Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009

Soccer City


Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010: θα διοργανωθεί στη Νότια Αφρική (σε 10 διαφορετικά στάδια).

Soccer City, Johannesburg: το στάδιο όπου θα λάβει χώρα ο μεγάλος τελικός.

Χωρητικότητα: 95.000 θεατές.

Αρχιτεκτονικός σχεδιασμός: Boogertman & Partners

Σχεδιαστική ιδέα: "A football stadium like an “African Pot” (calabash) that shines in typical African colours"


“We struggled for a long time to find a cladding material which could create the idea of a clay pot. Initially, we were going to use aluminum but the tenders came back too expensive. By pure chance, we managed to find a product which is an extruded concrete panel, made up of laminated concrete layers and fibre-glass reinforcing”.
The panels measure 1,2x1,8m and are only 13mm thick. Six different colours have been used, varying from ochre to brown and red.


Through its excellent eco-profile, the energy consumption of fibreC is significantly lower compared to alternative façade products: The production of fibreC has 40% less global warming potential than fibre cement panels or aluminium sheets.


Just south of Johannesburg, towards Soweto, Soccer City is built on the dark red soil of a defunct gold mine. Indeed, the hills that separate Soweto from South Africa's largest city are man-made, built from the refuse of one of the world's largest (and now fully plundered) treasure sites. More than £70m will be spent improving transport around Johannesburg; the current plan is to ferry most fans between the city and the stadium on high-speed buses tethered together in long crocodiles.



Temperatures at the tournament are expected to be cool. Keeping with theme, a museum inside the stadium will be dedicated entirely to African pots.

There are currently 50 murders a day in South Africa, a country described as "a killing field" by its own security minister in November. Will the 500,000 visiting football fans be at risk? "The fact is that the most peaceful time in Africa is before, during and after football matches," tournament organiser Danny Jordaan said in December, suggesting that here football soothes rather than aggravates the average fan.


pics & info from: 1, 2, 3, 4

Boom boom acka-lacka lacka boom

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009

άνετα θα ξαναπήγαινα...


"We're now just 3 days away from the opening night of Madonna's 2009 Sticky & Sweet Tour! The Material Girl and her whole band are busy rehearsing for the show, which will be played 29 times in 25 different cities all over Europe from July 4th to August 2nd.
The 2009 leg of the tour is to feature some changes, including a couple of songs that were not performed last year, so get ready for what promises to be another amazing experience! If you're still looking for tickets, please visit the Tours page now.
While we all can't wait for the tour to begin, we are happy to share 2 photos taken during the rehearsals in New York City. Enjoy and see you at the show!" (...)


... αλλά δεν :(

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009

Τρίτη 30 Ιουνίου 2009

Kitty Lullaby

Soft kitty, Warm kitty,

Little ball of Fur

Happy kitty, Sleepy Kitty

pur, pur, pur

Παρασκευή 26 Ιουνίου 2009

MJ


Η καριέρα του ήταν νεκρή εδώ και χρόνια, παρόλαυτά σήμερα δεν μπορούσα να δεχτώ ότι πέθανε κι ο ίδιος ο Μάικλ Τζάκσον. Εφηβική αντίδραση, για μια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί;
Μένει μόνο η μουσική και οι αξεπέραστες χορευτικές κινήσεις.
Ό,τι κι αν έκανε, όποιος κι αν ήταν: καλή ανάπαυση.

Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009

I'm Not Scared (yeah, right)

πρόεδρος δεκαπενταμελούς

Μου μιλάει και την κοιτάω στα μάτια, είναι ακόμα τόσο εκφραστικά όσο και δεκάξι χρόνια πριν (από τότε είχα να τη δω). Τότε είναι ζήτημα να μιλούσαμε μια φορά το μήνα, κι ας ήμασταν στην ίδια τάξη.
Εκείνη ήταν πρόεδρος της τάξης, ίσως και του δεκαπενταμελούς (τι θυμήθηκα τώρα!), κορίτσι με τσαμπουκά, άποψη, δυναμική, πρώτη μαθήτρια αλλά και πανέξυπνη, όμορφη, αν και λίγο αγοροκόριτσο, εξαιρετικά δημοφιλής σε μαθητές και καθηγητές. Πάντα τη θαύμαζα, φυσικά ποτέ δεν γίναμε φίλες, εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες.
Τώρα έχει ήδη παιδιά, τα έκανε πριν τα 30 φαντάσου. Συνέχεια γιαυτά μου μιλάει, λίγο για το σύζυγο και ελάχιστα για τη δουλειά της (παρόλο που είναι χάι δουλειά απ’ό,τι καταλαβαίνω). Πολλά περίμενα να ακούσω από το στόμα της εκτός από το «βασιλάκη κάτσε να φας το μπιφτέκι σου επιτέλους».
Μιλάμε για ώρα, περισσότερο απ’όσο έχουμε μιλήσει ποτέ μεταξύ μας. Τώρα μου φαίνεται προσιτή, ίσως γιαυτό και λιγότερο θαυμαστή. Ποιος ξέρει, μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά και δεν την έχουν άμεση ανάγκη, μπορεί να τη δω να βάζει πάλι υποψηφιότητα, στο δήμο, στη βουλή, στα κοινά τελοσπάντων.

the end of burp

«Πράσινη» ράτσα αγελάδας θα ρεύεται λιγότερα αέρια του θερμοκηπίου.

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009

urban camping




Belgian architects import.export have created a mobile multi-storey structure that allows people to camp in urban areas. (...)

paraxena


Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009

Τρίτη 16 Ιουνίου 2009

monday evening

o momy!

Ruins online


νέο μουσείο ακρόπολης

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

Πέμπτη 28 Μαΐου 2009

Τρίτη 26 Μαΐου 2009

τέλειαταινία-τέλειαταινία-τέλειαταινία


Ήξερα ότι θα μ'αρέσει πολύ το In Search of A Midnight Kiss, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο, όλο ανέβαλα να το δω. Μέχρι που...
Μου άρεσε τόσο, χωρίς να θέλω να εξηγήσω το γιατί. Ίσως οι πρωταγωνιστές (γιατί είναι άγνωστοι), οι διάλογοι, η κινηματογράφηση της πόλης του Λος Άντζελες όπως δεν τη φανταζόσουν ποτέ, ίσως η μουσική, η απλή ιστοριούλα (γλυκόπικρος ρεαλισμός)... Ίσως βέβαια να είναι και θέμα διάθεσης. 

the lost shoe (project)



Πέμπτη 21 Μαΐου 2009

Τρίτη 19 Μαΐου 2009

4 αγόρια, 1 ΣΚ

Ewan McGregor
Οι ρόμπες του θροΐζουν καθώς περιδιαβαίνει τις κρύπτες του Βατικανού, κι ας νομίζω εγώ ότι από στιγμή σε στιγμή θα αποκαλύψει το φωτόσπαθό του, κραδαίνοντάς το ενάντια στους κακούς...

Sakis
Όσο μεγαλώνει ομορφαίνει. Είναι και συμπαθητικός. Αρκεί να σταματήσει πια τις κωλοτούμπες στη Γιουροβίζιον.

Zachary Quinto
Στο “Heroes” ήταν αχώνευτος και μουντρούχος. Στο Star Trek είναι μουντρούχος, αλλά κατά βάθος τόσο γούτσου-γούτσου!

Chris Pine
Μαζί με τον Robert Pattinson είναι από τα γκομενάκια της χρονιάς. Κι όχι κακός ηθοποιός.

Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

where's the party? (i want to free my soul)


it's my party (i'll cry if i want to)


γαργαρισμοί


i dream of home

έργα (που τα'χουμε ξαναδεί)

«από την Κυριακή 10 Μαϊου 2009 τίθενται εκτός λειτουργίας και για όσο καιρό διαρκούν τα έργα, οι σταθμοί ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ και ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣΙΑ που σημαίνει ότι οι συρμοί θα διέρχονται από τους ανωτέρω δύο σταθμούς χωρίς να πραγματοποιούν στάση»

Γουστάρω την άψογη οργάνωση του κράτους μας και κατ’επέκταση των υπηρεσιών που αυτό προσφέρει.
Απεχθάνομαι όμως να στοιβάζομαι κάθε μέρα με τους άλλους επιβάτες σαν τα ψόφια ψάρια, να περιμένω μισή ώρα σε κάθε σταθμό, να χάνω το ένα τρένο επειδή δεν χωράει ούτε τρίχα στο βαγόνι και να περιμένω με ελπίδα το επόμενο, για να φτάσω τελικά ράκος στη δουλειά.
Και μισώ τον εαυτό μου που με αναγκάζουν πρωί-μεσημέρι, κάθε μέρα, να θέλω να πεθάνω στις αγκωνιές τον διπλανό μου ή να του σκάσω 2-3 χαστούκια, γιατί κι αυτός με τη σειρά του, με έχει ήδη ποδοπατήσει και χιλιοσπρώξει στη διάρκεια της διαδρομής.
Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, το παραδέχομαι. Ποιος ξέρει τι άλλη κοπτοραπτική στα δρομολόγια μας περιμένει. Ένας χρόνος θα χρειαστεί για τα *έργα, λες και κατασκευάζουν από την αρχή τον υπερσιβηρικό. Και χωρίς κανένα πρόγραμμα, όπως μου δίνει να καταλάβω το «για όσο διαρκούν τα έργα».
Άσε που μπαίνει και καλοκαίρι-πολύ θάθελα να στριμώξω έστω για 5 λεπτά όλους τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης μέσα στον ιδρώτα και τη μπίχλα, να δουν την ευχαρίστηση.
Ζητούμε την κατανόησή σας. Ε, δεν την έχετε.

in and out of

Πόσες φορές αντέχεις να ακούσεις ArminVan Buuren χωρίς να θες να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα; Ακόμα δεν έχω φτάσει στο σημείο αυτό, αλλά λέμε.
Άκουγα ήδη το "In and Out of Love" στο τρένο μέσω ringtone, μετά στο δρόμο, από αμάξι σε αμάξι, και πιο μετά από μαγαζί σε μαγαζί, το ένα δίπλα στο άλλο στη σειρά, χαζεύοντας βιτρίνες.
Μπήκα στο Ζάρα όπως πάντα – οκ, δεν ακουγόταν Armin εκείνη την ώρα για να είμαι ειλικρινής. Πήρα ένα λεμονί μπλουζάκι, λέω να το φοράω με μπλουτζίν και ντεμί-σεζόν καφέ μπότες. Πάντως όχι με allstar, ειδικά τα μποτάκια.
Ίσως θα πρέπει να απαγορευτεί στα κορίτσια κάτω των 18 να φοράνε σταράκια-μποτάκια. Μη σου πω και στα αγόρια. Αλλά ειδικά στα κορίτσια μου φαίνεται τόσο άκομψο, σίγουρα όχι πρωτότυπο, ούτε cool.
Υπάρχει άλλος τρόπος να φτιάξεις τσακμπαμ τη διάθεσή σου (μόνος σου), από το να βγεις να πας για ψώνια; Δεν νομίζω. Εντάξει, το φτιάξιμο δεν κρατάει πολύ, αλλά είπαμε, το αποτέλεσμα είναι άμεσο. Κοίτα αυτό το βραχιόλι, τεράστιο, κοκάλινο, πολύ της μόδας, δεν είναι φανταστικό; Είναι. Από το Uterque, το ανακάλυψα επιτέλους, άλλο δημιούργημα κι αυτό του μεγάλου-ισπανικού-ομίλου (ο θεός να φυλάει την ίντιτεξ). Ακριβό για βραχιόλι, αλλά όταν το φορέσεις δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει απαρατήρητο.
Μπαίνω σε άλλο Ζάρα, έχει παπούτσια σε special price, 19,90€. Σε καλούν, σε ικετεύουν από το ράφι να τα πάρεις, σχεδόν σου χαρίζονται. Δυστυχώς όμως, δεν έχει στο νούμερό μου.
Μπαίνω σε άλλο μαγαζί, αμέσως μου κολλάει η πωλήτρια «να βοηθήσω;». Όχι, απλά κοιτάω. Μου τη δίνει να γίνεται τσιμπούρι η πωλήτρια, θέλω να ψάξω μόνη μου.
Ακούω και τον Armin ξανά, φτάνει. Βγαίνω έξω.
Αναρωτιέμαι αν οι πωλήτριες, πχ στο Ζάρα, την ώρα που χτυπάνε τις τιμές, κάνουν με το μυαλό τους ένα πρόχειρο προφίλ της πελάτισσας που έχουν μπροστά τους, με βάση τα ρούχα που έχει αγοράσει. Ξέρεις, όπως αντίστοιχα στο σούπερμάρκετ καταλαβαίνεις ότι ο άλλος είναι μπακουροφοιτητής όταν στο καλάθι του έχει μόνο κατεψυγμένη πίτσα, πακέτα μπίρες και μονή συσκευασία φρέσκου γάλακτος. Από την άλλη, οι υπάλληλοι στα βίντεο κλαμπ τι να σκέφτονται για τους πελάτες τους, την ώρα που περνάνε τους κωδικούς των ταινιών που έχουν διαλέξει;
Στο βίντεο-(dvd?-blue ray?)κλαμπ ψάχνω να βρω καμιά ευχάριστη ταινία. Δεν είναι ώρα για καταθλίψεις, είμαι ήδη σε κακή διάθεση. “Happy Go Lucky”, there you go, Mike Leigh. Το γραπώνω.
Στο σπίτι διαπιστώνω ότι κατά λάθος η κοπέλα μου έβαλε στη θήκη το «Πριν ο Διάβολος καταλάβει ότι Πέθανες» του Σίντεϊ Λιούμετ. !?! Και πάντα κοιτάω το δισκάκι πριν φύγω...
Και τον μισώ τον Σίντνεϊ. Και αυτή ήταν μια άκρως μίζερη και καταθλιπτική ταινία…

the devil wears L.V.


Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Τρίτη 5 Μαΐου 2009

urusei yatsura

Δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να πήγε για σπουδές στη Γλασκόβη και να μην μου είπε πόσο φανταστικά πέρασε εκεί, και τι ωραία πόλη, κλπ. Πρόσφατα, μια φίλη από τα παλιά μου θύμισε ότι έκανε μεταπτυχιακό εκεί (εγώ νόμιζα Λονδίνο) και μου μιλούσε για το τρελό clubbing της πόλης.
Τελοσπάντων, εγώ άλλού το πάω, ότι υπάρχει (υπήρχε) ένα συγκρότημα το όνομα του οποίου μου είχε φανεί αστείο και ενδιαφέρον μαζί: οι Urusei Yatsura. Δεν είναι ιάπωνες, γλασκοβέζοι είναι, αλλά έχουν δανειστεί το όνομα από το αντίστοιχο γιαπωνέζικο μάνγκα. Δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα, αλλά τους θυμήθηκα για πολλοστή φορά λόγω της φίλης που έλεγα, οπότε, urusei yatsura!