yes, they do

Ωρεβουάρ

"Τα μπορντό κουρτινάκια της τζαμαρίας, η ψάθινη ταπετσαρία, τα υφαντά αμπαζούρ της Λορεντζάτου, τα κομό με τα μπιμπελό, οι πίνακες του Σούντα και ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός του Αριστομένη Προβελέγγιου ψιθυρίζουν “Au Revoir” στα 50 χρόνια που μεσολάβησαν από τις 10 Μαρτίου του 1958 μέχρι σήμερα.

Στο vintage bar της Πατησίων, ο χρόνος έχει παγώσει σε βραδιές με τσιγάρα Sante και αναπτήρα Zippo, διπλό malt ουίσκι, κοκτέιλ σκρουντράιβερ σε συνδυασμό με παράνομα φιλιά στον απομονωμένο καναπέ του παταριού. Ο Ψαθάς να εμπνέεται τις ιστορίες του από τις εξιστορήσεις του ιδιοκτήτη, ο Ηλιόπουλος να περνάει μετά το θέατρο για ένα metaxa πέντε αστέρων και ο Frank Sinatra να επισκέπτεται το Au Revoir μετά τη συναυλία του στην Αθήνα (1992).

Ιδανικό για το πρώτο ή ακόμα περισσότερο για το τελευταίο – κινηματογραφικό – rendez vous, μια εναλλακτική μηχανή του χρόνου που σε μεταφέρει ακαριαία στην κραιπάλη της δεκαετίας του 1960, το Au Revoir έχει συμφιλιωθεί με το μισό αιώνα ζωής.

Με αλμυρά πτι φουρ και κρακεράκια σε σχήμα ψαράκι, την coca cola σε ξεχωριστό μπουκάλι και το bourbon σου στο ποτήρι (για να ορίσεις εσύ τη δοσολογία), με θαμώνες που παραπέμπουν σε casting για κάποιο ιδιάζον film noir και ένα επιμελώς ημιφωτισμένο σκηνικό, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ακριβώς σε ποια χρονολογία βρίσκεσαι. Ίσως μόνο εάν κάθεσαι στο τραπέζι πίσω από τη τζαμαρία και παρατηρείς τα σύγχρονα αυτοκίνητα που διασχίζουν την οδό Πατησίων."
- Ματίνα Κουσίδη, από τη σημερινή Athens Voice


Λοιπόν, αυτό το μέρος κάνει ακόμα και έναν μη-πότη άνθρωπο σαν κι εμένα, να θέλει να στεγνώσει κάθε ποτήρι αλκοόλ μέχρι τον πάτο, το ένα μετά το άλλο, συνοδεία πάντα του κράκερ σε σχήμα ψαριού…

Είναι κάπως συνωμοτικό μπαρ το Au Revoir, αν όχι για παράνομα φιλιά, σίγουρα για ασυγκράτητες εξομολογήσεις, εκμυστηρεύσεις κάθε είδους.

Ίσως να φταίει το φως, όπως βγαίνει από αυτά τα υφαντά αμπαζούρ. Στο πατάρι είναι πολύ ωραία.

Και το πιο καλτ σημείο του μαγαζιού είναι η φωτισμένη βιτρίνα-έπιπλο, με τα πάσης φύσεως ποτήρια και ποτηράκια αλκοολούχων ποτών…

take me on a trip, I'd like to go some day

Κανονικά, δε μου αρέσουν τέτοια τραγούδια, αλλά το American Boy είναι το ιδανικό "goodbye winter, hello spring" tune. Μ'άλλα λόγια, με έχει πιάσει η άνοιξη.

(Κρίμα που δεν το λέει μόνη της η Estelle, αλλά πρέπει να ανεχόμαστε μαζί της και τον K. West. Οκ, τώρα σταματάω τη γκρίνια.)

Grassman

My darling, I would not die
I would kill for you
And let me choose the man who is the sacrifice
Shout and groan and cry and bite
Make me forget my pain
Scratch my back and pull my hair
Make me forget my name

I am the Grassman
Put me where you choose
I am the Grassman
I will burn for you

Come the storms that try to doubt us
We won't feel the rain
Alas the world is worthless now
I see my fate
Darling, you are my heroine
The everything I need
Come into my arms
Don't let me bleed

Up on a hillside in the night
Burn so fierce I scorch the sky
Join me now, stand by my side
And in the morning we'll be gone
Let the blessed people come
They're standing in the shadows where you shone

Grassman - Dodgy

όπως το δει κανείς

παραλογισμοί (daydreamin')

Είναι μέρα και ονειρεύομαι. Περιμένω στην ουρά στο ΑΤΜ, βαριέμαι και με χτύπησαν τα παπούτσια, κάνει ζέστη, περιμένω…

Υπνωτίζομαι με τους ήχους των κινητών τριγύρω και τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις των χεριών στo μηχάνημα - αρχίζω να «φεύγω»…
Πάω στην πιο νωχελική και έρημη παραλία που υπάρχει, γυαλί ηλίου, μαγιό-παρεό, ξαπλώνω στην σεζλονγκ, η ομπρέλα από κλαδιά φοίνικα απλώνει παχύ ίσκιο, έχει ζέστη αλλά και ένα δροσερό αεράκι, μπροστά βλέπω μόνο θάλασσα, πλάι μόνο άμμο, βάζω τέρμα τους Vampire Weekend, ξαπλώνω, τεντώνομαι, από την κορφή ως τα νύχια, ξανά και ξανά, και λίγο ακόμα, αρχίζω τις μαργαρίτες, προσπαθώ να αποφασίσω ποιο βιβλίο να διαβάσω, ή μήπως περιοδικό, κάνω κύκλους με τα πόδια στην άμμο, αφουγκράζομαι τον αχνό παφλασμό των κυμάτων, έρχονται από το πουθενά και μου κάνουν αέρα, μου κάνουν μασάζ, αλόε βέρα και καρύδα στον αέρα, ή μήπως …όχι;

Βαριά σαπίλα, ξινίλα και ταγκίλα έρχεται απ’το βουνό των σκουπιδιών παραδίπλα, ήρθε η σειρά μου στο μηχάνημα, έφυγε η παραλία, έφυγε κι η κάρτα από τα χέρια, τι θέλω γω τα όνειρα, αφού σπάνια ονειρεύομαι.
Η Dusty το’χει πει καλύτερα, “daydreaming (you gotta wake up!)".

Ηρακλής, Προμηθέας ή Άτλαντας;

:)

i just dont know wat to do wit myself

on an escapade, baby

Σαράντα μέρες (και κάτι) νηστεία, δεν την αντέχω, το ομολογώ. Εδώ, με της Καθαρής Δευτέρας τη νηστεία ίσα που τα έβγαλα πέρα.
Ωστόσο, με τη συνοδεία ενός καλού κρασιού, πολλά φαρμάκια πάνε κάτω.

Αστειευόμενη υπερβάλλω, αλλά δοκίμασα επιτέλους το Sauvignon Blanc “Escapades” και ομολογώ ότι οι Γεροβασιλείου-Τσακτσαρλής το έκαναν πάλι το θαύμα τους.

Μετά την πρωτοφανή, αλλά δικαιολογημένη επιτυχία – ποιοτική και εμπορική, ως είθισται να λέγεται - του Κτήματος Βιβλία Χώρα, οι δυο πρωτοπόροι έλληνες οινοπαραγωγοί, μετέφεραν την έμπνευσή τους από το Παγγαίο της Ελλάδας, στο Stellenbosch, την κύρια ζώνη παραγωγής κρασιού της Νότιας Αφρικής.

Ευχάριστη οξύτητα, σπιρτώδη εσπεριδοειδή στον ουρανίσκο, αν το παγώσεις σωστά, άνετα μπορεί να γίνει το κρασί του καλοκαιριού. Και για πιο πριν όμως, τη νηστεία που λέγαμε, βλέπε θαλασσινά και λιτά μαγειρέματα, είναι ό,τι πρέπει.

Ακούγομαι σαν διαφήμιση, αλλά οκ, το κρασί μου άρεσε, γιατί να το κρύψω;

Οι δύο οινοπαραγωγοί παρουσιάζουν τη φιλοσοφία των συγκεκριμένων κρασιών στο φετινό Οινόραμα – το γνωστό και πλέον αναμενόμενο ανοιξιάτικο τριήμερο ενημέρωσης/δοκιμής-ευγενικού φτυσίματος των εν Ελλάδι οινοφίλων…

έσβησαν τα φώτα, έλα πιο κοντά

Στρίβω αριστερά από τη λεωφόρο και μπαίνω σε ένα κόσμο σκοτεινό και σκονισμένο: λόγω της απεργίας της ΔΕΗ, η γειτονιά δεν έχει καθόλου ρεύμα, αλλά και λόγω των έργων της ΔΕΗ, που κατά σύμπτωση γίνονταν εκεί το ίδιο διάστημα, τα αυτοκίνητα είναι καλυμμένα από πηχτή σκόνη.

Τα φώτα του αμαξιού μου μοιάζουν με τεράστιους προβολείς μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι – ξύνουν την επιφάνεια των άλλων αμαξιών, του σκαμμένου δρόμου, των τοίχων των σπιτιών, σαν να μπήκα σε σκηνικό ταινίας τρόμου, όπου τα τέρατα έφαγαν όλους τους ανθρώπους και έμειναν μόνο τα αντικείμενα-κουφάρια. Σωματίδια σκόνης στροβιλίζονται μπροστά στο τζάμι μου, η μόνη κίνηση που παρατηρώ στο δρόμο εκείνη την ώρα.
Ένα στενό πιο κάτω βλέπω ανθρώπους στο μπαλκόνι, συγκεντρωμένους γύρω από ένα αναμμένο κερί, μιλάνε και γελάνε, η ψύχρα του βραδιού είναι υποφερτή και το σκηνικό είναι κάπως κωμικό. Θυμάμαι τη συνομιλία μιας κοπέλας με τη φίλη της, στο τρένο, «χτες κόπηκε το φως βραδιάτικα και δεν είχαμε τι να κάνουμε με τον Μ.» Και γω που νόμιζα ότι μπορεί να προέκυπτε και κανένα baby-boom μετά από τόσες διακοπές ρεύματος...
Την άλλη μέρα είμαι σε άλλη περιοχή, ανεβαίνω την Ηρακλείου προς Πεύκη, αυτή τη φορά το ρεύμα έχει κοπεί κατά μήκος του μεγάλου δρόμου. Μια σκοτεινή, σαν κοιμώμενη, Ηρακλείου, ουάου, καλό και τούτο.

Στη μεγάλη διασταύρωση τρομάζω λίγο, καθώς δεν λειτουργούν τα φανάρια. Όμως ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου μου παραχωρεί προτεραιότητα. Μπορεί το σκοτάδι να μη μας φέρνει πιο κοντά τελικά, λες όμως να μας κάνει πιο ευγενικούς;
Ανεβάζω ταχύτητα και το μόνο που σκέφτομαι είναι να έχει ρεύμα εκεί που πάω, να βρω κάτι μαγειρεμένο για φαί, πεινάω πολύ.

Σκόνη, πιστολίδια, ο Ράσελ και ο Κρίστιαν

Αγαπητέ σινεφίλ, μη φοβηθείς να δεις το Τελευταίο Τρένο για τη Γιούμα. Είναι καλή ταινία.

Έχει τη μουσική του παλιού, τυπικού γουέστερν, έχει τη φωτογραφία (Phedon Papamichael) του παλιού, τυπικού γουέστερν, και έχει την καλή χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, Russell Crowe και Christian Bale.

Εντάξει, αυτοί οι δύ μπορεί να κυκλοφορούν συνέχεια σκονισμένοι, άπλυτοι και αξύριστοι, αλλά οι μεταξύ τους αναμετρήσεις, λεκτικές και πιστολιδικές, είναι πολύ «δεμένες» και υποβλητικές, θα μπορούσαν να υπάρχουν σε μια οποιαδήποτε καλή περιπέτεια και όχι απαραίτητα μόνο σε γουέστερν.

Άσε και που και η ιστορία δεν είναι αυστηρά γουεστερνική, έχει κάτι από ξανθόπουλο, άτιμη κοινωνία, τι κάνει ο άνθρωπος για τα λεφτά, κλπ.

Ο τρίτος καλύτερος στην ταινία είναι σίγουρα ο (εικονιζόμενος) Ben Foster - τον έχει το ρόλο του κακού, γυαλίζει το μάτι του σου λέω! Ωραίο τζάκετ, παρεμπιπτόντως.

celebrity woman’s day

(λίγο μετά την «ημέρα της γυναίκας»…)

- Το εξώφυλλο του Μαντονακίου για το Dazed είναι τόσο χάλια, που ούτε η Μπρίτνεϋ στο χάλι που έχει φτάσει δεν θα φαινόταν έτσι. Το εξώφυλλο του Interview ωστόσο, είναι καλύτερο, πολύ καλύτερο. Το νέο τραγούδι της, χμ και πάλι χμ…

- Η Κέλι το δουλεύει πολύ καλά.

- Η Τζάνετ χρειαζόταν να επιστρέψει τώρα; Κάποια τραγούδια από το νέο της δίσκο ψιλοακούγονται η αλήθεια είναι, αλλά το νέο της κλιπ είναι άκρως ξενερωτικό, ούτε ο Μάικλ δεν θα παρουσίαζε τέτοια χαζομάρα! (ακόμα χειρότερα, μοιάζει με διαφημιστικό για σοκολάτα γάλακτος)

- Θεά-του-σεξ-Καλομοίρα ή αυτό-μας-έλειπε-τώρα; Το ερώτημα απασχολεί πολλές αντροπαρέες.

- Επίσης σε άντρες φίλους, θέτω το ερώτημα, σας αρέσει το Mercy; - «αυτό που το τραγουδάει μια ξανθιά;», «ναι», και χαμογελάνε πονηρά: «ωραίο γκομενάκι».

- Και μια ερώτηση-απάντηση από τη συνέντευξη της Κ. Δελημήτρου στο "Κ" της σημερινής Καθημερινής:

Τι αλλάζει στον καθένα όταν μπαίνει στα blogs;

Η κουλτούρα του διαλόγου. Πριν μπεις στο Ίντερνετ, θεωρείς τον εαυτό σου πολύ σημαντικό. Κανείς δεν σου λέει ότι είσαι μαλ... γιατί θα του δώσεις μια μπουνιά. Εκεί γράφεις την "κειμενάρα" σου και μπαίνει ένας ανώνυμος και σε κάνει σκόνη λέγοντάς σου "τι είναι αυτά που γράφεις". Πρέπει να υπερασπισθείς με επιχειρήματα τον εαυτό σου για να σταθείς δίπλα στους άλλους. Αυτό σου κάνει πάρα πολύ καλό, ακόμα κι αν βρίζεσαι. Χάρη στην αντιπαράθεση βγαίνουν καλύτερα πράγματα.

(Το πιο ξενέρωτο ραδιόφωνο του κόσμου, το ελληνικό. Αν ακούσω άλλη μια φορά ερώτηση τύπου «πιστεύετε ότι στα αντρικά περιοδικά η γυναίκα παρουσιάζεται ως αντικείμενο;» σε αντίστοιχο υπεύθυνο, την Ημέρα της γυναίκας, ε, θα βάζω πλέον μόνο mp3.)

T + G = love 4ever

Manga - μάσκα, καραγκιόζης - άγγλος τουρίστας, ακορντεόν & φουστανέλα, έρωτας & προδοσία, Τάσος - Γκόλφω: κωμειδύλιο, με φόντο το τελευταίο επιζήσαν δέντρο της Πελοποννήσου.

gολφω version 2.3 beta @ θέατρο Πολιτεία

all the pain was worth it

This guy was meant for me
And I was meant for him
This guy was dreamt for me
And I was dreamt for him

This guy has danced for me
And I have danced for him
This guy has cried for me
And I have cried for him

This guy has prayed for me
And I have prayed for him
This guy was made for me
And I was made for him

Many miles many roads I have traveled
Fallen down on the way
Many hearts many years have unraveled
Leading up to today

I have no regrets
There's nothing to forget
All the pain
Was worth it

Πετρέλαιο, καπιταλισμός και διάδρομοι στα σινεμά

Έχω μπει στο σινεμά, καθώς και στο mood να δω καλή ταινία, αλλά πίσω μου κάθονται δύο κυριούληδες, γύρω στα 60, κυριευμένοι από επιθυμία για σχολιασμό επί παντός καλλιτεχνικού, κυρίως όμως κινηματογραφικού επιστητού.

Εννοείται ότι είναι ενοχλητικό να πιάνει ακατάστατη φλυαρία τον (άγνωστο σε σένα) διπλανό/πισινό/μπροστινό στην αίθουσα και να μη σε αφήνει να δεις αναπόσπαστος το φιλμ, αλλά οι διάλογοι αυτών των 2 τύπων ήταν οξυδερκείς και χαριτωμένοι.

Από όσα πρόλαβα να συγκρατήσω: σχολίασαν την περίεργη επιλογή της Ακαδημίας να βραβεύσει φέτος την ταινία των Κοέν και όχι την ταινία «με τον πετρελαιά» - οι αμερικάνοι λέει, δεν ήθελαν να ευνοήσουν μια πολιτική ταινία.

Στη συνέχεια, και καθώς ορδές νεαρών τους σήκωναν, φορτωμένοι με ποπκορν και αναψυκτικά, για να κάτσουν στις μέσα θέσεις, παρατήρησαν πόσο ανυπόφορο είναι που, η επιδίωξη του καπιταλιστικού κέρδους έχει κάνει πλέον τις κινηματογραφικές αίθουσες όλο και να μικραίνουν το χώρο ανάμεσα στα πόδια σου και στα μπροστινά καθίσματα.

Στο διάλειμμα, ρώτησαν τα παιδιά που έβγαιναν, προς τα έξω αυτή τη φορά, αν τους άρεσε το έργο (όντας και λίγο σοκαρισμένοι προφανώς από τις βίαιες σκηνές του “No country for old men”) ή αν προτιμούσαν τον πετρελαιά. «Ποιόν πετρελαιά;» απάντησαν τα παιδιά, και εκείνοι γέλασαν.

(Παρεμπιπτόντως, παράξενη, όσο και εκκωφαντική η έλλειψη μουσικής στην ταινία των Κοέν. Ασχέτως αυτού, εγώ προτιμώ τον πετρελαιά.)

Τελικά, δεν χύθηκε τίποτα

Εκτός ίσως από τα δάκρυα της Marion Cotillard, στα όσκαρ, δατ ιζ.
Πάνω-κάτω όλα πήγαν όπως είχε προβλεφθεί. Ευχάριστη έκπληξη ήταν η βράβευση της Τίλντα Σουίντον για τον β’ γυναικείο ρόλο.
Κρίμα να μην έχουμε δει ακόμα στην Ελλάδα την ταινία των Κοέν, η ώρα πλησιάζει βεβαίως, αλλά ήταν ωραία, πχ, που ξέραμε περί της μπρουτάλ – και βραβευμένης πια - ερμηνείας του Daniel Day Lewis στο “There will be Blood”, καθώς το φιλμ είχε ήδη βγει στις αίθουσες.

Ο ήρωας της ταινίας λέγεται κι αυτός Ντάνιελ, και αντιπροσωπεύει ένα άσχημο κομμάτι του εαυτού μας, που όλοι λίγο-πολύ έχουμε, άσχετα αν δεν το δείχνουμε προς τα έξω. «Έχω τον ανταγωνισμό μέσα μου», «Δεν θέλω να με πλησιάζουν, μισώ όλους τους ανθρώπους», είναι μερικές από τις αξέχαστες ατάκες του στην οθόνη.
Ο Ντάνιελ (ο ηθοποιός) έχει αποδείξει την φοβερότητα και τρομερότητά του, δεν χρειαζόταν και αυτήν την ταινία για να μας το (επι)δείξει άλλη μια φορά.

Παρόλαυτά, είναι μάλλον ευτύχημα που ενσάρκωσε αυτός τελικά, ετούτη τη μισητή σκατόφατσα, τον μαγκούφη, pathetic excuse for a human being, που είναι ο ήρωας αυτού του έργου.

Αδικία όμως που πέρασε στην αφάνεια ο δεύτερος ρόλος του Paul – Little Miss Sunshine – Dano. Δηλαδή αυτοί στα όσκαρ, έκλειναν το ένα μάτι και δεν τον έβλεπαν καν, όταν εμφανιζόταν στην οθόνη; Πώς γίνεται να τον έχασαν; Κορυφαία παρουσία ο νέος! Και η μουσική ήταν κορυφαία, όχι να την ακούς στο κρεβάτι σου με κλειστά μάτια, αλλά από πλευράς δεσίματος με την εικόνα. Totally narrative, η μουσική είχε κι αυτή το δικό της ρόλο.
Το Όσκαρ α’ ανδρικού πάντως, εγώ θα το έδινα στον Tommy Lee Jones, για το “In the Valley of Elah”.
Σε κάθε περίπτωση, το αγαπημένο μου βραβείο φέτος, ήταν για την ταινία κινουμένων σχεδίων, δηλαδή χάρηκα που πήρε το βραβείο ο Ρατατούης. Δίχως αστείο, είναι από τις ταινίες της χρονιάς.

Ειδικά η σκηνή που ο κριτικός ακουμπά τα χείλη του στο πηρούνι για να δοκιμάσει το πιάτο που έφτιαξε γι’αυτόν ο chef ποντικός, ε, πρόκειται περί συμπυκνωμένης, σε λίγα σκιτσαρισμένα καρέ, κινηματογραφικής μαγείας…

Very Desirable Objects, p.2

cave ring

Very Desirable Objects, p.1

i don't know what you do, but you do it well, i'm under your spell

in & out of love

As soon as I wake up
Every night, every day
I know that it's you I need
To take the blues away

It must be love, love, love
It must be love, love, love

And it's a hard winter's day
I dream away...

It must have been love, but it's over now
It was all that I wanted, now I'm living without
It must have been love, but it's over now
From the moment we touched till the time had run out

χιόνι ήταν, και πάει