Brandhorst Museum, Munich

sauerbruch hutton architects

future town

Gwanggyo, South Korea

MVRDV architects

(will people still wear shirts & ties in this future? boring)

τζουζέπε και ξερό ψωμί

Άνοιξη-Καλοκαίρι 2009

Δεν μπορώ να αποφασίσω, τα θέλω όλα.

Γατί στο στρωσίδι

Εκείνο το γατί που είχε ξεμείνει στη διπλανή ταράτσα πριν κανα μήνα, και πηγαινοερχόταν στο μπαλκόνι μας; 

Ε, τα κατάφερε που λες, τον βρήκε τον τρόπο και από τα ψηλά κατέβηκε στη γη. Έκτοτε τριγύριζε έξω από την πολυκατοικία, το έβλεπα καμιά φορά να χαλαρώνει στην κούρμπα της γκαραζόπορτας, να τσιμπολογάει κανένα σκουπίδι, να κυνηγιέται με άλλες γάτες της γειτονιάς, να με περιεργάζεται όταν γύριζα κουβαλώντας ψώνια. Είχε ένα κοκκινωπό σημάδι πάνω από το δεξί μουστάκι, σαν από παλιά γρατζουνιά που ξέμεινε, κι έτσι το ξεχώριζα.

Φυσικά, δεν άφηνε να το πλησιάσεις, να το χαϊδέψεις, καχύποπτο ήταν – γάτα, καταλαβαίνεις. Αλλά και δεν έφευγε κιόλας. 

Τις τελευταίες μέρες που είχε ψοφόκρυο, ερχόταν κ κουλουριαζόταν στο χαλάκι της εξώπορτας, στο κέντρο, βασιλιάς, να μην ακουμπά στο κρύο μάρμαρο. 

Είμαι η πρώτη που βγαίνω το πρωί, και με το που γύριζα το κλειδί, έβλεπα από το τζάμι το γατί να τινάζεται στο δευτερόλεπτο - μέχρι να ανοίξω την πόρτα είχε απομακρυνθεί ίσα με πέντε μέτρα και με κοιτούσε νυσταλέα μέχρι να φύγω και, μάλλον, να επιστρέψει στη ζεστασιά. 

Χτες που γύρισα αργά το βράδυ, το γατί ήταν πάλι στο στρωσίδι. Πλησίασα, δεν κουνήθηκε, έβαλα κλειδί στην κλειδαριά, κι εκείνο απλά παραμέρισε μην το πατήσω. Μου φάνηκε περίεργο, αλλά σκέφτηκα απλά ότι το γατί κουτούλαγε από τη νύστα, όπως κι εγώ άλλωστε. Το επόμενο πρωί που βγήκα, το γατί ήταν ξαπλωμένο φαρδύ-πλατύ στο χαλί, δε φάνηκε να ακούει κλειδιά, βήματα ή «ψιψιψι», είχε το στόμα μισάνοιχτο και δίπλα μια μικρή κίτρινη λιμνούλα.

Το βάλαμε σε μια πλαστική σακούλα και μετά στον κάδο. Άθλιο, αλλά τι άλλο να κάνεις; 

Το απόγευμα άκουσα για άλλο ένα κρούσμα δηλητηρίασης γάτας, ένα τετράγωνο πιο κάτω, κάποιος τρελός τις έχει πάρει σβάρνα. 

(Εύχομαι να του ξεραθούν και να του πέσουν)

tsiknopempti

Κόντσ'ι'Τόρο

Χιλή. Περίπου 13 ώρες με αεροπλάνο από τη Μαδρίτη. Πας εκεί και συναντάς όλα τα κλίματα του κόσμου: στο βόρειο σύνορο είναι η έρημος Ατακάμα, η πιο ξηρή έρημος στον κόσμο, πιο ξηρή κι απ’τη Σαχάρα λέει. Στο Βόρειο άκρο, οι ανταρκτικοί πάγοι, στα δεξιά η οροσειρά των Άνδεων. Αριστερά ο Ειρηνικός, και απέναντι το Νησί του Πάσχα, από τα πλέον λιγοσύχναστα μέρη στον κόσμο, να το πω κι έτσι.

Πώς να αντέξουν τα αδύναμα εντομάκια να διανύσουν τέτοιες αποστάσεις και να πάνε να εγκατασταθούν πχ, πάνω στα αμπέλια; Δύσκολο, ακατόρθωτο. Αλλά και να τα καταφέρουν, είπαμε: χιόνια, πάγοι, το καμίνι της ερήμου, άρα μηδενικές πιθανότητες επιβίωσης. Έχουν τα δικά τους έντομα οι Χιλιανοί οινοπαραγωγοί, εισαγόμενα όμως όχι.

Για τον ίδιο λόγο, ο αμπελώνας της Χιλής δεν προσβλήθηκε ποτέ από φυλλοξήρα. Γοητευτική μου φαίνεται αυτή η ιστορία: στα μέσα του 19^ου αιώνα η φυλλοξήρα κατέστρεψε τον (ουάου) γαλλικό αμπελώνα, και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. Αν το αμπέλι χτυπηθεί από φυλλοξήρα, καλύτερα να τα παρατήσεις και να καλλιεργήσεις πατάτες που λέει ο λόγος. Ο τρόπος που βρέθηκε για να σωθεί ο οινικός κόσμος από τέτοιο αφανισμό είναι να χρησιμοποιηθεί αμερικανική ρίζα (που είναι ανθεκτική στο παράσιτο) και να μπολιάζεται με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή ποικιλία (vitis vinifera). Οπότε, Χιλή, από τους αρχαιότερους αμπελώνες στον κόσμο!

Είναι πολλοί και ωραίοι οι μύθοι, οι ιστορίες γύρω από το κρασί – της χώρας αυτής ιδιαίτερα. Ας πούμε, ο ιδρυτής του οίκου Concha Y Toro, ο Don Melchor με τ’όνομα, κρατούσε για λογαριασμό του την καλύτερη παραγωγή κάθε χρονιάς. Για να προστατέψει το πολύτιμο περιεχόμενο της κάβας του, ξεκίνησε το θρύλο της παρουσίας του διαβόλου σε αυτό το περίφημο κελάρι (Casillero Del Diablo) ώστε όλοι να φοβούνται να πλησιάσουν… Άλλωστε η επωνυμία αυτή αντιπροσωπεύει τα πιο γνωστά κρασιά του οίκου, από τα πλέον χαρακτηριστικά της Χιλής και από τα πιο ευκολόπιοτα στο τραπέζι.

Δεν είναι ντροπή, εκεί δεν κάνουν κρασί για να το βγάλουν στο χρηματιστήριο αξιών, το φτιάχνουν για επιτραπέζια κατανάλωση. Το παρακάνουν στο βαρέλι ναι, και στην πληθωρικότητα αρωμάτων. Είναι εύκολα αναγνωρίσιμα, κατανοητά, επομένως και καταναλώσιμα κρασιά, σε γνώστες και μη του κρασιού.

Παρόλαυτά, είναι ωραίο που οι συγκεκριμένοι παραγωγοί έχουν ευέλικτη φιλοσοφία (αν και «αυτοκράτορες», μεγαλοβιομήχανοι): αρχίζουν και δημιουργούν περισσότερο «χαρακτηριστικά» ποικιλιακά κρασιά, με φρουτώδη χαρακτήρα, λιγότερη παραμονή στο βαρέλι, απομακρύνονται από τη γενικευμένη ταμπέλα «νέος κόσμος» του κρασιού.

Επίσης, τι τόλμη, χρησιμοποιούν βιδωτό πώμα στα λευκά κρασιά, αυτά που δεν προσφέρονται για παλαίωση, όπως πχ το Sauvignon Blanc 2007, Casillero Del Diablo – ίσως είναι και καλύτερα έτσι. Δύσκολο να το διανοηθείς μεν, αλλά έχει λογική, άρα μπορείς να το συνηθίσεις…

The sun always shinez on tv

Τι χαζοτράγουδο! Εμένα μου άρεσε στα παλαιά εφηβικά χρόνια, αλλά πόσο με κορόιδευε ο αδερφός μου γιαυτό… Όμως, τι έχει να πει τώρα που ακούγεται στο τρέιλερ της νέας ταινίας του Ντάνι Μπόιλ που χαλάει κόσμο, ε, τι;

Πάντως, επιτέλους, πήγα σινεμά. Ωραία φαίνονται τα πράγματα σε μεγάλη οθόνη. Είδα το Doubt, μου άρεσε, πιο πολύ απ’όλα και όλους, η Amy Adams.

Επίσης, άσχετο, αλλά είναι εντελώς καλτ ο ρόλος του Terence Stamp στο «Yes Man», ως γκουρού θετικής σκέψης, ονόματι, well, Τέρενς.

be my baby

Ronettes star Bennett dies at 67

καψούρα

How do I,

Get through the night without you?

If I had to live without you,

What kind of life would that be?

Oh, I

I need you in my arms, need you to hold,

You're my world, my heart, my soul,

If you ever leave,

Baby you would take away everything good in my life,

 And tell me now

How do I live without you?

I want to know,

How do I breathe without you?

If you ever go,

How do I ever, ever survive?

How do I, how do I, oh how do I live?

 Without you,

There'd be no sun in my sky,

There would be no love in my life,

There'd be no world left for me.

And I,

Baby I don't know what I would do,

I'd be lost if I lost you,

If you ever leave,

Baby you would take away everything real in my life,

Please tell me baby,

How do I go on?

If you ever leave,

Baby you would take away everything,

I need you with me,

Baby don't you know that you're everything,

Real in my life?

And tell me now,

How do I live without you,

I want to know,

How do I breathe without you?

If you ever go,

How do I ever, ever survive?

How do I, how do I, oh how do I live?

How do I live without you?

deep country, rural suburbia

be an asset to the collective

On another note, από τα πιο συναρπαστικά που μπορούν να συμβούν, είναι η γνωριμία με νέους ανθρώπους.

Όχι μέσω φέισμπουκ. The old school way, αλληλοκοιτιέστε, τσεκάρεις κινήσεις, απόψεις, εκφράσεις, τρόπους συμπεριφοράς μέσα στην ομάδα (πολύ κλινική ψυχολογία ακούγεται αυτό;) ώσπου αποφασίζεις να πεις στον άλλο, θες να πάμε για καφέ μετά; Κι εκεί εξετάζεις αν το ρίσκο σου απέδωσε και οι πρώτες εντυπώσεις επαληθεύτηκαν κατά τη διάρκεια των δεύτερων και τρίτων, κοκ. Ωραίο είναι να γνωρίζεις νέο κόσμο, κι ας μην τους λες και φίλους αυτούς τους ανθρώπους.

Θέλω να πω, γράφτηκα σε αυτά τα σεμινάρια, αλλά ποιόν κοροϊδεύω; Δεν έχω ίχνος καλλιτεχνικής φλέβας μέσα μου.

Ωστόσο είμαι πολύ καλή και γρήγορη μαθήτρια, αν έχεις κάτι ενδιαφέρον να με διδάξεις. Και πιάνουν τα χέρια μου. Τι ευτυχία να μπορείς να φτιάχνεις πράγματα και να μην είσαι τελείως αδέξιος. Είναι ένα πρωτόγονο συναίσθημα ικανοποίησης, όπως πχ, ότι αν ξέμενες σε ένα ξερονήσι, όλο και κάπως θα τα έβγαζες πέρα με τις δικές σου δυνάμεις.

Αλλά το θέμα είναι να αναπτύξεις και μια ορισμένη άποψη περί αισθητικής. Είναι επίκτητη άραγε ή καλλιεργείται αυτή; Και αν ναι, ποιος κρίνει για το αποτέλεσμα, υπάρχει αντικειμενικότητα σε αυτή την περίπτωση;

Το καλό είναι ότι, όσο καταπιάνεσαι με χειρονακτικές κατασκευές, έχεις όλο τον καιρό και τις κατάλληλες συνθήκες για να φιλοσοφήσεις ό,τι θες. Να περιστρέψεις τη γυάλινη σφαίρα των σκέψεών σου ως άλλη υδρόγειο, να κολλήσεις τυχαία το δαχτυλάκι σου σ’ένα σημείο και να το πλησιάσεις στο μικροσκόπιο. Από το τι να φορέσω αύριο, μέχρι το τι ζητάω επιτέλους σε αυτή τη ζωή.

Γιατί, όσο απασχολούνται τα χέρια, επικεντρώνονται σε κάτι επουσιώδες, αλλά πολύ συγκεκριμένο, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το μυαλό σπάει τους όποιους περιορισμούς του και εξορμά ελεύθερο, τα φέρνει όλα τούμπα. Είναι θεραπευτική μέθοδος η χειροτεχνία σου λέω (και δεν το λέω μόνο εγώ, ευτυχώς).

Τελοσπάντων, είμαι σίγουρη ότι μετά από λίγους μήνες, μη σου πω εβδομάδες, θα τα βλέπω και θα τραβάω τα μαλλιά μου από την απογοήτευση, αλλά ιδού τα πρώτα σκουλαρίκια που έφτιαξα, thanks to my teacher. (i do have a morning job, thank you very much!)

τι σκατά εθνική είναι αυτή;

Κάθε φορά που περνάω από αυτόν τον καρόδρομο, την «εθνική» οδό, από το Κιάτο μέχρι την Πάτρα (αλλά και πιο κάτω), λέω «άμα ξαναπεράσω εγώ από εδώ…!@$%$^».

Αυτό το ΣΚ όμως έπρεπε να κατέβω – και δεινοπάθησα.

Άσε που, αν είσαι συνοδηγός, τα πράγματα φαίνονται ακόμα πιο τραγικά. Οι λακκούβες πιο σπασο-μεσικές, οι στροφές ξεκάθαρα θανατηφόρες, οι προσπεράσεις πιο επικίνδυνες, οι οδηγοί ακόμα πιο μαλάκες, κι απ’τα δύο ρεύματα.

Όσο για τα κωλοδιόδια, πανάκριβα. Αει σιχτίρ πια…

Είπα πάντως ότι αν τη βγάλω καθαρή, θα γράψω γιαυτό στο μπλογκ. Όπερ έδει δείξαι.

Nothing really happens

Λες και είναι μια πόρτα που έχει πέσει σα λαιμητόμος και μου κλείνει το δρόμο. Σπρώχνω, σπρώχνω, αλλά δεν κουνιέται τίποτα. 

Τίποτα δεν συμβαίνει φέτος και είναι ήδη Φεβρουάριος, σε λίγο θα φτάσει καλοκαίρι έχω την εντύπωση. Αυτόματος πιλότος. 

Νομίζω ότι πρώτη φορά στη ζωή μου βαριέμαι τόσο πολύ, ενώ ταυτόχρονα, έχω τόσα πράγματα να κάνω. Λες να θέλει περισσότερη δύναμη; Χα…

more more more!

Madonna's UK tour dates sell out

Both UK dates on Madonna's Sticky & Sweet world tour have sold out.

Tickets to the gigs, at London's 02 Arena on 4 July and Manchester's MEN Arena on 7 July, were snapped up by fans just minutes after going on sale.

The tour, to promote her album Hard Candy, is the biggest grossing in history for a solo artist.

Madonna has visited Europe and both North and South America since kicking off the tour at Cardiff's Millennium stadium in August last year.

BBC

sweet αλέκα

r.i.p. Αλέκα Παΐζη

mr Piano man

Ρίξε μια ματιά στο γραφείο του αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο, στη Γένοβα:

Νομίζω ότι είναι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο, από πλευράς χώρου εγασίας, το γραφείο είναι χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου και σου δίνει την εντύπωση ότι είναι έτοιμο να βουτήξει μέσα στη θάλασσα.
Περισσότερες και καλύτερες φωτογραφίες του έργου αυτού, αλλά και όλων των σημαντικών έργων του Πιάνο, υπάρχουν στο επίσημο και πολύ καλοφτιαγμένο site του αρχιτέκτονα.
Έχοντας ρίξει μια πρώτη ματιά σε φωτογραφίες κτηρίων (ή μάλλον αρχιτεκτονημάτων, όπως στην περίπτωση του Kansai International Airport στην Ιαπωνία, ή του Jean-Marie Tjibaou Cultural Center στη Νέα Καληδονία) του Piano, δεν είχα εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα.

Όντας και αρκετά άσχετη από αρχιτεκτονική, θα έλεγα μάλιστα ότι εκτός από το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, δεν είχα βρει άλλο έργο που να τραβάει αμέσως την προσοχή και να σε κάνει να πεις, «α, να ένα κτήριο του Πιάνο» (άσε που το συγκεκριμένο το έχει κάνει μαζί με τον Richard Rogers).

Παρακολουθώντας όμως τον ίδιο τον αρχιτέκτονα να παρουσιάζει τα διάφορα ανά τον κόσμο projects του, και κυρίως, να εξηγεί τη φιλοσοφία πίσω από τη σύλληψη και δημιουργία τους, είδα με διαφορετικό μάτι τη δουλειά του και ενθουσιάστηκα από την προσοχή στις ελάχιστες λεπτομέρειες ενός μεγάλου έργου, καθώς και την προσπάθεια πίσω από κάθε έργο ώστε να είναι διαφορετικό από το άλλο, πάντα όμως σε σύμπνοια με το περιβάλλον του και τον στόχο που εξυπηρετεί.
Συν τοις άλλοις, ο Piano μου φάνηκε και καλός ομιλητής - μόνο η προφορά του στα αγγλικά ήταν κάπως κουραστική για να τον παρακολουθείς με άνεση. Μου άρεσε που άρχισε μιλώντας περί γειτνίασης της γενέτειρας του, Γένοβας, με την Αθήνα, αναφέροντας ως συνδετικό κρίκο τη θάλασσα της Μεσογείου, την οποία λατρεύει. Και φυσικά, το φως του ήλιου, που είναι τόσο χαρακτηριστικό στοιχείο στη ζωή των δύο αυτών τόπων.
Αν και 72 ετών, μιλούσε με ενθουσιασμό για την αρχιτεκτονική, σαν να ήταν περιπέτεια, ή μάλλον, ήταν ενθουσιώδης ακριβώς επειδή η αρχιτεκτονική είναι περιπέτεια.
Από τις απίστευτες δυσκολίες της δημιουργίας ενός αεροδρομίου πάνω σε ένα τεχνητό νησί (Kansai Airport), της ανακαίνισης αλλά και επέκτασης της Morgan Library στο ιστορικό κέντρο της Νέας Υόρκης («ανάμεσα σε κτήρια τόσο παλιά, που αναλογικά για τους αμερικάνους, είναι κάτι σαν παρθενώνας»), την αναδόμηση της Potsdamer Platz στο Βερολίνο, μέχρι το τωρινό ζητούμενο, αυτό της επίτευξης της «καλής θέας» (bellavista) σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη και χωρίς θέα περιοχή όπως η Καλλιθέα και το Φάληρο, όπου σύμφωνα με το σχεδιασμό, θα γίνει το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, που θα στεγάσει την νέα Εθνική Λυρική Σκηνή και την Εθνική Βιβλιοθήκη.

Εξαιρετικά μεγαλόπνοο έργο και μακάρι να γίνουν όλα τόσο ωραία, από αισθητική, περιβαλλοντική και λειτουργική άποψη (αλλά αυτό συνήθως παραμένει ευχή στην Ελλάδα…)

Τελοσπάντων, ας επιστρέψω στον Piano, ο οποίος περιέγραψε γλαφυρά την έννοια της «διαφάνειας» των κτηρίων, με την έννοια της αλληλεπίδρασης και του διαλόγου με τον περιβάλλοντα χώρο, όπως ας πούμε στα γραφεία-ουρανοξύστη της “New York Times” (η εφημερίδα της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ, στη καρδιά του κέντρου της πόλης αυτής, τι ωραία ιδέα), το Beyeler Foundation Museum στην Ελβετία, αλλά και το μουσείο για την Menil Collection και την γκαλερί Cy Twombly στο Τέξας.

Ο αρχιτέκτονας όμως πρέπει να είναι και ανθρωπολόγος, να αντανακλά τη φύση, την ιστορία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός τόπου στο έργο του, όπως στην περίπτωση του Πολιτιστικού Κέντρου στη Ν. Καληδονία, ή του Κέντρου Paul Klee στη Βέρνη.
Και βέβαια, να εφαρμόζει τις αρχές της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, μπας και υπάρξει κάποια εξοικονόμηση ενέργειας, δεδομένης της κατάστασης στην οποία έχουμε φτάσει σήμερα… Ας πούμε, η στέγη της Ακαδημίας Επιστημών της Καλιφόρνια, στο Σαν Φρανσίσκο, είναι καλυμμένη άκρη-ως-άκρη από γηγενή φυτά που δεν χρειάζονται άρδευση και που, αν κατάλαβα καλά από την προφορά του Πιάνο, σε συνδυασμό με τα υλικά και τον σχεδιασμό του φωτισμού και εξαερισμού του κτηρίου, κάνουν περιττή τη χρήση κλιματιστικού – κάτι σχεδόν ανήκουστο στις ΗΠΑ και δη στην Καλιφόρνια.

Είπε και άλλα πολλά ο Renzo Piano που δεν τα θυμάμαι τώρα. Η ομιλία του για τα έργα που έχει ήδη δημιουργήσει, αλλά και η παρουσίαση των σχεδίων του για τα ελληνικά έργα της Βιβλιοθήκης και της Λυρικής ομολογώ ότι με συνεπήραν. Ο συμπαθής Ιταλός σε ενέπνεε να συμμετέχεις οικιοθελώς στο όραμά του, έκανε απόλυτα κατανοητή τη φιλοσοφία του και άφησε έναν αέρα ευγένειας και ήρεμου, ανθρώπινου κοσμοπολιτισμού.

Πριν καν προλάβει να κατέβει από το βάθρο όμως, ο Πιάνο γιουχαΐστηκε εντόνως από φοιτητές της Αρχιτεκτονικής, οι οποίοι άρχισαν να κατεβαίνουν προς τη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής, όπου έλαβε χώρο η παρουσίαση, κρατώντας ένα τεράστιο κόκκινο πανό με συνθήματα κατά της τσιμεντοποίησης και υπέρ του πρασίνου και της απόδοσης των δημόσιων χώρων στο λαό.

Δεν νομίζω βέβαια ότι η διαμαρτυρία απευθυνόταν προς τον ίδιο τον αρχιτέκτονα. Ούτε ευσταθεί το περιεχόμενο της προκήρυξης που μοίρασαν τα παιδιά με το πανό, ως προς την παράγραφο που αναφέρει ότι τα έργα στο Φάληρο θα γίνουν χωρίς αισθητική και αρχιτεκτονική παρέμβαση – εδώ λέμε ότι κοτζάμ βραβευμένος και σεβαστός αρχιτέκτονας θα ασχοληθεί με αυτά! Κρίμα που η εκδήλωση έκλεισε με τόσο αγενή τρόπο για αυτόν.
Μάλλον η συγκεκριμένη παράγραφος ταιριάζει απόλυτα στα σχέδια για τον Βοτανικό, άλλη πληγή κι αυτή, και δεν αναφέρομαι στο γήπεδο.
Κατά τ’άλλα, το φυλλάδιο που μοιράστηκε έγραφε σωστά πράγματα, ωστόσο τα μικρόφωνα έκλεισαν, το τιμώμενο πρόσωπο φυγαδεύτηκε και κανένας διάλογος ή ερωταπαντήσεις δεν υπήρξε.
Μένει να δούμε σε έξι περίπου χρόνια αν θα μπορούμε να βολτάρουμε πάνω στη μακριά προμενάδα που θα οδηγεί ευθεία φάτσα στη θάλασσα, καθώς θα περιμένουμε να αρχίσει η παράσταση της Λυρικής, και που η όπερα δεν μ’αρέσει, αλλά αν γίνει τόσο καλό το μέρος όπως περιέγραψε ο αρχιτέκτονας, κάθε απόγευμα εκεί θα βρίσκομαι.

computer, not o.k.

Ερωτήσεις/παρατηρήσεις σχετικά με υπολογιστές που μου κάνουν στο γραφείο, και μου φαίνονται αστείες (αλλά δεν είμαι κομπιουτεράς, ούτε προγραμματίστρια):

• Ξέρεις μια μάρκα Dell; Μου πήραν τον παλιό υπολογιστή (οκτώ ετών, με οθόνη-μπαούλο) και μου έφεραν αυτόν τον φλατ, αλλά νομίζω η ανάλυση δεν είναι το ίδιο καλή.
• ΣΟΣ, μπορείς να έρθεις να με βοηθήσεις; Θέλω να τυπώσω ένα έγγραφο και μου βγάζει «είναι μόνο για ανάγνωση»!
• Μου βγαίνει μια γραμμή στη δεύτερη σελίδα, αλλά έχει τόσο χώρο στην πρώτη, πώς να την ανεβάσω επάνω; (πατώντας delete; backspace;…)
• Τα 24 μέγκαμπαιτ δεν είναι περισσότερα από τα 12 γκίγκα;
• Μα πού πήγαν τα ονόματα; Όχι ρε γαμώτο, είχα γεμίσει τόσες σειρές και τώρα δεν βλέπω τίποτα!! (σε αρχείο εξέλ, με ενεργοποιημένα τα freeze panes)
• Για να κάνω αντιγραφή ένα κομμάτι από ένα χαρτί και να το βάλω πάνω σε ένα άλλο χαρτί, πρέπει να τα’χω και τα δύο ανοιχτά;
• Μπορείς να με βοηθήσεις να βρω κάτι στο γκουγκλ; (και τελικά έψαχνε να βρει σε ποιο σημείο – του υπολογιστή; του εξπλόρερ; - να πληκτρολογήσει www, κλπ)
• Τι θα κάνω τώρα που άλλαξε η χρονιά και δεν έχω «Αρχεία του 2009»;; (ήθελε να δημιουργήσει ένα νέο φάκελο και να τον ονομάσει αρχεία 2009)
• Χάλασε ο υπολογιστής, δεν ανοίγει (η παλιά οθόνη είχε ένα «ζουληχτό» κουμπί που αργεί μερικά δευτερόλεπτα μέχρι πάρει μπρος, αλλά ο συνάδελφος το πατούσε απελπισμένος συνέχεια, οπότε δεν έβλεπε κανένα αποτέλεσμα)
• Το έχεις σπουδάσει το κομπιούτερ, ε;

ο μπύθουλας και το ουράνιο τόξο

homemade wallpapers

train in vain

…όμως, όποιος έχει μελαγχολίες, μοναξιές, ή απλά αναζητά ανθρώπινη επαφή, ας πάρει τον ηλεκτρικό.
Ο ησαπ κάνει έργα στις γραμμές, για δύο μήνες περίπου. Ο ησαπ φροντίζει να μας φέρνει πιο κοντά, δημιουργώντας ένα μοναδικά αγαπησιάρικο κλίμα με το να αραιώνει αισθητά τα δρομολόγια των τρένων και να σταματάει με τις ώρες σε κάθε σταθμό.
Αγκαλιές, ακουμπήματα, στριμωξίδι. A Whole Lotta Love, Μια Τεράστια Ταλαιπωρία.