτσι.
Τουλάχιστον σήμερα φεύγω για ένα πανέμορφο μέρος και ένα πολύ ευχάριστο λόγο. Είδες, μην το βάζεις ποτέ κάτω.
Άσε που, μια άλλη συνάδελφος, καλοπροαίρετη αυτή, έλυσε, έστω προσωρινά, το πρόβλημα του άχρωμου γραφείου με ένα δώρο: λουλούδια.
(ουφ, να λυνόντουσαν έτσι ωραία και τα υπόλοιπα προβλήματα…)
Τρίτη 21 Απριλίου 2009
Σάββατο 18 Απριλίου 2009
Πάσχα
Περισσότερο από το καλοκαίρι, απεχθάνομαι το Πάσχα. Βαριέμαι, δεν το μπορώ, δεν το αντέχω. Κρέατα, ψητά, έντερα, πένθος, μελαγχολία, εκκλησίες, ψαλμωδίες, βιβλικές ταινίες, μετακινήσεις, η φρίκη των μεγαλο-συναντήσεων με τα σόγια, οι τυπικές ευχές...
Το μόνο καλό που έχει, είναι ότι πέφτει άνοιξη (μια εποχή που μάλλον διαρκεί 2-3 μέρες – πάλι καλά).
Αλλά, μου λένε να μην γκρινιάζω συνεχώς (άσε που φέτος έχει τόσο αγαθό κι ελπιδοφόρο καιρό), οπότε: Καλή Ανάσταση.
Πέμπτη 16 Απριλίου 2009
(τραγουδάρα)
Την ξέγραψα για δέκατη φορά σήμερα
Κι έκανα πρόβα όλα αυτά που θα έλεγα
Αλλά ήρθε
Έχασα το κουράγιο μου
Την πήρα πίσω και της έφτιαξα γλυκό
Ξέρω τώρα, με χρησιμοποιεί
Αλλά δεν πειράζει ρε παιδί μου, μ’αρέσει το βάσανο
Ξέρω ότι παίζει μαζί μου
Αλλά δεν έχω πρόβλημα γιατί έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση
Όταν λέει ότι θέλει μόνο εμένα
Τότε αναρωτιέμαι, γιατί κοιμάται με τους φίλους μου;
Όταν λέει ότι είμαι σαν αρρώστια
Τότε αναρωτιέμαι πόσο ακόμα θα αντέχω
Μάλλον θα πρέπει να υπερασπιστώ τον εαυτό μου
Αλλά πραγματικά, νομίζω ότι είναι καλύτερα έτσι
Όσο πιο πολύ υποφέρεις
Τόσο πιο πολύ δείχνεις ότι ενδιαφέρεσαι
Σωστά; Ναι ναι ναι
άγνωστη λέξη
καπόνι: αρσενικό πουλερικό που έχει ευνουχισθεί χειρουργικά πριν φθάσει στη σεξουαλική ωριμότητα και έχει σφαγεί σε ελάχιστη ηλικία 140 ημερών 7 αφού τα πουλερικά καταστούν καπόνια πρέπει να παχυνθούν για περίοδο τουλάχιστον 77 ημερών [...]
(ακόμα:
- καπόνι 1 το [kapóni] Ο44 : 1. ευνουχισμένος πετεινός, κατάλληλος για πάχυνση. 2. είδος ψαριού που μοιάζει με χριστόψαρο.
[ιταλ. cappon(e) ή βεν. capon (< λατ. capo) -ι (πρβ. ελνστ. κάπων < λατ. capo)]
καπόνι 2 το : (ναυτ.) δοκάρι για το κρέμασμα της βάρκας)
Παρασκευή 10 Απριλίου 2009
κουφή Παρασκευή
Άκουσα δύο ηλικιωμένες κυρίες να λένε ότι σήμερα είναι κουφή Παρασκευή. Δεν ήξερα, έψαξα στο νετ και βρήκα τι σημαίνει αυτό.
Μόλις έφτανε η «κουφή Παρασκευή», όπως αποκαλούσανε την Παρασκευή που δεν είχε πια χαιρετισμούς αφού είχαν ολοκληρωθεί με τον Ακάθιστο Ύμνο την περασμένη εβδομάδα, το σπίτι έμπαινε σε κατάσταση συναγερμού επειδή το Πάσχα ήταν «επί θύραις» και είχαν τόσες δουλειές να κάνουν για να πάρουν όλα τη γιορτινή τους όψη.
Πέμπτη 9 Απριλίου 2009
Τρίτη 7 Απριλίου 2009
τραγική απώλεια
Κάνεις ένα παιδί, αγάπη και βάσανα, το μεγαλώνεις, το καμαρώνεις και ξαφνικά ένα πρωί σε ειδοποιούν να το παραλάβεις μέσα από χώμα και συντρίμμια.
Αυτός είναι πόνος που κανείς άνθρωπος δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να υπομείνει…
Δευτέρα 6 Απριλίου 2009
άνοιξη, κλπ
Τις τελευταίες εβδομάδες περπάτησα πολύ στην Αθήνα – η ευχάριστη έκπληξη είναι οι ευωδίες από τις άρτι ανθισμένες νερατζιές. Περπατάς και υπνωτίζεσαι από τα λουλούδια τους, μυρίζουν μεθυστικά, σε κατακλύζουν, σε στέλνουν εκτός μεγαλούπολης.
Όσα γιουτιούμπ και να ψάξεις, ό,τι πράγμα και να δοκιμάσεις να ανεβάσεις στο ίντερνετ, με τίποτα δεν μπορείς να μεταφέρεις την ολάνθιστη αυτή μυρωδιά άνοιξης.
:(
Κάποιος με ρώτησε πριν λίγες μέρες αν φέτος στα γενέθλια θα κάνω κανένα πάρτι, και μου θύμισε, τι άλλο, ότι τα γενέθλια πλησιάζουν ολοταχώς.
Φρίκη και τρόμος, κλείνω τα 120 φέτος. Άσε που, από black humor σύμπτωση, όλο κάτι εικοσάχρονα έρχονται με σύμβαση στη δουλειά αυτές τις μέρες, έτσι, για να εντείνεται η φρίκη όλο και περισσότερο.
Το τελευταίο χτύπημα της μοίρας ήρθε από ένα κείμενο της λάιφο: της μόδας είναι λέει πλέον το twitter, τα μπλογκς είναι so 2004. Σα να λέμε, πάλιωσε το άθλημα, καινούριο κοσκινάκι, κι εγώ ακόμα δεινοσαυρίζω.
Ουφ, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός…
Φρίκη και τρόμος, κλείνω τα 120 φέτος. Άσε που, από black humor σύμπτωση, όλο κάτι εικοσάχρονα έρχονται με σύμβαση στη δουλειά αυτές τις μέρες, έτσι, για να εντείνεται η φρίκη όλο και περισσότερο.
Το τελευταίο χτύπημα της μοίρας ήρθε από ένα κείμενο της λάιφο: της μόδας είναι λέει πλέον το twitter, τα μπλογκς είναι so 2004. Σα να λέμε, πάλιωσε το άθλημα, καινούριο κοσκινάκι, κι εγώ ακόμα δεινοσαυρίζω.
Ουφ, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός…
παρά τρίχα
Σήμερα παρολίγο να με πατήσει αυτοκίνητο. Βγήκα εμπρός του ξαφνικά, σχεδόν έπεσα πάνω του - δηλαδή αυτός πήγαινα κανονικά και με το νόμο, εγώ είχα αλλού το μυαλό μου. Τη γλύτωσα κυριολεκτικά ξυστά, ένιωσα τη ζέστη του προφυλακτήρα να περνάει λίγο πιο πάνω απ’τα γόνατά μου.
Είχα βγει από το σπίτι με άσχημη διάθεση, συγκεκριμένα ήμουν πολύ θυμωμένη, πάρα πολύ τσατισμένη, συνήθως όταν είμαι έτσι νιώθω τα μηνίγγια μου να βαράνε ταμπούρλο και ένα κουμπί να μου πατήσεις, θα βρεθώ σε παράκρουση.
Αυτή τη φορά ήταν κάπως διαφορετικά, μάλλον επειδή ήταν θυμός και στενοχώρια μαζί, το μυαλό είχε θολώσει, τα μάτια μου ήταν ορθάνοιχτα αλλά δεν έβλεπα τίποτα, όλα σβηστά. Βγήκα στο δρόμο κανονικά, αυτό το είδα, το θυμάμαι, έκανα όλα τα βήματα από το πεζοδρόμιο-μέχρι-τη-μέση-του-δρόμου για να περάσω απέναντι, κοιτούσα κατάματα μπροστά.
Παρόλαυτά, μου διέφυγε το φουριόζο άσπρο αυτοκίνητο, με τον ασπρομάλλη οδηγό που ερχόταν καταπάνω μου. Ευθεία πήγαινε, εγώ βρέθηκα στο δρόμο του. Κλάσματα των κλασμάτων δευτερολέπτου σταμάτησε ο χρόνος, τι θα γίνει στη συνέχεια;
Δεν ξέρω πώς έγινε και τη γλύτωσα, μάλλον εκείνος κατάφερε να κόψει ταχύτητα, σίγουρα κατάφερα να ξυπνήσω από το λήθαργο, να κουνήσω τα πόδια μου και να φύγω από τη μέση.
Τα πόδια μου κοπήκανε στα γόνατα μόλις συνειδητοποίησα τι παρολίγο να γίνει. Βρισίδια που θα μου έριξε ο τύπος – και με το δίκιο του.
Είχα βγει από το σπίτι με άσχημη διάθεση, συγκεκριμένα ήμουν πολύ θυμωμένη, πάρα πολύ τσατισμένη, συνήθως όταν είμαι έτσι νιώθω τα μηνίγγια μου να βαράνε ταμπούρλο και ένα κουμπί να μου πατήσεις, θα βρεθώ σε παράκρουση.
Αυτή τη φορά ήταν κάπως διαφορετικά, μάλλον επειδή ήταν θυμός και στενοχώρια μαζί, το μυαλό είχε θολώσει, τα μάτια μου ήταν ορθάνοιχτα αλλά δεν έβλεπα τίποτα, όλα σβηστά. Βγήκα στο δρόμο κανονικά, αυτό το είδα, το θυμάμαι, έκανα όλα τα βήματα από το πεζοδρόμιο-μέχρι-τη-μέση-του-δρόμου για να περάσω απέναντι, κοιτούσα κατάματα μπροστά.
Παρόλαυτά, μου διέφυγε το φουριόζο άσπρο αυτοκίνητο, με τον ασπρομάλλη οδηγό που ερχόταν καταπάνω μου. Ευθεία πήγαινε, εγώ βρέθηκα στο δρόμο του. Κλάσματα των κλασμάτων δευτερολέπτου σταμάτησε ο χρόνος, τι θα γίνει στη συνέχεια;
Δεν ξέρω πώς έγινε και τη γλύτωσα, μάλλον εκείνος κατάφερε να κόψει ταχύτητα, σίγουρα κατάφερα να ξυπνήσω από το λήθαργο, να κουνήσω τα πόδια μου και να φύγω από τη μέση.
Τα πόδια μου κοπήκανε στα γόνατα μόλις συνειδητοποίησα τι παρολίγο να γίνει. Βρισίδια που θα μου έριξε ο τύπος – και με το δίκιο του.
Σε όλο τον υπόλοιπο δρόμο μετά, όπου βάδιζα προσεκτικά και μόνο από τις διαβάσεις, η καρδιά μου πόναγε και χτύπαγε τρελά, ντούμπου ντούμπου.