Η προσπάθεια μετράει;

Προσπαθείς, πέφτεις κάτω, ξεσκονίζεσαι, ξανασηκώνεσαι, ξαναπροσπαθείς – άντε πάλι από την αρχή.

Desperation is a tender trap
It gets you EVERY time

όπως λέει και ο ποιητής

Αποκαΐδια

Όταν έλεγα για φωτιές, σίγουρα δεν εννοούσα αυτόν τον εφιάλτη. Τι μαλάκες που είμαστε τελικά…

Tropical Heatwave

And it burns, burns, burns...

Ήρεμοι δρόμοι

Οι δυο πιο ήρεμοι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας είναι η Χέυδεν και η Διδότου.
Η δε Χέυδεν είναι και ένας από τους ομορφότερους. Το έλεγα αυτό σε μια συνάδελφο τις προάλλες και με κοίταξε σαν να στραβοκατάπιε το κουλούρι της, beauty is in the eye of the beholder, after all. Αλλά, σκέψου, αυτά τα τε ρά στι α πεζοδρόμια με τις χοντρές, ορθογώνιες πέτρες και τα πανύψηλα, καταπράσινα δέντρα, είναι ενδεχομένως ό,τι κοντινότερο σε παριζιάνικο βουλεβάρτο διαθέτει αυτή τη στιγμή η Αθήνα.
Δεν είναι αυτό το ωραίο όμως, αλλά η αίσθηση ηρεμίας που επικρατεί, 5 μόνο δευτερόλεπτα περπάτημα από τη βαβέλ της πλατείας Βικτωρίας και μέχρι να βγεις στην Αχαρνών. Τα δε σπίτια είναι το κάτι άλλο, η επιτομή της αστικής κομψότητας. Έχει μετανάστες, ναι. Τις προάλλες καθόντουσαν δυο μαζί σε ένα πεζούλι και πείραζαν μια κοπέλα που περνούσε, καθώς στο απέναντι πεζοδρόμιο (τε ρά στι ο), περπατούσε μια μεγαλόπρεπη Αφρικανή, με στιλπνό δέρμα, προσεγμένο ντύσιμο και περίτεχνη κόμμωση, κρατώντας ένα παιδάκι από το χέρι κι ένα άλλο φασκιωμένο/κρεμασμένο στην πλάτη της.
Στη Διδότου έτυχε να πάω 2-3 φορές προσφάτως και κάθε που έστριβα δεξιά από την Ασκληπιού, ήταν σα να έπεφτα πάνω σε τοίχο ηρεμίας. Φτου φτου φτου για τους κατοίκους κιόλας, αλλά είναι κάπως εξωπραγματικό να φεύγεις από την τρέλα της Σόλωνος και λίγα λεπτά πριν βγεις στην κολωνακιώτικη πιάτσα, να περνάς σε ένα δρόμο-μικρογραφία γειτονιάς, όπου άνθρωποι βγάζουν ήρεμα βόλτα τα σκυλιά τους, λες και βρίσκονται σε κάποιο προάστιο.

Ό,τι θυμάμαι χαίρομαι

1) Τακτοποιούσα τη βιβλιοθήκη και ξέθαψα βιβλιαράκι-αφιέρωμα στον Man Ray. Εκπληκτική φωτογραφία-πρόκληση ("The Prayer"), δεν μπορούσα να την εντοπίσω λίγες μέρες πριν που έγινε ο χαμός με το βίντεο και την ΑρτΑθήνα, να είμαι και μέσα στα πράγματα;

2) Έχουν βγάλει και νέα τραγούδια οι Justice, αλλά προσωπικά είμαι ακόμα κολλημένη σε αυτό το βιντεάκι. Κάποιος να ξυπνήσει την κοπέλα ρε παιδιά!

3) Τους Muse τους απεχθάνομαι, αλλά το Starlight μου αρέσει, τρελά μπορώ να πω. Τόσο, που οδηγούσα και το τραγουδούσα, και είχα ανοικτό το παράθυρο και με κοιτούσαν όλοι και όταν το κατάλαβα, ήταν αργά και κοκκίνησα.

Με λένε Γιώργο και ό,τι θέλω τραγουδάω

Σας έλειψαν οι ζωντανές εμφανίσεις;
«Όχι, δεν μου έλειψαν. Το να είσαι σε περιοδεία – ως το αφεντικό 100 ανθρώπων – είναι μεγάλο άγχος. Οι άνθρωποι γύρω σου αρχίζουν να συμπεριφέρονται περίεργα. Η δικιά μου φιλοσοφία ζωής είναι γενικά να εμπιστεύομαι και να τα πηγαίνω καλά με όλους τους ανθρώπους. Θέλω με τη μουσική μου να κάνω τον κόσμο να ξεφεύγει από την πραγματικότητα και να μπορεί να εκφράζει τα συναισθήματά του, όχι να ξοδεύω χρόνο και ενέργεια για να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου στα μίντια».
[...]
Επιθυμείτε να υιοθετήσετε ένα παιδί; Θα σας άρεσε η ιδέα να γίνετε πατέρας;
«Όταν ήμουν μικρότερος σίγουρα. Τώρα νομίζω πως όχι. Το 70% των κοντινών μου ανθρώπων είναι στρέιτ. Πάντα μου άρεσε να κάνω παρέα με στρέιτ άνδρες και δυσκολευόμουν να αποσαφηνίσω ποιος πρέπει να είναι ο δικός μου περίγυρος. Έχω παρακολουθήσει τις ζωές τους και έχω δει την πολύπλευρη ευλογία του να κάνεις οικογένεια. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι η χαρά θα πρέπει να είναι πολύ μεγάλη για να μπορεί να ξεπερνά την τόσο μεγάλη έννοια, ανησυχία και ευθύνη. Τώρα που είμαι μεγαλύτερος βλέπω ότι το να έχεις εγγόνια είναι ίσως το μόνο πράγμα που σε κρατάει όταν η υγεία σου αρχίζει να σε εγκαταλείπει. Εμείς δεν προλαβαίνουμε ούτως ή άλλως για κάτι τέτοιο και είναι κρίμα. Συνεπώς δεν επιθυμώ να αποκτήσω ούτε παιδιά».
[...]
Καλώς ή κακώς, τα 80s θεωρούνται σήμερα μια δεκαετία που η μουσική θα ήθελε να ξεχάσει. Σας ενοχλεί αυτό; Είστε ακόμη περήφανος με ό,τι έχουν πετύχει οι Wham!;
«Ήταν μια αφελής εποχή. Αυτό που δεν θυμάται ο κόσμος είναι ότι οι Wham! Δεν διέθεταν στυλίστα. Ως έφηβοι κάναμε τα λάθη μας. Ήταν μια περίοδος όπου νέοι άνθρωποι, ατρόμητοι ακόμα και μπροστά στο θάνατο, αποφάσιζαν οι ίδιοι τι είναι και τι δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό. Δεν είχαμε ούτε παιδιά ούτε στεγαστικά δάνεια, ήμαστε μόνο για πάρτη μας. Δεν ντυνόμαστε σαν τη μαμά μας και τον μπαμπά μας αλλά σαν κανονικοί έφηβοι. Τώρα πια, με το που πατάνε τα δεκατέσσερα, τα κορίτσια θέλουν Prada και τα αγόρια το πιο εξελιγμένο γκάτζετ που κυκλοφορεί στην αγορά. Ντύνονται σαν μικρομέγαλα. Αυτό είναι πολύ άσχημο. Εμείς ζήσαμε σε μια εποχή που είχε πολλή πλάκα. Συνεπώς είμαι πολύ περήφανος με αυτό που υπήρξαν οι Wham!».

- απο τη συνέντευξη του George Michael στον Billy Sloan, δημοσίευση στο τελευταίο ΒΗΜagazino.

Να συμπληρώσω ότι τον αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο και ας μην τον έχω γνωρίσει από κοντά και μακάρι να πάνε όλα καλά και να γίνει η συναυλία του στην Αθήνα και να σταματήσουν τους περίεργους οιωνούς οι φαρμακόγλωσσεςςςς!

Ωραίοι άντρες, Δολοφόνοι

Σύμφωνα με τον Woody Allen τουλάχιστον: στην προηγούμενη ταινία του, ο Jonathan Rhys Meyers, στην τελευταία του, ο Hugh Jackman.

Και οι δύο προσπαθούν να ξεπαστρέψουν την Scarlett Johansson (αμ κι αυτή, φυτρώνει εκεί που δεν τη σπέρνουν).

Το Scoop είναι ωραίο για θερινό σινεμά ή για dvd στο μπαλκόνι. Επίσης, επιτέλους βλέπουμε τον Hugh σε ρόλο νορμάλ και όχι με στολή ιππότη, weirdo-επιστήμονα ή μεταλλαγμένου ήρωα.

Α, γλυκούλης και ως φωνή του Ρόντι του ποντικού, στο Flushed Away :)

Στα 31 καίγεσαι…

… αλλά δεν είναι στο χέρι μου, οπότε συνεχίζω ακάθεκτη.
Τα 32 μου φαίνονται ορόσημο, τεράστια αλλαγή, ούτε στο πέρασμα από τα 20-κάτι στα τριάντα δεν ένιωσα έτσι. Αλλά δε γαμιέται, μπορώ να κάνω κι αλλιώς;

Άλλες λαμπερές προσωπικότητες που γεννήθηκαν την ίδια μέρα με μένα, χμ, για να δω:
George H.W. Bush - 41st President of USA (1924) (whadda fuk??)
Chick Corea, - Jazz keyboardist (1941)
Brad Delp - Lead singer of Boston (1951)
Anne Frank - The Diary of Anne Frank (1929-1945)
Roy Harper - Musician (1941)
Bounty Killer - Rapper (1972)
Priscilla Lane - Actress (1915-1995)
Adriana Lima - Model (1981)
John Linnell – Musician, They Might Be Giants (1959)
Frances O'Connor - Actress (1967)
DJ Qualls - Actor (1978)
John Wetton - Singer for Asia and King Crimson (1949)
περισσότεροι εδώ

Ιστορικά γεγονότα που συντάραξαν τον κόσμο, κάποια 12η Ιουνίου:
1999: Russian and NATO troops enter Kosovo.
1994: In a referendum, Austria decides to join the European Community.
1994: Nicole Brown Simpson, wife of American football star and actor O.J. Simpson, and Ron Goldman found murdered at her home in Los Angeles.
1991: Boris Yeltsin is elected President of the Russian Republic.
1987: Queen Elizabeth II's daughter, Princess Anne, is given the title Princess Royal.
1975: Indian Prime Minister Indira Gandhi is found guilty of corrupt election practices in 1971 - but refuses to resign.
1957: American band leader Jimmy Dorsey died.
1922: Frederick Banting patents Insulin, the treatment for diabetes.
1900: The second German Naval Act proposes a German fleet of 38 battleships to be built within the next 20 years.
1898: Philippines declares independence.
1897: Swiss cutlery-maker Carl Elsener patents his penknife as a 'useful pocket tool' - later to become known as the Swiss Army Knife.
1839: Abner Doubleday is credited with inventing the game of baseball by drawing up the official rules in Cooperstown, New York - now the site of the United States National Baseball Hall of Fame and Museum.
1798: French leader Napoleon Bonaparte captures the Mediterranean island of Malta at the start of his expedition to conquer Egypt.
1683: The discovery of the Rye House Plot - a plan to assassinate King Charles II of England and his brother James, Duke of York.
1667: The world's first successful blood transfusion is carried out by Jean-Baptiste Denys, personal physician to King Louis XIV of France - transferring sheep's blood into a 15 year old boy.
περισσότερα εδώ

Επίσης, οι παρακάτω διάσημοι είναι συνομήλικοί μου, έστω και αν έχουμε διαφορετική μέρα γέννησης:
50 cent
Casey Affleck
Asia Argento
Drew Barrymore
David Beckham
Zach Braff
Jamie Oliver
Melanie Brown
Marion Cotillard
Stacy Ferguson
Lauryn Hill
Enrique Iglesias
Natalie Imbruglia
Angelina Jolie
Milla Jovovich
Eva Longoria
Tobey Maguire
Parminder Nagra
Tara Reid
Eric Szmanda
Niki Taylor
Charlize Theron
Kate Winslet
Liv Tyler
Tiger Woods
(ή αλλιώς, the closest i'll ever get to Angelina, Milla, Liv, Charlize, Kate, Lauryn, Fergie!!)

Spinning around

- Απρόσμενα όμορφος χώρος το «Σχολείον» στην Πειραιώς. Και τι δυνατότητες! Αν φτιαχνόντουσαν κάπως και οι κρανίου τόπος εκτάσεις γύρω από το ποτάμι…
- Πολύ ευχάριστη η παράσταση της Τέλειας Στρατηγικής (Marivaux). Ό,τι έπρεπε η «περιφορά των συναισθημάτων στον διάδρομο-πασαρέλα», εξαιρετικά τα κοστούμια, μίνιμαλ φωτισμός-σκηνικά και μια Μάσχα, μα τι Μάσχα!
- Βέβαια, αν πληρώνεις κανονικό εισιτήριο, περιμένεις να έχεις και κανονική καρέκλα να κάτσεις. Αν είναι να τη βγάλεις σε σκαμπό, δεν είναι δίκαιο τουλάχιστον να σε ενημερώσουν και εν συνεχεία να σου μειώσουν την ακριβή τιμή που πλήρωσες για εισιτήριο, opos Evropi?
- Ο σταθμός του μετρό στο Γκάζι έχει αλλάξει τα πάντα στην περιοχή. Προς το ομορφότερο και καλύτερο (μέχρι στιγμής, τουλάχιστον).
- Νυχτερινές διαδρομές: ο ταξιτζής οδηγεί και ακούει το Ελλάδα-Μολδαβία, προσπαθεί να μιλήσει στο κινητό και να ανάψει τσιγάρο, ο αναπτήρας πέφτει δίπλα στο χειρόφρενο, το χέρι ψάχνει στα τυφλά, ευτυχώς ο τύπος δεν βρίζει. Οι δρόμοι είναι μούσκεμα από τη βροχή, η βροχή έχει σταματήσει, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα αυτοκίνητα στους δρόμους.
- Η μετάφραση του όρου spin-off στα ελληνικά είναι «τεχνοβλαστός» (άσχετο).
- Τι παπούτσια να φοράνε άραγε οι κυρίες αύριο στο Ηρώδειο;
- Τα κινητά που χτυπάνε μέσα στο θέατρο σε παράσταση με σκηνή-συνέχεια των καθισμάτων (και τον ηθοποιό τόσο κοντά σου που να σε φτάνει το σάλιο του καθώς μιλάει) είναι συνήθως αφηρημένων γιαγιάδων που δεν ξέρουν κιόλας πώς να το βάλουν στο αθόρυβο και μόλις χτυπήσει, το σβήνουν εντελώς πανικόβλητες.
- Έπαιζε ζωντανά φλάουτο-σαξόφωνο-κιθάρα το γκρουπάκι στις «Οκτώ Γυναίκες»!
- Εκπληκτικό το σκηνικό σε αυτή την παράσταση και οι ερμηνείες, απολαυστικότατες.
- Ο Λούκος αγχωμένος, επιβλέπει μέσα στο κουβούκλιο έκδοσης εισιτηρίων, στη δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ - κάπως τρυφερό σαν εικόνα.
- Νομίζω ότι η διαδρομή από χαμηλά την Πειραιώς μέχρι την οδό Μάρνη είναι σα να μπαίνεις σε μηχανή του χρόνου: ξεκινάς από τη δεκαετία του ‘50, τρως φλασιές από το μέλλον στο ύψος του Γκαζιού και βουτάς πίσω στη δεκαετία του 70 με τα neon signs πέριξ της πλατείας Βάθη.
- Πώς κατάντησε έτσι το κτήριο του Ρόδον, θεέ μου…
- Και η βόλτα κλείνει με φρέσκιες Άθενς Βόις αργά το βράδυ της Τετάρτης, όταν πας να θεραπεύσεις την πείνα του τέλους της ημέρας στα κοντινότερα έβερεστ..

imoun ki ego stin ArtAthina

Ποιος είναι ο Τζέραρντ ρε παιδιά;

Κάποιες ώρες πριν αρχίσει ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ και οι αποβάθρες στον ηλεκτρικό είναι φίσκα.
Για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα τρένα που ανεβαίνουν προς το στάδιο είναι λιγότερα από αυτά που κατεβαίνουν προς κέντρο. Αδιαχώρητο.
Fair enough, σύσφιξη σχέσεων, είναι και η βροχή που φέρνει κάπως ρομαντική διάθεση, έχει πλάκα να βλέπεις κοκκινομάγουλους άγγλους κολλητά με ελληνίδες γιαγιούλες που φωνάζουν 'σόρι' και σπρώχνουν για να βγουν από την πόρτα, καθώς κάτι ψηλοί, αγριωποί ιταλοί μουρμουρίζουν από μέσα τους για το στρίμωγμα, μάλλον βρισιές.
Κόκκινες μπλούζες παντού, δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο, ακούω ανθρώπους να σχολιάζουν και να επαναλαμβάνουν σαν μάντρα «Άθενς δύοχιλιάδεσεπτά», θα πάω σπίτι να ακούσω το “Ferry cross the Mersey” (αν και ξέρω ότι δεν είναι αυτό το τραγούδι της Λιβερπουλ).

nights in Athens

Μια και είμαι σε θεατρικό mood, ας ξεψαχνίσω το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών (ένα λευκό αναδιπλούμενο χαρτάκι μέσα στο συρφετό των ιλουστρασιόν ενθέτων στις κυριακάτικες εφημερίδες).
Χρόνου θέλοντος και τσέπης επιτρεπούσης (λέμε τώρα), είναι μερικές παραστάσεις, όχι μόνο θεατρικές, που δεν θα ήθελα να χάσω:

• Φιλαρμονική Ορχήστρα Αγίας Πετρούπολης, 7+8/6, Ηρώδειο: θα ακουστούν Τσαϊκόφσκι, Προκόπιεφ, Στραβίνσκι, με σολίστ τους Σγούρο, Ματσούεφ, για καλό σκοπό (βλ. Σύλλογος Ελπίδα).
  
• Laurie Anderson, 19/6, Ηρώδειο: η τύπισσα είναι πολυτάλαντη, το πιο πιθανό είναι να τα δεις όλα.
  
• Sylvie Guillem & Akram Khan, 29+30/6, Ηρώδειο: χορεύουν σε χορογραφία του Akram Khan.
  
• Ρομπέρ Τομά, 8 Γυναίκες, 2-6/6, Πειραιώς 260: θέλω να δω την ντριμ-τιμ των ελλήνων ζεν πρεμιέ του θεάτρου (και όχι μόνο) με περούκες και φορέματα.
  
• Ροντρίγκο Γκαρσία, Cruda, Vuelta y vuelta, Al punto, Chamuscada, 20-22/6, Πειραιώς 206: Λίαν αιμάσσον, Αιμάσσον, Μισοψημένο, Καμένο…
  
• Ensemble intercontemporain, 25/6, Πειραιώς 260: ακούμε έργα Ντεμπισσύ, Μπάρτοκ, Μπουλέζ.
  
• Ομάδα χορού sinequanon, Homo Hameno Hamini, 4+5/7, Πειραιώς 260.
  
• The Forsythe Company, Heterotopia, 12-14/7, Πειραιώς 260: έργο του William Forsythe.
  
• Theseum Ensemble, Πεθαίνω σα χώρα, 30+31/7, Πειραιώς 260: σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.
  
• Pierrette Dupoyet, Τζελσομίνα, πολλές οι ημερομηνίες, πολλοί και οι χώροι: Θέατρο σε Τροχόσπιτο με την Όλια Λαζαρίδη, σε σκηνοθεσία του (ναι!) Βασίλη Μαυρογεωργίου.
  
• Χάινερ Μύλλερ, Κουαρτέτο, 2,3,6,7,8/7, Λυρική Σκηνή: η Ιζαμπέλ Υπέρ στην Αθήνα.
  
• Μαριβώ, Η τέλεια στρατηγική, 2-8/7, Το Σχολείον: προσμονή για τις κυρίες Μάσχα-Κεχαγιόγλου.
  
• Σοφοκλή, Αντιγόνη, 29+30/6, Επίδαυρος: η περσινή συνεργασία Βογιατζή-Μουτούση, τα εισιτήρια για όσους τρέξουν να προλάβουν.
  
• Atelier 31, Ευριπίδη, Μήδεια, 9-11/6, Το Σχολείον: η Μήδεια στα αλβανικά.
  
• Θέατρο του Ήλιου, Οι εφήμεροι, 22-4+27/6-1/7, Κλειστό Φαλήρου: σκηνοθεσία Αριάν Μνουσκίν.
  
  Αν έχω γράψει λάθος ημερομηνίες ή για το πλήρες πρόγραμμα, τιμές εισιτηρίων, κλπ, κλικάρετε στο site του Φεστιβάλ Αθηνών (απ'όπου και οι φωτογραφίες):

Ντουβάλ Μπαγκότ

Όψιμη θεατροφιλία, βροχερό απόγευμα ή επιθυμία να δω ένα θέαμα οικείο όσο και απρόσμενο μαζί;
Ο βασικός λόγος για να πάω στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ήταν για να παρακολουθήσω το καινούριο έργο του απίθανου διδύμου Βασίλη Μαυρογεωργίου – Κώστα Γάκη, «Μόνο την αλήθεια, μέρος 1».
Βλέποντας μια τόσο καλοφτιαγμένη, λιτή και απολαυστική παράσταση, αναρωτιέμαι αν αυτά τα παιδιά στη σκηνή είναι ό,τι έχει απομείνει στην Ελλάδα από το πάλαι ποτέ τρίπτυχο «νιάτα-φρεσκάδα-ταλέντο» ή αν έχουμε λίγο μπλέξει το ταλέντο με το θράσος μπροστά στην κάμερα και τη φρεσκάδα με τα ντιζαϊνάτα ρούχα ενός μαϊντανού στυλίστα.
Το μόνο ψεγάδι που μπόρεσα να βρω σε αυτή την παράσταση ήταν η απουσία ικανοποιητικού αριθμού σουρεαλιστικών τραγουδιών, όπως στην «Κατσαρίδα», το προηγούμενο έργο που ανέβασαν αυτοί οι 2 αξιοθαύμαστοι τύποι.
(Θερμή παράκληση προς κ. Κ. Γάκη: μπορείτε να γράψετε ένα καθαρόαιμο μιούζικαλ, πλιζ, πλιζ, πλιζ? Και να κυκλοφορήσετε ό,τι τραγούδια/μουσική έχετε φτιάξει μέχρι στιγμής για το θέατρο σε ένα σιντάκι! Πλιζ, πλιζ, πλιιιζ! Το φαν κλαμπ είναι έτοιμο και περιμένει.)
Δύο ακόμα ταλέντα προστίθενται στον δημιουργικό πανζουρλισμό του εν λόγω διδύμου: η Κατερίνα Μαυρογεώργη και ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου. Προστίθενται και αυγαταίνουν τον δημιουργικό αντίκτυπο της παράστασης στο πολλαπλάσιο.
Δεν έχω να πω τίποτα άλλο, εκτός του ότι έχω τρομερή περιέργεια και μεγάλη προσμονή να δω πώς θα συνδέσουν του χρόνου (να’μαστε καλά) το πρώτο με το δεύτερο μέρος της Αλήθειας που υπόσχεται ο τίτλος.

Slug*

*toobored2writeanythin

Κούραση

All around me are familiar faces
Worn out places, worn out faces
Bright and early for their daily races
Going nowhere, going nowhere
Their tears are filling up their glasses
No expression, no expression
Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, no tomorrow
And I find it kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying
Are the best I've ever had

so whats the use of falling in love?

Εσύ τι τύπος γραφείου είσαι;

Ο Πέφτουλας
(γένους αρσενικού)
Την πέφτει σε όλα τα κορίτσια, ασχέτου βεληνεκούς, δέσμευσης ή διαμετρήματος, και ό,τι κάτσει. Είναι ενοχλητικά κοινωνικός και διαχυτικός – θα αγκαλιάσει για να πει καλημέρα και θα βάλει το χέρι στον ποπό αντί για τη μέση σου για να αγκαλιάσει. Κάθε μέρα σε καλεί (εσένα και άλλες 35 θηλυκές συναδέλφους) και σε διαφορετικό μέρος όπου «θα περάσετε όμορφα» με «καλή μουσικούλα και τρέντι φατσούλες».

Ο πορνόγερος
(γένους αρσενικού)
Έχει ίδια χαρακτηριστικά με τον παραπάνω, μόνο που είναι αισθητά μεγαλύτερος σε ηλικία, παντρεμένος, με παιδιά. Κάνει συνέχεια πορνοδιαστροφικά αστεία και δε χάνει ευκαιρία να αναφέρει όλως τυχαίως κοσμητικά επίθετα (μεγέθους) που αφορούν το πουλί του.

Ο Ξερόλας
(bi)
Ξέρει τα πάντα, άσε να σου πει αυτός, άσε να σου δείξει. Δε σε αφήνει να ολοκληρώσεις τη φράση σου και αυτός/ή την έχει ήδη τελειώσει πετώντας μια δικιά του μπαρούφα. Φυσικό επόμενο να κάνει τραγικά λάθη και παραλήψεις λόγω άγνοιας, λάθη που δεν θα παραδεχτεί ποτέ, ούτε θα μάθει από αυτά.

Η Κουτσομπόλα
(bi και το ξέρεις)
Το αυτί της/του το ζηλεύουν όλες οι υπηρεσίες παρακολούθησης ανά τον κόσμο, για την δε ικανότητα «πανταχού-παρουσίας» απορεί και ο ίδιος ο θεός. Είναι η Τατιάνα και η Χριστίνα μαζί με τη μορφή Αγίας Τερέζας και Βέφας Αλεξιάδου χωρίς την ποδιά. Όταν θέλει να μιλήσει διακόπτει τον οποιονδήποτε, ακόμα κι αν έχει σοβαρή δουλειά, προκειμένου να πει τα μεγάλα νέα. Αν δεν το ξέρει η Κουτσομπόλα, δεν αποτελεί είδηση άξια σχολιασμού χρυσό μου.

Ο Ευθυνόφοβος
(bi)
Ακόμα και αν τον/την υποβάλεις σε μαρτύρια τύπου “Saw”, δεν πρόκειται να αναλάβει καμία πρωτοβουλία, επομένως ούτε ευθύνη. Αποφεύγει μετά βδελυγμίας να σηκώνει τηλέφωνα, παθαίνει πατατράκ όταν του απευθύνει το λόγο ανώτερος, δεν υπογράφει τίποτα που θα βγει εκτός εταιρείας αν δεν έχει περάσει από τα μάτια κάποιου «υπεύθυνου» πρώτα και πελαγώνει σε σημείο πνιγμού αν πρέπει να κρατήσει μια ώρα όλο το γραφείο μόνος του.

Ο καταβόθρας
(συνήθως γένους αρσενικού )
Περνάει απ’όλα τα γραφεία και «τσιμπάει» ό,τι βρει διαθέσιμο. Δε λέει ποτέ όχι σε κέρασμα, και όταν η πίτσα/ σαλάτα/ τυρόπιτα μείνει στη μέση, αυτός αναλαμβάνει να την τελειώσει γιατί είναι κρίμα κι άδικο να πάει φαγητό πεταμένο. Μην αναφέρετε μπροστά του/της τη λέξη γυμναστήριο ή μπόντυλάιν.

Ο τρακαδόρος
(bi)
Μοιάζει με τον προαναφερθέντα, μόνο που αυτός δεν σταματάει στο φαΐ - ρημάζει τα πάντα: τσιγάρα, στυλό, αναπτήρες, χαρτιά, ντεπόν, τσίχλες και ό,τι άλλο του γυαλίσει. Ανεπιστρεπτί και με το αζημίωτο πάντα.

Το γλειφτρόνι
(bi)
Αηδιαστικό είδος, η γλώσσα του κρέμεται πέντε οργιές μακριά, γλείφει κατεξοχήν το μεγάλο αφεντικό, αλλά και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, από το οποίο μπορεί να αποκομίσει όφελος, κύρος ή επιβεβαίωση.

Η νέα μάνα
(γένους θηλυκού)
Μόλις έχει επιστρέψει από την άδεια τοκετού και της λείπει το μωράκι της, ανησυχεί δε συνεχώς για το ποιόν της νεοπροσληθφείσας ουκρανής νταντάς που μένει τόσες ώρες μόνη με το βρέφος - κρέμεται συνέχεια από το τηλέφωνο, κάθε τρεις και λίγο ρωτάει αν το βλαστάρι είναι καλά. Αν δε τυχόν και το ταλαιπωρεί καμιά ύπουλη ίωση, έχεις το προνόμιο να ακούς με κάθε λεπτομέρεια την περιγραφή του "πράσινου σκατού" και ερωτήσεις τύπου "είναι φυσιολογικό αυτό γιατρέ;". Τρέχει και δε φτάνει σχεδόν ποτέ στην ώρα που πρέπει να φύγει η ουκρανή γιατί τελείωσε η βάρδια, και χιλιοπαρακαλάει μάνα/αδερφή/κολλητή να της κρατήσει μια ώρα το μωρό, μπας και μπορέσει να πάει για αποτρίχωση, που έχει καταντήσει με γάμπες πιο μαλλιαρές κι απ’του συζύγου (ευτυχώς, η τρίχα είναι ίσια, ενώ εκείνου κατσαρή).

Η γραμματέας από την κόλαση
(συνήθως γένους θηλυκού, αλλά όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά)
Για να φτάσεις εντός του γραφείου του μεγάλου αφεντικού και να κάνεις τη δουλειά σου, πρέπει να περάσεις τις πύλες της αδυσώπητης γραμματέως του. Πάντα πρέπει να τα έχεις καλά με τη γραμματέα, να λες κοπλιμέντα, να κερνάς γλυκά ή ό,τι άλλο και να την ταλαιπωρείς όσο το δυνατό λιγότερο με δουλειές σου (εμ τι το πέρασες;), ώστε να σου κρατάει σωστά τα μηνύματα στα τηλέφωνα, να σου λέει εγκαίρως τα απαραίτητα κουτσομπολιά, να σε βάζει σε καλή σειρά στην ουρά που περιμένει να δει το μεγάλο αφεντικό και αν είσαι τυχερός, να βγάζει καμιά φωτοτυπία όταν εσύ βρίσκεσαι στην τούρλα του σαββάτου (Δευτέρα πρωί).

Ο γκρινιάρης
(bi)
Γκρι το ένα, γκρι το άλλο, γκρι ετούτο, γκρι εκείνο (όχι το χρώμα γκρι).

Η ψωνάρα
(bi)
Επιδεικνύει συνεχώς τα logos στα ρούχα της/του, στα κλειδιά του αυτοκινήτου, στα γκάτζετ και τα αξεσουάρ, η δε ομιλία του/της είναι ένα συνεχές και κουραστικό namedropping: σε ποια μοδάτα στέκια πήγε το ΣΚ, σε πιο τρέντι μέρος έκλεισε για διακοπές το καλοκαίρι, με ποιόν σελέμπριτι πήγαινε μαζί σχολείο και ότι έχει φιλίες με τη γυναίκα του φίλου του ξάδερφου, του κολλητού του β’ αναπληρωματικού σεκιουριτά της Βίσση.

Let them eat cake

Παρακολουθώντας τη Μαρία Αντουανέττα της Sofia Coppola, συνειδητοποίησα ότι είναι μεγάλη αδικία να διαφημίζονται και να βγαίνουν στις αίθουσες επίπεδα και ανέμπνευστα φιλμ τύπου «Τα Φαντάσματα του Γκόγια» και να μένουν στα ράφια των βίντεο κλαμπ ταινίες σαν το Marie Antoinette.
Με μουσική υπόκρουση Bow Wow Wow και Siouxsie and the Banshees, αισθητική Sex Pistols meets Lily Allen και ένα άγγιγμα νέο-χίπικης διάθεσης, με έκανε να αισθανθώ μέρος της εποχής, παρατηρητής εκ των έσω, έστω κατώτερη κυρία επί των τιμών της Αυλής (που δεν έχει δικαίωμα να αγγίζει τη Βασίλισσα, μόνο να είναι στο ίδιο δωμάτιο με αυτή και να την βλέπει από μακριά).
Η Kirsten Dunst είναι σαν ζωγραφιά στην ταινία, τόσο χαριτωμένη, όμορφη, γλυκιά, χαμογελαστή (αν και όχι πάντα χαρούμενη), λεπτεπίλεπτη. Είναι καλή όχι μόνο στις grandes σκηνές, με τα χτενίσματα-πολυκατοικίες και τα χρυσοποίκιλτα ενδύματα, αλλά και στις «μικρότερες», όταν αποχωρίζεται τους δικούς της, όταν πρέπει να αποδεχτεί το άξενο πρωτόκολλο των Βερσαλλιών, όταν κλαίει που ο Λουδοβίκος δεν την πλησιάζει, και αρκετές άλλες.
Η ταινία πήρε Όσκαρ κοστουμιών, τα λόγια είναι περιττά για τη δουλειά της Milena Canonero, αλλά και όλα τα συστατικά του περιβάλλοντος χώρου είναι νόστιμα και αρκούντως βασιλικά: τα έπιπλα, τα σερβίτσια, τα υπέροχα γλυκά που οι γαλαζοαίματοι τσάκιζαν απροκάλυπτα, σε διάφορα σχήματα και χρώματα, οι αχανείς κήποι, τα λουλούδια και φυσικά τα χτενίσματα και τα βαψίματα των προσώπων, που αποτελούν αυτοδύναμα στοιχεία της σκηνογραφίας.
Μαμά της Αντουανέττας στην ταινία είναι η Marianne Faithfull, αλλά εκτός από τη Dunst, πιο πολύ μου άρεσε ο Steve Coogan στο ρόλο του πρέσβη-πιστού συμβούλου της Αντουανέττας.
Πάνω απ’όλα, μου άρεσε που η ταινία δεν είναι διδακτικά ιστορική, αλλά ένα ψυχανέμισμα της ζωής ενός πολυσυζητημένου ιστορικού προσώπου.

contemplating on the darling buds of May

Συννεφιές

Γυρίζοντας από την κηδεία, νιώθω σφυριά να χτυπάνε μέσα στο κεφάλι μου.
Άθελα μου, θυμάμαι εικόνες από την τηλεοπτική σειρά Γραφείο Κηδειών Φίσερ (6 Feet Under) και πώς κορόιδευα τα αμερικανάκια που έχουν κάνει μπίζνα και θέμα πρεστίζ τη διαδικασία προετοιμασίας και μετάβασης στην τελευταία κατοικία.
Με ένα τηλέφωνο, άντε και μια επίσκεψη στο Γραφείο, προκειμένου να διαλέξει το κατάλληλο ξύλο για το φέρετρο, ο πελάτης νιώθει ικανοποιημένος και ανακουφισμένος ότι τα διαδικαστικά του αποχαιρετισμού του αγαπημένου αποθανόντος έχουν τακτοποιηθεί πλήρως και με τον πλέον αξιοπρεπή τρόπο.
Στην Ελλάδα πρέπει να κάνεις πολλά τηλέφωνα (τουλάχιστον) προκειμένου να οργανώσεις το μακάβριο γεγονός. Επίσης, καλό είναι να βοηθήσουν και οι άμεσοι συγγενείς στη διαδικασία, γιατί άμα έχεις τον πόνο σου για το χαμό του ανθρώπου σου, εύκολα ξεχνάς να παραγγείλεις παξιμαδάκια για τον καφέ ή ακόμα και να κάνεις τις απαραίτητες κρατήσεις για τον άγευστο καφέ της παρηγοριάς, αφού η τελετή θα έχει λάβει τέλος.
Επιπρόσθετα, να έχεις να χαιρετήσεις στη σειρά όλους αυτούς τους ανθρώπους, ενώ είσαι ξενυχτισμένη και μακριά βυθισμένη στις σκέψεις σου.
Δεν έχω πρόθεση να αστειευτώ με τέτοια γεγονότα, ούτε καν να το τολμήσω διανοούμαι, μόνο σκέφτομαι ότι ο ελληνικός τρόπος πένθους και ταφής, ίσως επίτηδες να είναι ψυχοβγαλτικός, επίπονος, ψυχοφθόρος, ώστε από τη μια μεν το μυαλό να ασχολείται με πρακτικά πράγματα, κερδίζοντας χρόνο μέχρι να αρχίσει να εξοικειώνεται με το ασύλληπτο γεγονός της απώλειας, από την άλλη δε, όταν αυτό αναπόφευκτα συμβεί, να έχει όλη τη στήριξη συγγενών και φίλων και να κλάψει μέχρι λυγμών στην αγκαλιά τους, καθώς οι πολλαπλές συνειδητοποιήσεις της επερχόμενης πραγματικότητας, της επόμενης ημέρας, τον χτυπούν σταδιακά η μία μετά την άλλη.

(Μικρή φιλενάδα, δεν μπορώ να πω αξιοπρεπή συλλυπητήρια σε κοντινά και αγαπημένα πρόσωπα, η γλώσσα αρνείται να ξεκολλήσει από τον ουρανίσκο, είμαι μια απογοήτευση. Κερνάω καφέ όταν μπορέσεις, για να σου πω από κοντά ότι ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ.)